Ο Ολυμπιακός της αναμονής

Τα τρία πρώτα παιχνίδια του Ολυμπιακού στον όμιλο του Champions League είχαν πάνω-κάτω το ίδιο σενάριο. Οι ερυθρόλευκοι ξεκίνησαν και τους τρεις αγώνες περιμένοντας πίσω από την μπάλα, με τις γραμμές κοντά, και όταν βρέθηκαν πίσω στο σκορ βγήκαν άτακτα στην επίθεση, χωρίς σχεδόν καμία συνοχή και με αμυντικά κενά.

Από την πρεμιέρα με την Σάλκε οι περισσότεροι θυμούνται την χαμένη ευκαιρία του Μασάντο στο 5ο λεπτό και το πως ο Ολυμπιακός ισοφάρισε, αλλά δεν το κράτησε για πάνω από δύο λεπτά. Δεν ξέρω πόσοι θυμούνται πως ο Ολυμπιακός είχε πάει και σ’αυτό το ματς σε παιχνίδι αναμονής. Εκτός από την ευκαιρία που ήρθε πολύ νωρίς, οι ερυθρόλευκοι είχαν αφήσει την μπάλα στην Σάλκε, προσπαθούσαν να κρατήσουν χαμηλά το τέμπο του αγώνα και το βασικό τους πρόβλημα ήταν πως δεν μπορούσαν να κερδίσουν μονομαχίες στον αέρα.

Κι αφού το ημίχρονο έληξε με τους Γερμανούς να προηγούνται, ο Ολυμπιακός γύρισε σε rodeo-mode: μπροστά να ισοφαρίσουμε. Έχασε ευκαιρίες πριν καν μπει ο Ιμπαγάσα στο γήπεδο, βρήκε την ισοφάριση ένα λεπτό μετά την είσοδο του Αργεντίνου στο ματς, αλλά μετά κατέρρευσε. Δεύτερο γκολ και χαμένο πέναλτι για την Σάλκε, που ήταν σαφώς πιο έτοιμη για να παίξει σε τέτοιο ρυθμό και να εκμεταλλευτεί τα κενά που άφηνε το άτακτο παιχνίδι του Ολυμπιακού κι η αδούλευτη τότε άμυνά του.

Στο Λονδίνο η ανάγνωση της αναμονής ήταν πιο εύκολη, αφού την περιμέναμε και πριν το ματς. Ο Ολυμπιακός πέρασε όλο το πρώτο ημίχρονο στην περιοχή του και λίγο έξω απ’αυτήν, με τον Ζαρντίμ να δείχνει για πρώτη φορά πως ξέρει να φτιάχνει μια ομάδα που αμύνεται, κλείνει χώρους και προβληματίζει τον αντίπαλο, χωρίς βέβαια να έχει τρόπους να χτυπήσει στην κόντρα.

Στο δεύτερο ημίχρονο η Άρσεναλ βρήκε την αδυναμία των ερυθρόλευκων στα δεξιά, έπαιξε από εκεί και βρήκε γρήγορα το δεύτερο γκολ. Ο Ολυμπιακός βγήκε πάλι να παίξει ανοιχτά, δεν κατάφερε να φτιάξει και πολλά σ’αυτό το διάστημα, οι Άγγλοι βρήκαν περισσότερους χώρους και το τρίτο γκολ στο φινάλε.

Και στη Γαλλία είδαμε το ίδιο σενάριο. Η Μονπελιέ βέβαια δεν είναι Άρσεναλ να κλείσει τον Ολυμπιακό στην περιοχή, αλλά η προσέγγιση των ερυθρολεύκων ήταν η ίδια. Η μπάλα στον αντίπαλο, εμείς περιμένουμε, απόλυτα συντηρητικά. Βέβαια, ο Ολυμπιακός ήταν σε παιχνίδι αναμονής χωρίς ταυτόχρονα να μπορεί ούτε να κρατήσει την μπάλα (παρότι είχε πέντε μέσους στο γήπεδο), ούτε να απειλήσει με συνέπεια στην αντεπίθεση.

Μέχρι να γίνει το 1-0, Τοροσίδης και Χολέμπας έπαιζαν στο μισό γήπεδο λες κι ήταν δεμένοι με σχοινί από το σημαιάκι του κόρνερ. Και μόλις η Μονπελιέ βρήκε το γκολ (στην αδυναμία του Ολυμπιακό όταν σηκώνεται η μπάλα), τότε η ομάδα του Ζαρντίμ γύρισε αμέσως σε rodeo-mode: όλοι μπροστά, οι μπακ πάνω από τη σέντρα, να παίξουμε, να κυνηγήσουμε το γκολ και δεν πειράζουν τα κενά πίσω.

Το καλό για τον Ολυμπιακό ήταν πως η Μονπελιέ ήταν φοβισμένη μπροστά στην πρώτη της νίκη στο Champions League, δεν βρήκε δεύτερο γκολ στην κόντρα κι οι ερυθρόλευκοι στάθηκαν διπλά τυχεροί. Πρώτα βρήκαν την ισοφάριση χάρις σ’ενα φάουλ λίγο πιο κάτω από τη σέντρα και μετά βρήκαν το νικητήριο γκολ, λίγα μόλις λεπτά αφού ο Ζαρτίμ είχε επιτέλους φέρει τον Αμπντούν στα δεξιά, όπου μπορεί να δώσει πολύ περισσότερα απ’όσα δίνει στα αριστερά.

Μετά από τρία παιχνίδια με πάνω-κάτω το ίδιο σενάριο κι ελάχιστες διαφορές όσον αφορά την εικόνα, το ερώτημα είναι πως θα προσεγγίσει ο Ολυμπιακός το αποψινό ματς. Η λογική λέει πως ο Ζαρντίμ δεν θα αλλάξει και πολλά στην αρχική του προσέγγιση. Αφενός μας έχει δείξει πως αυτό είναι το ποδόσφαιρο που προτιμά και ξέρει καλύτερα να διδάξει, αφετέρου το διπλό στην Γαλλία έφερε τον Ολυμπιακό σε θέση που να βολεύεται και με ισοπαλία, αν ο στόχος είναι μόνο η 3η θέση.

Ακόμα, όμως, κι αν ο Ολυμπιακός πάει σε ίδια λογική στην αρχή του ματς, θα πρέπει να είναι βελτιωμένος σε σχέση με όσα έχει παρουσιάσει μέχρι στιγμής, κυρίως όσον αφορά το κομμάτι της κατοχής της μπάλας. Το προηγούμενο ματς με την Μονπελιέ ήταν εκτός έδρας και στο τέλος ήρθε μια πολύ μεγάλη νίκη, κι έτσι ξεχάστηκε σχεδόν εντελώς το γεγονός πως μπορεί ο Ολυμπιακός να είχε καλή αμυντική λειτουργία κι ασφάλεια όσο περίμενε, αλλά ούτε στην κόντρα απείλησε, ούτε κατάφερε να κρατήσει έστω λίγο την μπάλα, με τους Γάλλους να την κερδίζουν ξανά με ευκολία. Στο Φάληρο εκτός από ασφάλεια, θα χρειαστεί και καλύτερη κατοχή και κυκλοφορία.

Επιπλέον, είναι ερωτηματικό η αμυντική του λειτουργία. Μπορεί σταδιακά να ήταν ολοένα και καλύτερη και να παρουσιάστηκε πολύ βελτιωμένη στην Γαλλία σε σχέση με τον αγώνα της πρεμιέρας, όμως ο Κοντρέρας θα λείπει. Και μπορεί ο Χιλιανός να έχει ένα παραδοσιακό πρόβλημα στις μονομαχίες στον αέρα, αλλά αυτός καθοδηγεί την άμυνα, αυτός παίρνει τις αποφάσεις, με τον Μανωλά να βάζει την ταχύτητα και τα τρεξίματα στον χώρο.

Χωρίς τον Κοντρέρας, ο Σιόβας περνάει από σοβαρές εξετάσεις, πολύ πιο δύσκολες απ’αυτές του Λονδίνου, όταν ναι μεν οι απαιτήσεις του αγώνα ήταν υψηλές, αλλά ο ρόλος του ήταν συγκεκριμένος, σε λίγα μέτρα και δεν απαιτούσε πρωτοβουλίες και καθοδήγηση. Τέλος, τα ρεπορτάζ λένε πως στην κορυφή για τους Γάλλους δεν θα είναι ο βαρύς Σαρμπονιέ που έπαιξε βασικός στη Γαλλία, αλλά ο γρήγορος Καμαρά, γεγονός που κάνει ακόμα πιο δύσκολη την αποστολή του Σιόβα.

Η απειρία της Μονπελιέ κι ο φόβος της μπροστά στην “πρώτη φορά” έπαιξε καθοριστικό ρόλο υπέρ του έμπειρου Ολυμπιακού στην νίκη του στη Γαλλία. Εκτός έδρας, χωρίς πίεση από τον κόσμο της και κάτι να χάσει, η Μονπελιέ μπορεί να αποδειχθεί περισσότερο επικίνδυνη για τους ερυθρόλευκους, ειδικά αν η εξέλιξη του αγώνα τους αναγκάσει για τέταρτο ματς να επαναλάβουν το ίδιο σενάριο.

Σε συνθήκες “όσα έρθουν κι όσα πάνε”, η μπίλια δεν κάθεται πάντα στο κόκκινο.