Ο Σισέ του ντέρμπι
Δεν ήταν και δα και τίποτα το δύσκολο να σκεφτεί κανείς πριν απ’το παιχνίδι πως ο Σισέ είναι το κεντρικότερο πρόσωπο του Παναθηναϊκού.
Σ’ αυτόν είναι τα φώτα, από την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι του στη χώρα μας. Πόσω μάλλον τώρα, με την ομάδα να έχει χίλια ζόρια και να παίζει ένα ντέρμπι που πρέπει να κερδίσει. Djibril to the rescue.
Όπως είναι λογικό, τα κατορθώματα του Σισέ στο 2ο ημίχρονο έχουν ήδη περάσει στην ιστορία. Το ντέρμπι θα μνημονεύεται αιωνίως ως “το ματς του Σισέ”. Όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, το πρόσωπο γίνεται το σήμα κατατεθέν του αγώνα. Έτσι, έχουμε το ντέρμπι “του Σαραβάκου”, “του Αναστόπουλου”, “του Ριβάλντο”, “του Δομάζου”, κ.ο.κ, κι ευτυχώς η λίστα είναι μεγάλη και θα συνεχίσει να μεγαλώνει στο μέλλον.
Αν δεις τα στιγμιοτυπα απ’όλες αυτές τις αναμετρήσεις, τα γκολ κι οι μαγικές ενέργειες είναι αυτά που πιστοποιούν πως ο εκάστοτε “ένας” ήταν εκείνος που έκρινε το ντέρμπι. Έτσι, και σ’αυτήν την περίπτωση, όταν κάποιος μετά από χρόνια θελήσει να μάθει γιατί αυτός ο αγώνας ήταν “του Σισέ” θα βρει την απάντηση στις φάσεις του δευτέρου ημιχρόνου, στα λεπτά της ανατροπής.
Εδώ είναι που διαφωνώ. Φυσικά κι ο Σισέ είναι το πρόσωπο του ματς, με άξιο συμπαραστάτη τον Χριστοδουλόπουλο, δεν διαφωνώ ως προς αυτό. Η διαφωνία μου έγκειται στο γιατί. Για μένα, η τεράστια προσφορά του Γάλλου δεν είναι στην επανάληψη, στην ανατροπή. Οι ηρωισμοί του, όπως τους λένε οι Αγγλοι, δεν είναι τα δυο γκολ, αλλά αυτά που έδωσε ο Σισέ στο πρώτο ημίχρονο.
Ναι, στο πρώτο ημίχρονο. Εκεί που ο Ολυμπιακός, όπως σε κάθε παιχνίδι, είχε το καλό του διάστημα. Τότε που είχε κατοχή, είχε σωστή κυκλοφορία κι έφτιαχνε φάσεις με πολλούς τρόπους. Τότε που ο Παναθηναϊκός ήταν ανήμπορος για πολλά πράγματα, είχε τους Πλεσί, Ζιλμπέρτο και Κατσουράνη να περπατάνε και μόνο διακριθέντα τον Σπυρόπουλο.
Τότε έκανε την μεγάλη διαφορά ο Σισέ. Στο 11’ όταν φεύγει, ταλαιπωρεί, κερδίζει μέτρα κι απειλεί. Στο 18’ όταν πάλι πετάγεται πρώτος και σεντράρει. Στο 25’ όταν προσπαθεί να κρατήσει την ομάδα ψηλά και μετά έρχεται το σουτ του Σπυρόπουλου. Στο 33’ όταν πάλι βγαίνει πρώτος στο τάκλινγκ του Μέλμπεργκ κι αν δεν ήταν ο Ριέρα σε εγρήγορση, θα είχε εκτελέσει καλύτερα.
Είναι μόνο τέσσερις φάσεις, θα σκεφτεί κάποιος, αλλά θα έχει λάθος να υποτιμήσει τη σημασία τους. Ο Σισέ ήταν σημείο αναφοράς για μια ομάδα που παράπαιε. Χωρίς αυτόν στην κορυφή, τα πράγματα θα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Πιο ψηλά οι γραμμές του Ολυμπιακού, ασφαλής κατοχή, ασφαλή ρίσκα, μεγαλύτερη πίεση, περισσότερες φάσεις. Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά χωρίς τον Σισέ ο Παναθηναϊκός θα είχε χάσει το ματς απ’το ημίχρονο. Το πόσο μεγάλη διαφορά κάνει ο Γάλλος δεν είναι κάτι που αποτυπώνεται μόνο στις φάσεις στις οποίες σκοράρει. Δεν φαίνεται μόνο όταν βάζει γκολ σαν Σούπερμαν, όπως αυτά απέναντι στην Καβάλα ή στο Αλκαζάρ. Τα μεγαλύτερα heroics στον ομαδικό αθλητισμό είναι αυτά που έρχονται όταν οι υπόλοιποι δεν ανταποκρίνονται, όταν ο “ένας” δεν έχει σχεδόν καμία βοήθεια.
Ο Παναθηναϊκός κέρδισε το ντέρμπι γιατί ο Σισέ δεν τον άφησε να το χάσει 100% στο πρώτο ημίχρονο. Ναι, δεν αντιλέγω, φυσικά και το 0-1 δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στο κόσμο να ανατραπεί. Απλώς, “τότε” για τον Σισέ ήταν εύκολο.
Γιατί “τότε που γύρισε το ματς”, ο Σισέ βρήκε βοήθειες. Βρήκε τον Νιόπλια να βάζει Γκαρσία και Μαρίνο, αντί των ανύπαρκτων Γκοβού, Κατσουράνη. Βρήκε τον Λάζαρο να κάνει διαφορά στον άξονα και πάνω στον πάντα “ευγενικό” Ραούλ Μπράβο, που δεν καταδέχθηκε ούτε να κόψει ούτε να κάνει φάουλ στην φάση του 2ου γκολ.
Πάνω απ’όλα, βρήκε βοήθεια από τον Βαλβέρδε. Πριν τον άγωνα πίστευα πως αυτός είναι το κεντρικότερο πρόσωπο του Ολυμπιακού, “Όχι φυσικά γιατί θα κρίνει κάτι σε μια στιγμή, απλώς γιατί τώρα δοκιμάζεται η φιλοσοφία του, το σχέδιο που έχει εφαρμόσει μετά την ήττα στην πρεμιέρα. Σ’αυτόν είναι τα φώτα, αυτός είναι μπροστά στην πρόκληση να αποδείξει πως το πλάνο του κάνει και για τα δύσκολα.”
Το ντέρμπι έδωσε όλες τις απαντήσεις για το σχέδιο του Βαλβέρδε. Και τις καλές και τις κακές, και θα ασχοληθούμε με αυτές τις επόμενες μέρες.
