Ο ώριμος κύριος Μήτρογλου

Εμείς λοιπόν, οι φανατικοί των σπορ, μπορεί να διαβάζουμε αφιερώματα και ανασκοπήσεις για την αθλητική χρονιά που πέρασε, αλλά πάντα μας φαίνεται οξύμωρο. Κι αυτό γιατί δεν βρισκόμαστε στο τέλος της σεζόν, αλλά στη μέση της. Ιδανική περίοδος για ανασκοπήσεις, reviews και previews είναι τον Αύγουστο: αφού έχουν τελειώσει και οι εκάστοτε διασυλλογικές διοργανώσεις και λίγο πριν ξεκινήσει η νέα σεζόν.

Ποδοσφαιρικό πρόσωπο αυτής της μισής σεζόν είναι αναμφίβολα ο Κώστας Μήτρογλου. Ακόμα και με τον τραυματισμό που του έκοψε τη φόρα, ο Μήτρογλου έχει κάνει φέτος πράγματα που τον έκαναν το ποδοσφαιρικό talk of the town της χώρας, αλλά και κομμάτι της ευρωπαϊκής συζήτησης.

Παρελθόν

Δεν ανήκω σ’αυτούς που έγιναν φαν του Μήτρογλου τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Υπάρχει αναρτημένο κείμενο εδώ στο Contra.gr απ’τις 24 Ιουλίου του 2010. Τότε χτιζόταν με πολλές μεταγγραφές ο Ολυμπιακός του Μαρινάκη και οι ερυθρόλευκοι ήταν έτοιμοι να αποκτήσουν ξένο επιθετικό κορυφής. Πίστευα τότε πως ο Ολυμπιακός άξιζε να δοκιμάσει το πολύ δύσκολο, να στηριχθεί δηλαδή στον Μήτρογλου ως βασικό φορ και να επιχειρήσει να βγάλει έναν Έλληνα σέντερ φορ, γιατί το ταλέντο του ξεχείλιζε.

Τελικώς ήρθε ο Πάντελιτς, ο Βαλβέρδε άλλαξε την καριέρα του Μιραλάς, αφού άρχισε να τον βάζει στην κορυφή της επίθεσης, τον Ιανουάριο ήρθε και ο Τζεμπούρ, κι έτσι ο Μήτρογλου πέρασε μιάμιση σεζόν μακριά απ’τον Ολυμπιακό. Έχω διαβάσει/ακούσει από αρκετούς (κόσμο και Τύπο) την άποψη πως ο Βαλβέρδε τότε αδίκησε τον Μήτρογλου, πήγε να τον καταστρέψει, και άλλα τέτοια υπερβολικά και άδικα.

Δεν μου προκύπτει πως ο Βαλβέρδε τα έκανε όλα αυτά. Καλώς ή κακώς ο Ισπανός ήθελε κι άλλα πράγματα απ’τον φορ του εκτός από το σκοράρισμα. Εκτίμησε πως το ταλέντο του Μήτρογλου θα μείνει στάσιμο αν παραμείνει στον Ολυμπιακό και πως ο μόνος τρόπος να εξελιχθεί είναι να πάει δανεικός σε ομάδες που θα παίζει και θα πρωταγωνιστεί. Καταστροφή θα ήταν αν ο Μήτρογλου παρέμενε στην ομάδα των Πάντελιτς-Μιραλάς-Τζιμπούρ, να βλέπει όλα τα ματς απ’την κερκίδα και να περιμένει κάποιο ματς Κυπέλλου για να πατήσει χορτάρι.

Δεν πήγε κόντρα στη διοίκηση τότε ο Βαλβέρδε, ούτε η διοίκηση πήγε κόντρα στον Ισπανό. Και στους δύο πιστώνεται πως διαχειρίστηκαν τον Μήτρογλου ως κάτι πραγματικά πολύτιμο, που όμως δεν είναι ακόμα έτοιμο για τα βαθιά. Είναι εύκολο να λες “έπρεπε να παίξει βασικός από τότε, θα έκανε όργια”, θα μπορούσα να το πω κι εγώ που τον πίστευα, όμως το συμπέρασμα είναι αυθαίρετο: η πραγματικότητα λέει πως ο Μήτρογλου έπρεπε να πάει δανεικός και πήγε, όπως έκαναν κι άλλοι ταλαντούχοι που βρέθηκαν νωρίς σε μεγάλες ομάδες (Καραγκούνης, Σαλπιγγίδης, Αθανασιάδης). “Πήγαινε, παίξε, δείξε μας”.

“Αλλαγμένος”

Η δεύτερη μεγάλη συζήτηση που έχει προκαλέσει φέτος ο Μήτρογλου αφορά το πόσο έχει βελτιωθεί, τη μεγάλη αλλαγή στην εικόνα του, τα “κουμπιά” που τάχα έχουν βρεθεί. Προσωπικά δεν βλέπω καμία αλλαγή και βελτίωση, εκτός απ’την ωρίμανση που φέρνει ο χρόνος.

Στην προσπάθεια μας να αποτινάξουμε απ’την ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα το “ταλέντο 24 χρόνων”, φτάσαμε στο άλλο άκρο, να παραγνωρίζουμε πως οι παίκτες (μπορούν να) καλυτερεύουν με το χρόνο, ακόμα και σε σχετικά “μεγάλη” ηλικία. Το συζητούσαμε και σ’ένα κείμενο για τον Σάμαρη: μπορεί οι ποδοσφαιριστές να μην μπορούν να αποκτήσουν στοιχεία που δεν έχουν ήδη μετά τα 20-21, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τα χρόνια δεν βελτιώνουν αυτά που ήδη έχουν.

Ο Βενγκέρ πριν από μερικές εβδομάδες έλεγε για τον Οζίλ πως “είναι καταπληκτικός παίκτης, είναι μόνο 25 χρόνων, έχει πολλά ακόμα να μάθει και πολλά περιθώρια βελτίωσης”. Προφανώς και ο Βενγκέρ δεν τον θεωρεί “ταλέντο” τον Οζίλ. Ξέρει, όμως, πως τα καλύτερά του χρόνια είναι μπροστά, όταν η ωριμότητα κι οι παραστάσεις θα τον ανεβάσουν επίπεδο. Θυμάται πχ σε ποια ηλικία ήρθαν οι καλύτερες σεζόν του Ανρί, πότε έγινε “ξαφνικά” τοπ επιθετικός ο Φαν Πέρσι, που μέχρι τα 27 τα περισσότερα γκολ που είχε πετύχει σε μια χρονιά στην Πρέμιερ ήταν 11.

Killer

Για να επιστρέψουμε στον Μήτρογλου, προσωπικά δεν βλέπω φέτος τίποτα περισσότερο από την ωρίμανση των στοιχείων που είχε πάντα. Η εκπληκτική ικανότητα που έχει να σκοράρει με το κακό του πόδι και να ντριμπλάρει με κατεύθυνση την “κακή πλευρά” ήταν πάντα εδώ: το 2010 τη συζητούσαμε, όταν είχε ήδη κάνει πράγματα και θαύματα με το δεξί. Το γκολ που πέτυχε με την Άντερλεχτ είναι παιχνιδάκι μπροστά στο εναέριο βολέ με το δεξί που πέτυχε κόντρα στον Παναθηναϊκό το 2010.

Αποτελεσματικός και killer ήταν πάντα. Το 2011 πέτυχε 11 γκολ σκοράροντας κάθε 3.8 σουτ, ποσοστό καλύτερο απ’αυτά των Σισέ, Μιραλάς, Φουστέρ, Τζιμπούρ. Το 2012 στον Ατρόμητο πέτυχε 18 γκολ, σκοράροντας με το πιο “σπάταλο” 1/4.4, που και πάλι ήταν ίσο μ’αυτό του Τζιμπούρ και λίγο χειρότερο απ’το 1/3/7 που είχε ο Μιραλάς και το 1/3.9 που είχε ο Λέτο. Πέρσι ήταν η πιο “σπάταλη” χρονιά του στο πρωτάθλημα, αφού χρειαζόταν 6.1 σουτ για να πετύχει γκολ, όμως στο Champions League πέτυχε 4 γκολ με μόλις 13, που σημαίνει πως χρειαζόταν 3.2 σουτ για να σκοράρει.

Φέτος, πιο ώριμος από ποτέ, με την ψυχολογία του παίκτη που ξέρει πως είναι σημείο αναφοράς και στον Ολυμπιακό πια, τα έχει διαλύσει όλα. Στην Ελλάδα σκοράρει για πλάκα, με ένα γκολ κάθε 2.7 σουτ, στην Ευρώπη πέτυχε χατ-τρικ εκτός έδρας, με την Εθνική ήταν ο πρωταγωνιστής των μπαράζ. Στα μάτια μου, το καλύτερο παιχνίδι του ήταν αυτό στη Λισαβόνα, παρότι δεν σκόραρε: ήταν το πρώτο πραγματικό γεμάτο 90λεπτο ενός σύγχρονου φορ, που μπορεί πια να προσφέρει ακόμα κι όταν βρίσκει δίχτυα.

Για να καταλάβετε πως δεν είναι δα κι ανήκουστα αυτά που έχει πετύχει φέτος ο Μήτρογλου, σκεφτείτε το εξής. Μπορεί το χατ-τρικ με την Άντερλεχτ να ήταν ιστορικό, όμως ο Μήτρογλου βρήκε δίχτυα μόνο σ’αυτό το ματς. Πέρσι όχι μόνο πέτυχε ένα γκολ περισσότερο στον όμιλο, αλλά το σημαντικό είναι πως σκόραρε σε τέσσερα απ’τα έξι παιχνίδια του ομίλου, παρότι ξεκίνησε βασικός μόνο σε τρία. Δεν χρειάστηκε την παιδική χαρά της Άντερλεχτ για να σκοράρει στο υψηλότερο επίπεδο.

Ώριμος

Είναι λοιπόν διαφορετικός, αλλαγμένος και τρομερά βελτιωμένος ο Μήτρογλου; Οι σωστές λέξεις είναι πιο ώριμος, πιο ήρεμος. Εξακολουθεί να είναι ένα μυστήριο τρένο, ένας παίκτης που κάποιες στιγμές μοιάζει να ενδιαφέρεται μόνο για να σκοράρει, που δεν ξέρεις τι αδιανόητο θα δοκιμάσει στο γήπεδο. Τέτοιος ήταν πάντα. Όμως, δεν θα κατεβάσει πια το σορτσάκι του για να πανηγυρίσει ένα γκολ, αλλά θα φωνάξει τον Σαλπιγγίδη για να του γυαλίσει το παπούτσι, παρότι ο Σάλπι είναι συμπαίκτης του μόνο στην Εθνική. Και πλέον θα συμμετάσχει στο παιχνίδι ακόμα περισσότερο, κάτι που έκανε ήδη απ’τη σεζόν στο Περιστέρι.

Στις Κυριακάτικες SUPER BALL έχουμε ζητήσει και απ’τον Δημήτρη Παπαδόπουλο και απ’τον Γιώργο Σαμαρά να πουν την άποψή τους για τον Μήτρογλου. Καθόλου τυχαία, αμφότεροι δεν μίλησαν για μεγάλες αλλαγές, τρομακτική βελτίωση, κτλ.

Ο Παπαδόπουλος είπε πως “ο Μήτρογλου έχει δώσει δείγματα από πέρσι, είναι ο ίδιος παίκτης”. Ο Σαμαράς μίλησε περισσότερο γι’αυτόν: “Είναι η πρώτη χρονιά που τον εμπιστεύτηκαν, του είπαν ότι είναι το Νο1, ότι θα παίζει γιατί έχει την ικανότητα και το ταλέντο. Το μόνο που χρειαζόταν ο Κώστας ήταν ένα σπρώξιμο. Να πάρει αυτοπεποίθηση και να νιώσει καλά με τον εαυτό του για να βγάλει το ταλέντο του στο παιχνίδι. Τον ξέρω αρκετά καλά, δεν είναι πυροτέχνημα. Υπήρχε ούτως ή άλλως, απλώς δεν είχε πάρει ευκαιρίες. Το ότι βρέθηκε δανεικός και αποκόμισε παραστάσεις τον έκανε πιο δυνατό”.

Ένα σπρώξιμο. Του το έδωσε ο φετινός Ολυμπιακός, ο Μίτσελ και ο Μαρινάκης που άκουσε τον προπονητή του. Και πάνω απ’όλους, του το έδωσε ο χρόνος. Άλλο τα 19, άλλο τα 22, άλλο τα 25. Και η πορεία συνεχίζεται.