Οι διαιτητές “κολλάνε” στην εξουσία
Γιατί φιλοσοφικές; Γιατί σε κάθε άλλη περίπτωση κάτι θα άλλαζε τόσα χρόνια στα επιλεκτικά λάθη των διαιτητών τα οποία παραδοσιακά είναι υπέρ των ισχυρών όταν αγωνίζονται με τους ασθενέστερους.
Αν δούμε ένα ένα όλα τα σφυρίγματα των διαιτητών θα διαπιστώσουμε ότι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός παίρνουν το κάτι παραπάνω όταν αγωνίζονται με ομάδες της δυναμικής του Πανιώνιου ή της Τρίπολης. Το κάτι τις τους το παίρνουν και η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ ή ο Αρης όταν βρίσκουν μπροστά τους ομάδες οι οποίες διεκδικούν χαμηλότερους στόχους. Η διαφορά είναι ότι Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός ευνοούνται με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού, ενώ για τις υπόλοιπες ομάδες η συχνότητα της εύνοιας δείχνει και τάσεις… αναρχίας.
Οσες φορές επιχειρήθηκε ενδοσκόπηση στο πρόβλημα της διαιτησίας οι απόψεις ήταν περισσότερες από ότι τα σφυρίγματα σε μία αγωνιστική αλλά το πρόβλημα παραμένει άλυτο. Και επειδή πρόβλημα επαναλαμβανόμενο παύει να είναι τυχαίο ακόμη και οι τελευταίοι ρομαντικοί έχουν πειστεί ότι αυτό το χωράφι αυτά τα φρούτα βγάζει.
Είναι νομοτέλεια της ζωής η εξουσία να “μαγνητίζει”. Το ίδιο γίνεται σ’ όλους τους κοινωνικούς και επαγγελματικούς χώρους, οπότε η διαιτησία δεν μπορεί να ξεφύγει από τον κανόνα. Σ’ αυτή τη λογική και οι διαιτητές υπό μία έννοια “κολλάνε” στους ισχυρούς του ποδοσφαίρου χωρίς κατ’ ανάγκην να μπαίνουν στη λογική της συνδιαλλαγής.
Ο Κάκκος και ο Κουκουλάκης, για παράδειγμα, τις ίδιες φάσεις που έδωσαν πέναλτι υπέρ του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού μπορεί και να τις αγνοούσαν στην περίπτωση που ήταν υπέρ του Πανιωνίου και του Αστέρα Τρίπολης. Ομάδες με μικρότερη επικοινωνιακή και οπαδική δυναμική. Μπορεί τα δευτερόλεπτα που απαιτούνται προκειμένου να αποφασίσει ένας διαιτητής για να σφυρίξει μία παράβαση να είναι ελάχιστα, αλλά η λογική λέει ότι πηγαίνει σ’ έναν αγώνα γνωρίζοντας υπέρ ποιας ομάδας θα εξαντλήσει όλη την αυστηρότητα και υπέρ ποιας θα κάνει, εάν χρειαστεί, τα στραβά μάτια.
Στο ποδόσφαιρο λίγα πράγματα είναι αυταπόδεικτα, οπότε ο παράγοντας ανθρώπινο λάθος είναι πάντα μέρος του παιχνιδιού. Ετσι ο διαιτητής μπορεί να διεκδικήσει στη συνείδηση του κόσμου την αθωότητα του για ένα άδικο πέναλτι επιχειρηματολογώντας για την ταχύτητα της φάσης, την κακή θέση του στο γήπεδο κ.ο.κ. Στο κάτω κάτω όλοι γνωρίζουν ότι και στην ΚΕΔ άνθρωποι αποφασίζουν οπότε υπάρχει το ενδεχόμενο να μην είναι κάθετοι ακόμη και στην περίπτωση που η έκθεση του παρατηρητή είναι καταδικαστική. Αυτό δεν έγινε με τον Λαμπρόπουλο που έληξε το ΠΑΣ Γιάννινα-ΟΦΗ μετά από 3 ώρες και 10 λεπτά ενώ σύμφωνα με τους κανονισμούς έπρεπε να διακοπεί, αλλά παρ’ όλα αυτά αθωώθηκε από την ΚΕΔ;
Ακόμη όμως κι αν μπουν στο “ψυγείο” πάντα θα υπάρχει η επόμενη ημέρα στην καριέρα τους. Οι περιπτώσεις Δαλούκα δεν είναι καθημερινές. Ο Αμπράκιολης, ο Κουκουλάκης, ο Κάκκος, ο Τσινιάρης, ο Τριτσώνης ένιωσαν την “αγριάδα” της ΚΕΔ αλλά παρ’ όλα αυτά επανήλθαν χωρίς να έχουν μάθει το μάθημα τους. Οποτε η τιμωρία δεν αποτελεί μέτρο βελτίωσης της απόδοσης των διαιτητών. Από την άλλη προφανώς κατάλαβαν ότι δεν κρατούν την τύχη τους στα χέρια τους και φροντίζουν να μην αδικούν τον ισχυρό και ό,τι ήθελε προκύψει. Τίποτε το καινούργιο. Γνωστή η ιστορία και πολυφορεμένη.
