Ο θησαυρός της εβδομάδας
Δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες, άρα θα ήμουν αρκετά μικρός. Κάπου ήμουν με τον φάδερ, σε ένα μαγαζί, σε μουσείο, δεν μπορώ να θυμηθώ. Κάτι πρέπει να έπιασε, να έβγαλε από το ράφι, κάτι τέτοιο. “Μην το κάνεις αυτό”, του λέω, “δεν βλέπεις την ταμπέλα που λέει πως δεν γίνεται, απαγορεύεται;”. Η απάντηση αποστομωτική: “Μην είσαι μαλάκας. Για να έχουν ταμπέλα που λέει απαγορεύεται, σημαίνει πως γίνεται. Αλλιώς, γιατί να τη βάλουν; Άρα, συνέχεια αυτό γίνεται και κάποια στιγμή βάλανε μια ταμπέλα που να λέει το αντίθετο, για να την πιστεύουν οι μαλάκες”.
Μεγαλώνοντας, το είδα το πόιντ. Η ταμπέλα που γράφει “Απαγορεύονται τα μπάζα”, είναι στο σημείο όπου πας για να ρίξεις μπάζα, έτσι απλά. Εκεί που θα διαβάσεις “Μην αγγίζετε”, θα δεις και χίλιες δαχτυλιές. Ο καλύτερος βράχος για βουτιές ειναί αυτός που γράφει “απαγορεύεται”. Κι αν ο πρόεδρος της Αμερικής βγει και πει πως δεν έκανε σεξ με τη μις Λουίνσκι, τότε technically μπορεί να λέει την αλήθεια. Αλλά οι λεκέδες, λεκέδες.
Συναντήθηκαν Πατέρας και Τζίγκερ, με πρωτοβουλία του Βγενόπουλου. Μετά από τέσσερις ώρες, μίλησε μόνο ο Τζίγκερ και, χωρίς να τον ρωτήσει κανένας, δήλωσε: “Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι ουδέποτε τέθηκε ζήτημα καταχρηστικής διαχείρισης της ΠΑΕ από τον Πρόεδρο”.
Πρώτη-προφανής- σκέψη: Μέσα στη τετράωρη συνάντηση, κάποιος είπε “οκ, αν είναι έτσι, θα κάνεις δηλώσεις μόνο εσύ και θα βγεις να πεις πως δεν υπήρχε ποτέ τέτοιο θέμα, εντάξει;” Δεύτερη σκέψη:Ο Τζίγκερ λέει αλήθεια με τον ίδιο τρόπο που έλεγε κάποτε αλήθεια και ο Κλίντον. Η δήλωση αυτή είναι σαν την ταμπέλα που λέει “Μην πατάτε τη χλόη”. Μπήκε εκεί επειδή κάποιοι την πατούσαν.
Με κάποιον τρόπο πρέπει να εξιλεωθώ. Τρία συνεχόμενα κείμενα για τους πολυμετοχικούς, το καταλαβαίνω, δεν αντέχονται, όσο κι αν ο Παναθηναϊκός είναι το 2ο αγαπημένο μου σίριαλ μετά το Lost. Ψάχνοντας για εξιλέωση, βρήκα τον θησαυρό της εβδομάδας εκεί που δεν περίμενα να βρω τίποτα. Στην ανακοίνωση της ΑΕΚ, στην 8η απόφαση που πάρθηκε από τη συνέλευση των μετόχων: “Χαιρετίστηκε η προοπτική συμμετοχής του φιλάθλου σε κάθε επίπεδο συναπόφασης και εξουσίας της εταιρείας”.
Το μυαλό ταξίδεψε στο 1987, στο “Good morning, Vietnam”. Ο Robin Williams διαβάζει ειδήσεις στον αέρα: “Η Μ. Βρετανία αναγνώρισε τη νήσο Σιγκαπούρη. Πώς αναγνωρίζεις ένας νησί; Του λες, ε, συγνώμη, περίμενε, όχι, όχι, μην μου πεις. Μήπως γνωριστήκαμε στο πάρτι για την αναγνώριση των νησιών Φέινμαν; Μοιάζεις πολύ με τη Χαβάη”. Με τον ίδιο τρόπο, πως χαιρετίζεις την προοπτική συμμετοχής του φιλάθλου σε κάθε επίπεδο συναπόφασης και εξουσίας της εταιρείας; Με χάι-φάιβ; Με απλή, αντρική, σφιχτή χειραψία; Υπάρχει μυστικός ενωσίτικος χαιρετισμός που έρχεται από τις γειτονιές της Κωνσταντινούπολης και τον ξέρουν ελάχιστοι;
Είναι πολύπλοκος χαιρετισμός; Ανοίγεις τα χέρια και κάνεις τον δικέφαλο αετό, ενώ ταυτόχρονα μιλάς με τη φωνή του Τροχανά; Η στήλη χαιρετίζει τη συγκεκριμένη χρήση του “χαιρετίζω” εν έτει 2010. Κονγκράτς.
