Ο Παναθηναϊκός των Final-4
Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για την κορυφή. Η αλήθεια είναι ότι ο Παναθηναϊκός ακολούθησε τον εύκολο. Πολλά λεφτά, ένας Παύλος Γιαννακόπουλος μαζί του ο αδερφός του Θανάσης και όλη η οικογένεια, να ματώνει κάθε χρόνο περισσότερο μόνο και μόνο για να δει την αγαπημένη της ομάδα πρώτη στην Ευρώπη.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να μείνει στην κορυφή. Η αλήθεια είναι ότι ο Παναθηναϊκός διάλεξε τον πιο δύσκολο. Αυτή η ομάδα γαλουχήθηκε, ατσαλώθηκε, γιγαντώθηκε χάρις στην οικογένεια Γιαννακοπούλου και από καιρού εις καιρόν από τον κόσμο της. Είναι πραγματικά δύσκολο να πρέπει να δαπανήσεις τεράστια ποσά ακόμα και για να αποκτήσει τον 15ο παίκτη σου. Δεν υπάρχει κάποιο μοντέλο παρά μόνο αυτό της αγάπης.
Έτσι ήρθαν τα ευρωπαϊκά, τα φάιναλ φορ, οι τίτλοι στην Ελλάδα, κυρίως όμως ήρθε η παραμονή στην κορυφή. Από το 1994 μέχρι το 2007, και κανείς δεν μας απαγορεύει να πούμε έως και το 2009, οι πράσινοι θα περιλαμβάνονται στον κλαμπ των πολύ μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων και με αυτό το επίτευγμα κέρδισαν μία θέση στην ιστορία.
Στην Αθήνα στην έδρα τους θα δώσουν το παρών σε ένα ακόμα φάιναλ φορ. Το όγδοο λένε οι αριθμοί. Κάθε συμμετοχή του Παναθηναϊκού σε φάιναλ φορ είχε και μία σφραγίδα.
1994 Ισραήλ: Με τον Νίκο Γκάλη οδηγό
Μία προσωπική μαρτυρία. Είναι η σειρά των πλέι οφ με την Λιμόζ. Λίγο μετά το ξεκίνημα το κρίσιμου αγώνα στην Γλυφάδα, οι φανατικοί που βρίσκονταν πίσω από το ένα καλάθι επανέλαβαν ένα σύνθημα για το ταξίδι στο Τελ Αβίβ. «Μαζί θα πάμε», γύρισε και τους είπε ο μεγαλύτερος των μεγάλων Νίκος Γκάλης. Έτσι ήταν. Με σημαία τον Γκάλη και μία ομάδα πολύ καινούργια, ο Παναθηναϊκός συμμετείχε στο πρώτο του φάιναλ φορ στην νέα περίοδο. Βράνκοβιτς, Βολκώφ, οι νεαροί Αλβέρτης και Οικονόμου μία ομάδα που ηττήθηκε από τον πιο φρέσκο και πλήρη Ολυμπιακό στον ημιτελικό. Η τελευταία συμμετοχή του Νίκου Γκάλη σε φάιναλ φορ αξίζει όσο όλη η διοργάνωση.
1995 Σαραγόσα: Ο Πάσπαλιε και ο Γιαννάκης
Στην προσπάθειά του να ενισχύσει και άλλο την ομάδα, πικάροντας παράλληλα τον Ολυμπιακό, ο Παναθηναϊκός πήρε από τον Πανιώνιο τον Παναγιώτη Γιαννάκη και απέκτησε τον Πάσπαλιε. Παρά το γεγονός ότι στα χαρτιά η ομάδα ήταν χειρότερη από του Τελ Αβίβ, στον δεύτερο ημιτελικό με τον Ολυμπιακό για έναν τραυματισμό του Γιαννάκη και δύο παλικαρίσια τρίποντα του Έντι Τζόνσον έστειλαν τους πράσινους στον μικρό τελικό. Αυτός ο Παναθηναϊκός ήταν όντως πιο ομάδα από ότι στο Τελ Αβίβ του έλειπε όμως το κάτι.
1996 Παρίσι: Δεν ήρθε στην Ελλάδα για πικ νίκ ο Ντομινίκ
Ο θρύλος λέει ότι μετά την αποτυχία στο Τελ Αβίβ ο γιος του Παύλου Γιαννακόπουλου πλησίασε τον πατέρα του και του άφησε ένα σημείωμα με την παραίνεση ότι αυτό το όνομα θα του φέρει το κύπελλο πρωταθλητριών: Ντομινίκ Ουίλκινς, έγραφε. Το 1996 η Ευρώπη είδε τον μεγαλύτερο παίκτη που πέρασε ποτέ και θα περάσει ποτέ τον Ατλαντικό. Και τον είδε όχι για να βγάλει κάποια ένσημα αλλά πεινασμένο για τον ένα και μοναδικό τίτλο της καριέρας του. Αυτός οδήγησε την ομάδα στο φάιναλ φορ αυτός το πήρε μαζί με ένα έμπειρο σύνολο με παίκτες που ουδένα είχε επιλέξει ο τότε προπονητής του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς αλλά τους κουμάνταρε πολύ καλά. Την κούπα στο Παρίσι την πήραν ο Ντομινίκ Ουίλκινς, ο Στόγιαν Βράνκοβιτς και οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι. Τόσο απλά όσο αποδείχθηκε στην συνέχεια.
2000 Θεσσαλονίκη: Ο Γαλαξίας των αστέρων
Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να έχουν τις βαθύτερες τσέπες στον κόσμο. Κάθε φορά βάζουν το χέρι στην τσέπη και κάθε φορά αυτή δεν σκίζεται. Το 2000 στην Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε η πρώτη υπερομάδα και μάλιστα σε ιδανικές ηλικίες με έναν υπερπροπονητή. Ρέμπρατσα, Φώτσης, Κάτας, Μποντίρογκα, Ρότζερς, Ομπράντοβιτς δεν ήταν δυνατόν να ηττηθούν και πραγματοποίησαν τα καλύτερα εγκαίνια για το κλειστό της Πυλαίας. Όλα ήταν τέλεια.
2001 Παρίσι: Υπήρξε και μία σουπρολίγκ
Σε μία τραγική διοργάνωση εμφανίστηκε ένας μάλλον αδιάφορος Παναθηναϊκός. Ο Αντώνης Φώτσης κράτησε την σημαία των πρωταθλητών Ευρώπης στην μία και μοναδική χρονιά όπου το ευρωπαϊκό μπάσκετ εμφανίστηκε διαιρεμένο. Δεν ήταν η ήττα από την Μακάμπι αλλά μία από τις πιο μουντές χρονιές στην ιστορία του μπάσκετ.
2002 Μπολόνια: Λάζος συν Μπόντι σημειώσατε κούπα
Πρέπει να ήταν το πιο παλικαρίσιο, για να μην πούμε άλλη λέξη, ευρωπαϊκό που μπορούσε να κατακτήσει ο Παναθηναϊκός. Πάλι έφερε την σφραγίδα μίας διοίκησης που πλήρωσε για να φέρει αμέτρητους παικταράδες. Μποντίρογκα, Παπαδόπουλος, Κουτλουάι, Μουλαομέροβιτς, Μίντλετον, Αλβέρτης μέχρι και το μάτι του Τζινόμπιλι φοβήθηκε από όσα είδε σε εκείνο τον τελικό. Ως και τον βετεράνο Μπακ Τζόνσον από την Δάφνη πλήρωσε ο Παναθηναϊκός για να είναι σίγουρες οι προπονήσεις. Ο Ομπράντοβιτς στα καλύτερά του διαχειριζόμενος στο πιο εχθρικό περιβάλλον με ιστορικό τρόπο το υλικό του.
2005 Μόσχα: Κάτι νέα παλικάρια
Από το 2002 ο Παναθηναϊκός άλλαξε ρότα. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς θέλησε να φτιάξει μία ομάδα όπως ακριβώς την σκεφτόταν ο ίδιος χωρίς κάποιο από τα πολύ μεγάλα ονόματα. Παράλληλα έπρεπε να υπάρξει και μία οικονομική ανάσα λόγω της διαμονής στο Σπόρτιγκ. Τα χρόνια πέρασαν και ο Ζοτς έκτιζε κομμάτι-κομμάτι όπως ήθελε την ΟΜΑΔΑ. Στην Μόσχα πήραν το βάπτισμα του πυρός παίκτες όπως ο Διαμαντίδης και ο Λάκοβιτς. Στην ήττα από την πολύ μεγάλη Μακάμπι, έγινε εμφανές ποιος από τους δύο θα ήταν το μέλλον του Παναθηναϊκού. Ο Σλοβένος έψαχνε να βρει τρύπα να κρυφτεί και ο Διαμαντίδης με τον Χατζηβρέττα πάλευαν για το απίθανο. Ο Μπατίστ είδε και αυτός τα σκούρα αλλά αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις.
2007 Αθήνα: Η ώρα του Ομπράντοβιτς
Πάλεψε, ρίσκαρε, απέτυχε, για τα δικά του δεδομένα, αλλά νάτος πάλι σε φάιναλ φορ πιστός στην …εξαγγελία του 2002. Θα πάει να πάρει το τρόπαιο με μία ομάδα και όχι με έναν παίκτη. Μόνο που για να είμαστε δίκαιοι, αυτή η ομάδα πάλι έχει παικταράδες. Στο στοιχείο του δηλαδή, διότι ουδείς άλλος κατάφερε να κάνει ομάδα 10 πριμαντόνες. Ότι ζήτησε το είχε, το κάτι παραπάνω(Ντελκ) το έκαψε από νωρίς και αυτό το φάιναλ φορ θα είναι το δικό του. Αυτό θέλει ο ίδιος και όσοι τον λατρεύουν. Αυτό ζητάει ο Παναθηναϊκός που επένδυσε στον Διαμαντίδη, τον Τσαρτσαρή, τον Χατζηβρέττα, τον Μπατίστ και σε δύσκολες στην Ευρώπη στιγμές.
Πάνω από όλα το θέλει και το αξίζει μία οικογένεια που δημιούργησε μία μπασκετική πραγματικότητα που θυμίζει ουτοπία. Είναι ουτοπία στις ημέρες μας, να έχεις ότι θες, να ζεις και να δουλεύεις στις τέλειες συνθήκες. Αυτό έχει πετύχει ο Παναθηναϊκός. Σε αυτό έβαλε κι ένα λιθαράκι ο κόσμος που πέρυσι στην μεγαλύτερη δυνατή σφαλιάρα, την ήττα από την Ταού, ήταν εκεί να σηκωθεί όρθιος και με την αγάπη του να ανασηκώσει από το έδαφος μία ομάδα που θα μπορούσε εκείνο το βράδυ να έχει καταστραφεί.
