Ο Παπαφλέσσας και το ποδόσφαιρο
Αναμφίβολα το μεγαλύτερο γεγονός των τελευταίων ημερών στο ποδοσφαιρικό μας στερέωμα ήταν η άρνηση του Αντριάνο ή αλλιώς ”Φονιάς” στην πρόταση του Παναθηναϊκού για εξάμηνο, εν αρχή, δανεισμό. Κυρίως όμως αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η άρνηση του Βραζιλιάνου να έρθει στο ελληνικό πρωτάθλημα. Μια άρνηση που φέρνει και πάλι στο προσκήνιο το αδύναμο και μίζερο, πάνω απ’ όλα, ελληνικό ποδόσφαιρο.
Οι αδυναμίες και τα τρωτά του είναι γνωστά ακόμα και στις πέτρες. Αυτό όμως που αξίζει να προσεχθεί είναι η τεράστια (καμία σχέση) διαφορά από την κατάσταση στο μπάσκετ αλλά και στο βόλει ή ακόμα και στο πόλο. Ο ελληνικός αθλητισμός προοδεύει όμως ο ποδόσφαιρο παραμένει φτωχός συγγενής. Γιατί;
Οι λόγοι, ας μη γελιόμαστε, είναι πολλοί και δύσκολο να αναλυθούν, ιδίως όταν ακόμα και οι ίδιοι οι υπεύθυνοι δεν τους γνωρίζουν. Επιπλέον είναι άδικο να πούμε, αυτό που πολλοί λένε ότι στο ποδόσφαιρο υπάρχει αλητεία, από πλευράς παραγόντων και διάθεση για να τα ”αρπάξουν”, κάτι που δεν συμβαίνει, όπως διαλαλούν, στα ”ευγενή αθλήματα” τύπου μπάσκετ ή πόλο. Είναι άδικο για όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουν επενδύσει υγιώς στο ποδόσφαιρο.
Η άρνηση του Αντριανο δεν είναι απλά ήττα του Παναθηναϊκού. Είναι ήττα όλου του ελληνικού ποδοσφαίρου. ΄Οπως ήττα όλου του ελληνικού ποδοσφαίρου ήταν και οι αρνήσεις των Ζε Ρομπέρτο και Σαβιόλα αλλά και του Βάργκας. Και είναι λογικό να αρνούνται οι παίχτες. Όταν βλέπουν ό,τι βλέπουν από όλο το οικοδόμημα είναι λογικό. Μπορεί να υπάρχουν υγιή και καλά σωματεία αλλά δυστυχώς χάνονται στον συμφερτό των υπολοίπων. Είναι σαν τον πελάτη που βρίσκεται στο σταυροδρόμι να αποφασίσει που θα πάει να αγοράσει π.χ λουλούδια. Σκεφτείτε το λίγο…
Το άσχημο για να το πάμε και λίγο παρακάτω είναι ότι υποδαυλίζεται και ο εγωισμός των οπαδών ή των διοικούντων με τέτοια γεγονότα. Εμ δεν είναι φυσιολογικό η ΚΑΕ να φέρνει τον Μασιγιάουσκας και η ΠΑΕ να μην μπορεί να πάρει έναν παίχτη που είναι όνομα αλλά και που της είναι χρήσιμος. Μπορεί να μην φταίει εξ ολοκλήρου η ΠΑΕ αλλά όπως και να το κάνουμε ένα μερίδιο ευθύνης το έχει. Ή από την άλλη δεν μπορείς να έχεις μια από τις καλύτερες ομάδες βόλει της Ευρώπης και στο ποδόσφαιρο να μην ξέρεις αν θα υπάρχεις την άλλη μέρα. Κάτι πάει στραβά. Σαν μια γενική αθλητική ανισορροπία να μας διακατέχει.
Το ποδόσφαιρο μας δεν νοσεί απλώς. Έχει ήδη πεθάνει και του κάναμε και τα κώλυβα. Δεν ξέρω τί πραγματικά χρειάζεται. Μια χώρα με τόσο ταλέντο, γιατί ας μην λησμονούμε ότι το ταλέντο υπάρχει, και όμως καταστρέφεται από δικά της λάθη και νοοτροπίες παιδικές.
Στο φτωχό μου το μυαλό μου έρχεται μια παρομοίωση της όλης κατάστασης με ένα άλλο σημαντικότατο ιστορικό γεγονός. Τον Παπαφλέσσα στο Μανιάκι. Τότε ο μεγάλος αγωνιστής μετά την ανακατάληψη της Τριπολιτσάς και το χάος που είχε επικρατήσει με την μάχη της καρέκλας θυσιάστηκε στο Μανιάκι μήπως και ξυπνήσει τους συμπατριώτες του. Σε μας ποιός θα παίξει αυτό το ρόλο;
Μιχάλης Παπακωνσταντίνου
