Ο κίνδυνος της κερδισμένης έφεσης

Ο πρώτος γύρος του πρωταθλήματος της Β’ Εθνικής ολοκληρώθηκε με το μεγαλύτερο ματς. Σε… διάρκεια. Τρεις ώρες κι ένα τέταρτο, μας κάνουν “παρά κάτι” 200 λεπτά. Μόνο το πρόσφατο παιγνίδι κυπέλλου ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός στο μπάσκετ, τα ‘χει ξεπεράσει εφέτος. Το ρεκόρ άντεξε. Τουλάχιστον, ως το ντέρμπι του μπάσκετ την Τετάρτη.

Αυτός ο πρώτος γύρος στη Β’ Εθνική ήλθε να επιβεβαιώσει πως ο ΠΑΣ Γιάννινα είναι, ξεκάθαρα, μία ταχύτητα μπροστά από τον όποιον δεύτερο. Τα έχει όλα. Εχει την έδρα στην οποία είτε θα γλιτώσει κάποιος κατά σύμπτωσιν είτε…δεν γλιτώνει κανείς. Εχει τον Μπακαγιόκο, τον πρώτο σκόρερ. Εχει την οργάνωση να μη τρώει γκολ ποτέ (για την ακρίβεια τέσσερα, σε 17 αγωνιστικές!) και συγχρόνως να βάζει, κατά μέσον όρο, ενάμισι γκολ ανά ματς. Υπεραρκετό, η ισορροπία ενεργητικού-παθητικού, για πορεία-κρουαζιέρα. Με μόλις μία ήττα. Η βαθμολογία είναι η φυσιολογική.

Αφού μπορεί αποδεδειγμένα να κυριαρχεί παντού λοιπόν, οπωσδήποτε μπορεί ο ΠΑΣ να το κάνει στο σπίτι του δίχως σουλατσαδόρους μεταξύ εξέδρας, διαφημιστικών πινακίδων και πλάγιας γραμμής. Δεν του προσθέτουν κάτι, μονάχα του αφαιρούν πολλά. Αγωνιστικά, με τον ΟΦΗ για χίλιους και δύο λόγους μακρυά απ’ τα τρέχοντα στάνταρντ του ΠΑΣ, ο αγώνας ήταν ένα νορμάλ δύο-μηδέν.

Αλλ’ οι ανενόχλητοι, πρακτικά ασύδοτοι, σουλατσαδόροι (ένα και το αυτό είτε φορούσαν γιλέκα “περιφρούρησης” είτε χωρίς τα γιλέκα) φάνηκε πως δεν γύρευαν μία καθαρή νίκη. Γύρευαν κάτι άλλο.

Την… εκδίκηση για δέκα χρόνια, ή κάπου τόσο, πριν. Αν κρίνουμε απ’ την ηλικία των σουλατσαδόρων δε, το πιθανότερο είναι ότι αυτά για τα οποία ήθελαν ρεβάνς δεν τα ‘ζήσαν καν! Με την έννοια ότι ήταν, τότε, πολύ μικροί για να έχουν την πλήρη συνείδηση. Προφανώς, τους τα διηγήθηκαν και τους πότισαν μ’ αυτά.

Κι είχαν την ατυχία, το παιγνίδι να μη τους προσφέρει κανένα πρόσχημα. Στο ενεργητικό του ΟΦΗ ήταν που δεν είχε μετρήσει γκολ στο 0-0, και μετά από λίγο η δική τους ομάδα ήταν που άνοιξε το σκορ. Οι φιλοξενούμενοι δεν “προκαλούσαν”. Μία, δύο, η αναμονή για μία αφορμή κατάντησε ανιαρή. Η ανάγκη της αφορμής παρακάμφθηκε. Και ήλθε η στιγμή της μπούκας. Του ενός. Ενός μεν, αλλά με τα νώτα ασφαλή ότι θα τον τραβήξουν πίσω οι σύντροφοι-συνένοχοι και θα τον κρύψουν όπως-όπως μες στο μπούγιο. Τη στιγμή που το ‘κάνε, ο μπουκαδόρος αυτό είχε μες στο κεφάλι. Η μπούκα του ενός, εναντίον όποιου βρισκόταν πρόχειρος. Πρόχειροι βρέθηκαν ο γκολκίπερ και ο στόπερ. Τίποτα το προσωπικό με τα παιδιά…

Εχουν γίνει αυτά άλλωστε, και στο σπίτι του ΟΦΗ. Πέρσι με τον Αγροτικό Αστέρα μπήκαν μέσα, όχι ένας και δύο, να πανηγυρίσουν γκολ. Ενα γκολ που ήταν παιδί καταφανούς ψυχολογικής βίας. Αποβλήθηκε, καλή ώρα όπως τη Δευτέρα ο Μπερτέν, παίκτης της φιλοξενούμενης ομάδας που εγκλωβίστηκε κι αρπάχτηκε με το τσούρμο. “Συμβαίνουν”. Ναι, συμβαίνουν. Είναι μέχρι, ένας απ’ όσους μπαίνουν για πλάκα μέσα να συμβεί να ‘ναι λίγο πειραγμένος. Να κουβαλάει κάνα σουγιά για πλάκα επάνω του. Και τότε θα κάνουμε… γέλια μέχρι δακρύων, με τα συμβαίνοντα!

Ο διαιτητής, στο ΠΑΣ-ΟΦΗ, ήδη είχε διακόψει δύο φορές τον αγώνα για τα σουλάτσα. Με την τρίτη, μην το κουράζουμε, ήταν οριστική διακοπή. Αν την έπεφταν στον ίδιον, δεν θα επέστρεφε στο γρασίδι ποτέ. Ανευ διαβουλεύσεων και με όλες τις, εν συνεχεία, συνέπειες. Ο ΠΣΑΠ κάτι είχε εξαγγείλει, πριν την εκκίνηση της περιόδου, επ’ αυτού. Ακόμη και οι “τυφλοί” Γιαννιώτες ξέρουν πως, αν έχουν τη φαεινή ιδέα να το (ξανά)κάνουν του χρόνου σε ματς με Ολυμπιακό ή Παναθηναϊκό, θα φάνε στο κεφάλι τον μηδενισμό και την αφαίρεση πόντων… δεν πα’ να καεί όλη η πόλη που, εκτός των άλλων, είναι η δική τους πόλη.

Καμιά φορά, το να σου τιμωρούν την έδρα και να κάνεις την έφεση μπορεί ν’ αποδειχθεί αφάνταστα ριψοκίνδυνο. Ο κίνδυνος δεν είναι να τη χάσεις. Ο κίνδυνος είναι να…κερδίσεις την έφεση. Ο Παναθηναϊκός το ‘ζησε, πριν τα Χριστούγεννα, με τον Ολυμπιακό Βόλου. Ο ΠΑΣ, τώρα με τον ΟΦΗ.