Ο οδυρμός του (δικομματικού) Κύκλωπα

Δεν υπάρχει πολιτικό γραφείο στο κέντρο της Αθήνας ή στην επαρχία όπου δεν εμφανίζονται τα συμπτώματα του ισχυρού πονοκεφάλου στους ενοίκους του. Η μεγάλη απειλή εμφανίστηκε σε
δημοσκόπηση της περασμένης Κυριακής και έχει κωδικοποιημένη ονομασία:
Κυβέρνηση αναποφάσιστων με πρωθυπουργό τον «Κανέναν».

Η υπόθεση επιδέχεται παρομοιώσεων με το ομηρικό έπος της Οδύσσειας. Μόνον που στην περίπτωση μας δεν υφίστανται ηρωικές ραψωδίες ενός πολυμήχανου ανδρός απέναντι στον Κύκλωπα, αλλά αντιστροφή των ρόλων. Ο δικομματισμός αίφνης απέκτησε φιγούρα μονόφθαλμου και ακούει μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης να του συστήνεται ως «Κανένας». Και αυτό τον πονάει- σαν τον οδυρμό του Πολύφημου όταν ο βασιλιάς της Ιθάκης τον τύφλωνε, αφού τον είχε ξεγελάσει, αμυνόμενος απέναντι στην απειλή που συνιστούσε ο μυθικός γίγαντας.

Η απαξία των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς τείνει να λάβει ενδημικά χαρακτηριστικά, περίπτωση εξαιρετικά επικίνδυνη για το δημοκρατικό μας πολίτευμα, και κυρίως για τη διακυβέρνηση του τόπου. Είναι ενδεικτικό ότι μόλις δύο στους δέκα πολίτες «αγοράζουν» την υπόσχεση των κυβερνώντων, αλλά και του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ότι η υπόθεση της Siemens θα αποκαλυφθεί… και ότι « το μαχαίρι θα φθάσει στο κόκαλο». Το υπόλοιπο 80% απαντά με βεβαιότητα ότι το «κουκούλωμα» φαντάζει αναπόφευκτο.

Ποιος, όμως, μπορεί να αδικήσει αυτή τη μεγάλη μάζα πολιτών που στρέφει με βδελυγμία την πλάτη της στο κραταιό πολιτικό σύμπαν; Και ποιος δύναται να την κατηγορήσει για ισοπέδωση και μηδενισμό, τη στιγμή που αδιάψευστος μάρτυρας είναι μία σειρά… αρχειοθετημένων (μεγάλων μα και μικρών) υποθέσεων που ανέβλυζαν βαριά οσμή σκανδάλου. Ακόμα και η μνημόνευση τους μοιάζει περιττή…

Το σκάνδαλο της Siemens οδηγεί το βασιλιά γυμνό μπροστά στον καθρέπτη του. Και όσο κι αν επιχειρεί να αποδείξει ότι ο θρόνος είναι αμόλυντος και η στολή καλοραμμένη με ύφασμα ηθικής και άσπιλης συμπεριφοράς, (δυστυχώς) τα «σκάγια» στοχεύουν προς δικαίους και αδίκους. Ο λάκκος που άνοιξε φαντάζει φιλόξενος για όλους, ακόμα και για αυτούς που «δεν γνώριζαν τίποτα για το φόνο» ή απλώς ήταν περαστικοί. Κρίμα, μα η ανοχή και η (ακούσια έστω) συγκάλυψη έχει τα όρια της.

Φαίνεται ότι αρχίζουν πάντως να το αντιλαμβάνονται πολλοί. Ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου (σε μία έκρηξη αυτογνωσίας;) είπε ότι « θα μας πάρουν με τις πέτρες». Γαλάζιοι και πράσινοι βουλευτές υψώνουν τη φωνή τους και μιλούν για κάθαρση και «καμία συγκάλυψη- μηδενική ανοχή», ίσως για να σώσουν την παρτίδα, ενδεχομένως για να κρατήσουν τα προσχήματα. Πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι αργά για δάκρυα.

Αυτό που άπαντες είχαν ως υποψία εμφανίζεται με «μυστικά και ντοκουμέντα»- προς το παρόν με αφετηρία τη βαυαρική δικαιοσύνη και τους πρώην υψηλόβαθμους της μαμάς- εταιρείας που μίλησαν και συνεχίζουν να μιλούν.

Ο άλλοτε κλειδοκράτορας των «μαύρων ταμείων» Ράινχαρτ Σίκατσεκ είναι σαφής (μέσω του συνηγόρου του): « Το ένα εκατομμύριο μάρκα, που ακούσαμε πρόσφατα ότι παραδέχθηκε να έχει λάβει πολιτικός παράγοντας στην Ελλάδα, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Σύμφωνα με τον πελάτη μου, Ράινχαρτ Σίκατσεκ, τουλάχιστον 5 εκατομμύρια ευρώ, κατά μέσον όρο, έβγαιναν κάθε χρόνο από τα ταμεία της Siemens με προορισμό την Ελλάδα, μέχρι τη στιγμή που πάγωσαν οι κινήσεις των λογαριασμών, λόγω της αποκάλυψης του σκανδάλου». Δηλαδή από το 1998 μέχρι και το 2005 συνολικά 35 εκατομμύρια ευρώ. Για μίζες…

Την ώρα λοιπόν που η ακρίβεια, η οικονομική ανασφάλεια, η ανεργία και λοιπά προβλήματα της καθημερινότητας λειτουργούν δίκην… βασανιστηρίου για το μέσο Έλληνα, τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα «καίγονται» από το σκοτεινό παρελθόν τους.

Κι οργή του πλήθους μετουσιώνεται σε απώθηση, ενδεχομένως και παραίτηση από τα πράγματα. Το ότι για πρώτη φορά στα δημοσκοπικά χρονικά οι αναποφάσιστοι συγκέντρωσαν μεγαλύτερο ποσοστό από το επί μέρους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι τορπίλη στον πνεύμονα του μεταπολιτευτικού συστήματος: των δύο εναλλασσόμενων στην εξουσία κομμάτων. Και το αποτέλεσμα αυτό διαμορφώνει συνειδήσεις. Δείχνει στους πολίτες ότι πίεση μπορεί να ασκηθεί και κάθαρση τελικώς να υπάρξει. Αρκεί να μπουν μπροστά οι ενεργοί πολίτες- αυτοί που μέχρι πρότινος απλώς «δεν άντεχαν».