Ο ξενερωμένος Ραούλ Μπράβο
Ο Ολυμπιακός είναι άτυχος. Γιατί ο Άρης είχε ποδοσφαιριστές να βάλει στην θέση των τραυματιών κι όσων ο Κούπερ έκρινε πως δεν έπρεπε να παίξουν μετά τον τελικό.
Στο γήπεδο είχε τον Αντού, τον Τζόνσον και δύο διαφορετικούς σε σχέση με το Κύπελλο αμυντικούς μέσους, τον Γκαρσία με τον Φερνάντες. Ο Ολυμπιακός για να εκμεταλλευτεί το αποδυναμωμένο κέντρο του Άρη είχε τον Μαρέσκα, που δεν κουνιέται ούτε με σεισμό και τον Ντούντου που επανήλθε μετά από τέσσερις μήνες.
Επιπλέον, για κάποιο λόγο που κανείς δεν κατάλαβε, αποφασίστηκε να επιβραβευθεί ο Ζεβλάκοφ. Ο Αβραάμ παίζει όλη τη χρονιά, ο Κυριάκος έπρεπε να παίξει και τα τρία ματς της κανονικής διάρκειας, αλλά παρόλα αυτά στο φινάλε εμφανίστηκε ο Ζεβλάκοφ, ως επιβράβευση λέει. Η παρουσία του στο κέντρο της άμυνας κι η ταυτόχρονη απουσία του Τοροσίδη έφεραν τον Γκαλίτσιο απέναντι στον Αντού. Προσπάθησε, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να τον παίξει.
Βέβαια, όλα αυτά ωχριούν μπροστά σε ένα ματς που σφραγίστηκε από φάσεις – χαϊλάιτ του Ραούλ Μπράβο. Δεν μιλάμε φυσικά για το δοκάρι, αυτο δεν είναι τίποτα. Σήμα κατατεθέν του Ισπανού είναι το πρώτο γκολ του Άρη, φάση που δείχνει πόσο ξενερώνει με τις σέντρες στο δεύτερο δοκάρι. Ξενέρα μεγάλου βαθμού, γιατί τις περισσότερες φορές αρνείται καν να διεκδικήσει την κεφαλιά, όπως έκανε στο Βικελίδης ή στη Γαλλία, στο 2ο γκολ της Μπορντό.
Στην κλασική του αυτή κίνηση, ο Ραούλ Μπράβο προσέθεσε άλλη μια. Την κλωτσιά αμπαλοσύνης-νεύρων σε παίκτη του Άρη στο 80φεύγα και τον τσαμπουκά που ακολούθησε, σε “βγάζω πάθος στο φινάλε, όλα μου φταίνε, κλωτσάω και παίρνω την μπάλα να την πάω δυο μέτρα πίσω για το φάουλ”. Έτσι απλά, ότι πιο κοντινό σε αθλητή 8χ8 έχουμε δει έβερ.
Κλισέ γεγονός σε αγώνες, είναι ο παίκτης που κράταγε τα πάντα μόνος του, που καθάριζε την τελευταία στιγμή, την ώρα που οι άλλοι τον άφηναν εκτεθειμένο, αυτός που έμεινε να μάχεται μέχρι τέλους. Ε, στον κανόνα υπάρχει κι η εξαίρεση, η φορά που αυτοί οι δύο που έπαιζαν μόνοι τους, κάποια στιγμή κατέρρευσαν κι αυτοί. Ακριβώς η εικόνα του Μέλμπεργκ και του Νικοπολίδη στην τελευταία φάση του αγώνα.
Το παιχνίδι που προηγήθηκε στο “Σπύρος Λούης” ανήκει σε μια συγκεκριμένη κατηγορία. Στους αγώνες που σε κάνουν να μετανιώνεις για κάθε φορά που έχεις πει “είμαι πολύ τυχερός, ασχολούμαι επαγγελματικά με κάτι που αγαπώ, το ποδόσφαιρο, με πληρώνουν για κάνω το χόμπι μου”. Γιατί αν κάποιος έχει χόμπι να βλέπει αγώνες σαν το ΑΕΚ – ΠΑΟΚ τότε σίγουρα δεν πληρώνεται γι’ αυτό, απλώς μένει στο Δαφνί.
