Οι δικές μας προτάσεις

Το ADG αντί των πέναλτι ο Αποστόλης Χορτάτος

Οι Αμερικάνοι, γνωστοί για την ιδιαιτερότητά τους να πειραματίζονται αλλάζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού (σε ουκ ολίγα αθλήματα), επιχείρησαν τη δεκαετία του ’90 να διαφοροποιήσουν τη διαδικασία των πέναλτι στο ποδόσφαιρο.

Αντί για λάκτισμα από τα 11 μέτρα, το MLS (το πρωτάθλημα των ΗΠΑ) εισήγαγε το ADG (The Attacker Defender Goalkeeper), το οποίο προέβλεπε την κατά μέτωπο επίθεση του παίκτη που αναλάμβανε την προσπάθειά από τις 35 γιάρδες (περίπου 32 μέτρα), με τον τερματοφύλακα να έχει πέρα από τον κλασικό του ρόλο, και αυτόν του αμυντικού. Ο επιτιθέμενος είχε στη διάθεσή του πέντε δευτερόλεπτα για να ολοκληρώσει την προσπάθειά του, να σουτάρει δηλαδή πριν εκπνεύσει ο χρόνος, με τον γκολκίπερ να επιχειρεί να ανακόψει την προσπάθεια του αντιπάλου του στο διάστημα αυτό. Πρόκειται για μια διαδικασία εμπνευσμένη από το χόκεϊ και μπορείτε να πάρετε μια γεύση από αυτή στο video που ακολουθεί:

Οι διοργανωτές της αμερικάνικης λίγκας θεωρούσαν ότι με αυτόν τον τρόπο ο τελικός νικητής κρίνεται δίκαια, αφού ελαχιστοποιείται η επιρροή του παράγοντα τύχη. Και αυτό γιατί η επιθετική προσπάθεια, καθώς και ο ρόλος του τερματοφύλακα, προσομοίωναν σε μεγάλο βαθμό τη διαδικασία με τις συνθήκες του αγώνα.

Με μια γρήγορη αναζήτηση στο google, θα βρείτε ουκ ολίγα αποτελέσματα από σχετικές μελέτες που καταλήγουν -όλες- στο συμπέρασμα ότι στην κλασική διαδικασία των πέναλτι, από την οποία έχουν κριθεί τελικοί τοπικών πρωταθλημάτων μέχρι και τελικοί Μουντιάλ, ο παράγοντας τύχη υπερισχύει του παράγοντα ικανότητα.

Το κλασικό πέναλτι (ελληνιστί: ποινή) έχει την έννοια της τιμωρίας της αμυνόμενης ομάδας για αντικανονική ενέργεια εντός της περιοχής και έτσι θα πρέπει να παραμείνει όσον αφορά στην κανονική διάρκεια του αγώνα. Το γεγονός όμως ότι εισήχθη ως διαδικασία (πέντε εκτελέσεις), προκειμένου να λύνουν οι ομάδες τις διαφορές τους όταν κρίνεται απαραίτητο να υπάρξει τελικός νικητής, θεωρήθηκε την εποχή εκείνη ως δικαιότερη «λύση» από το «κορώνα ή γράμματα». Το ζήτημα είναι όμως αν όντως πρόκειται για τη δικαιότερη «λύση» ή αν θα πρέπει η FIFA να αναθεωρήσει…

Κατάργηση της παράτασης ο Μάνος Ανδρουλάκης

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η κατάργηση της διαιτησίας, αλλά άλλαξα γνώμη όταν φαντάστηκα την εφαρμογή της εν λόγω καινοτομίας σε αγώνες στην Αργεντινή ή την Κολομβία. Αμέσως μετά σκέφτηκα πόσο πιο χορταστικό θα ήταν το ποδόσφαιρο αν σε οριακές φάσεις ο βοηθός δεν καταλόγιζε οφσάιντ τον επιτιθέμενο. Το απέρριψα γιατί ο κάθε βοηθός θα χαρακτηρίζει μία φάση “οριακή” σύμφωνα με τα δικά του στάνταρ και, φυσικά, όχι με χάρακα ή με κάποιου είδους τεχνολογίας γραμμής.

Κατέληξα, λοιπόν, μετά από ώριμη σκέψη ειν’ η αλήθεια, στην κατάργηση της παράτασης. Έχω την πεποίθηση ότι η πλειοψηφία των φιλάθλων την θεωρεί αναγκαίο κακό, πόσω μάλλον όταν δεν πρόκειται για τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου ή του Champions League. Μετά από 90 λεπτά ποδοσφαίρου, το ανθρώπινο μάτι θέλει να δει κάτι διαφορετικό. Και η διαδικασία των πέναλτι σπανίζει…

Αν ένας αγώνας οδηγηθεί στην ψυχοφθόρα (κλισέ) διαδικασία, τότε οι πιθανότητες έκπληξης είναι αυξημένες. Ο Ντουκαντάμ μπορεί να κερδίσει μόνος του την Μπαρτσελόνα, η Τσέλσι την Μπάγερν μέσα στο σπίτι της, με δυο λόγια ο Δαβίδ μπορεί να νικήσει τον Γολιάθ. Χωρίς την ημίωρη, δεύτερη ευκαιρία για τα φαβορί, οι παίκτες της αουτσάιντερ ομάδας θα έχουν ακόμα πιο ανεβασμένη ψυχολογία όταν θα αγκαλιάζονται στο κέντρο του γηπέδου για να παρακολουθήσουν τα πέναλτι. Ποια τηλεθέαση; Οι εκπλήξεις!

In… side ο Γιάννης Ζωιτός

Ας συμφωνήσουμε ότι η απόλυτη καινοτομία της κατάργηση του οφ σάιντ θα έφερνε τα αντίθετα από τα επιθυμητά -για το θέαμα- αποτελέσματα. Ίσως και… καταστροφικά, καθώς θα επικρατούσε κομφούζιο σε κάθε περιοχή με συγκεντρωμένους ποδοσφαιριστές ακόμη και πάνω στη γραμμή τέρματος.

Μήπως όμως ήρθε ώρα να αναθεωρηθεί δραματικά ο υπάρχον κανονισμός που, με μικρές παραλλαγές, ισχύει σχεδόν από το 1850 («Κανόνες του Κέμπριτζ»); Μοιάζει απαρχαιωμένος, ξεπερασμένος πια και ένας εξ εκείνων που φρενάρουν το σπορ, δεν του επιτρέπουν να εξελιχθεί, να προοδεύσει, να γίνει πιο γρήγορο και ακόμη πιο ελκυστικό για το κοινό.

Κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση (πλεονέκτημα επιτιθέμενου, παθητικό οφ σάιντ, κλπ) έχουν γίνει αρκετές στην πάροδο των ετών. Παρά τις θετικές συνέπειες ωστόσο μοιάζουν με ημίμετρα μπροστά στην ανάγκη για μεταρρυθμίσεις – άσχετες με αυτές στην Ελλάδα των τελευταίων ετών. Απαιτείται κάτι πιο δραστικό, το οποίο αφενός δεν θα αλλοιώσει τη μορφή του παιχνιδιού αφετέρου θα φέρει νέο αέρα.

Θα ήταν μια καλή ιδέα ο επαναπροσδιορισμός του πεδίου στο οποίο ένας επιτιθέμενος δεν είναι εκτεθειμένος, χωρίς φυσικά ν’ αλλάξει ο αριθμός των αμυνόμενων που χρειάζεται να τον καλύπτουν. Να μην χρεώνεται δηλαδή οφ σάιντ έως τα όρια (εμφανή ή νοητά) της παράλληλης γραμμής της μεγάλης περιοχής, αντί για τη γραμμή της σέντρας που ισχύει παραδοσιακά. Αυτομάτως η ομάδα που επιτίθεται θα αποκτά αβαντάζ, το έργο των επιτελικών θα γίνεται ευκολότερο, λογικά οι προϋποθέσεις για γκολ θα είναι πολλαπλάσιες και ταυτόχρονα οι βοηθοί διαιτητών, έχοντας να ελέγχουν μικρότερο χώρο, θα αποκτούν πιο εύκολο έργο στον εντοπισμό των «παραβατών».

Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια λοιπόν σ’ ένα ποδόσφαιρο που προχωρά και έχει ανάγκη από δραστικές αλλαγές.

Χρήση του ριπλέι ο Γιάννης Ντάλλας

Είναι από τα αθλήματα που οποιοδήποτε αλλαγή πρέπει να περνάει από το μικροσκόπιο. Ο λόγος είναι ένας και απλός και έχει να κάνει με την αποφυγή της αλλοίωσης της φύσης του ποδοσφαίρου. Το ανθρώπινο λάθος, σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι μέρος του παιχνιδιού. Μπορεί όμως αν όχι να αφανιστεί, να περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό.

Οι μεγαλύτερες συζητήσεις και αμφιβολίες στο ποδόσφαιρο έχουν προκύψει με το αν η μπάλα πέρασε τη γραμμή και αν ήταν ή δεν ήταν οφ σάιντ ή πέναλτι.

Για το πρώτο σκέλος, η λύση φαίνεται ότι έχει μπει στην τελική ευθεία με το μικροτσίπ μέσα στην μπάλα να είναι έτοιμο να διαλύσει κάθε αμφιβολία, σε δύσκολη ή εύκολη περίπτωση.

Στη δεύτερη περίπτωση, τα λάθη θα μπορούσαν να μηδενιστούν αν υπήρχε η δυνατότητα συμβουλευτικής χρήσης ριπλέι από τους διαιτητές. Βέβαια, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο ελλοχεύει ο κίνδυνος αλλοίωσης της φύσης και της συνεχόμενης ροής του αγώνα, ωστόσο η εξαφάνιση της αμφιβολίας είναι σημαντική για την αξιοπιστία και την απονομή δικαιοσύνης.

Ξαφνικό θάνατο ο Σταύρος Καραΐνδρος

Οταν μιλάμε για αλλαγές στο ποδόσφαιρο, αναφερόμαστε στο ελληνικό; Πρέπει να ξεκαθαριστεί προτού μπούμε στη βάση της όποιας κουβέντας. Γιατί αν αναφερόμαστε για το δικό μας προϊόν, τότε μιλάμε για ένα νέο big bang. Το σβήνουμε και ξαναρχίζουμε. Αν μιλάμε γενικότερα, τότε τα πράγματα είναι πιο απλά.

Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα που μπορεί να χαρακτηριστεί ως συντηρητικό. Καμία σχέση με το μπάσκετ που δέχεται αλλαγές χωρίς να αλλάζει η ουσία του και -το βασικότερο- παρουσιάζοντας νέα πράγματα που βοηθούν στη βελτίωσή του. Αντίθετα, στο ποδόσφαιρο τι να αλλάξεις; Η κατάργηση του οφσάιντ θα μετατρέψει το αθλημα σε ποδόσφαιρο αλάνας και το μόνο που θα λείπει είναι “στα τρία κόρνερ, πέναλτι”. Η χρήση του ριπλέι θα αποτελεί τροχοπέδη στην εξέλιξη, πόσο μάλλον στον καθαρό χρόνο (το ίδιο ισχύει και για το τάιμ άουτ), οπότε επικεντρωνόμαστε σε πράγματα που δεν αλλάζουν κάτι συγκλονιστικό επί της ουσίας. Και αυτό είναι η κατάργηση της παράτασης -όπως προαναφέρθηκε- ή η επιστροφή του “ξαφνικού θανάτου” που έδινε μία κάποια σημασία στη διαδικασία του έξτρα χρόνου.

Από κει και πέρα, οτιδήποτε βοηθά στην καλύτερη λειτουργία του Financial Fair Play, θα με βρει θετικό. Αν αυτό λέγεται Salary Cup ή κάτι άλλο, ουδόλως με απασχολεί. Σημασία έχει το μέτρο και όχι η επίδειξη πλούτου απέναντι σε ομάδες που παλεύουν για την επιβίωσή τους. Και για να επιστρέψω σε αυτό που ξεκίνησα, το ποδόσφαιρο θέλει ειδικό χειρισμό, μην το κάνετε μπάσκετ.

Για επιμύθιο, ας πούμε και κάτι για τα δικά μας. Ενα ελληνικό πρωτάθλημα με πλέι οφ με τη συμμετοχή του πρωταθλητή, θα έδινε το ενδιαφέρον που του λείπει. Διπλοί αγώνες και μονός τελικός σε ουδέτερη έδρα. Τόσο απλά.

Πλάγιο με τα πόδια ο Νίκος Γιαννόπουλος

Είναι κοινά αποδεκτό ότι η αλλαγή του κανονισμού σχετικά με το γύρισμα της μπάλας από τους αμυνόμενους στο τερματοφύλακα άλλαξει ολοκληρώτικα το ποδόσφαιρο και βελτίωσε αισθητά τόσο το ρυθμό του αγώνα όσο και το θέαμα.

Οι αμυντικοί αναγκάστηκαν να ψάχνουν άλλες λύσεις για να πασάρουν την μπάλα, οι τερματοφύλακες έμαθαν, επιτέλους, να συμμετέχουν ενεργά στα παιχνίδια και το άθλημα πέρασε σε μία νέα εποχή.

Μία αντίστοιχη αλλαγή εν έτει 2013 (ή, τέλος πάντων, οπότε το αποφασίσει η Παγκόσμια Ομοσπονδία που στην προκειμένη περίπτωση έχει το καρπούζι έχει και το μαχαίρι) θα μπορούσε να απογειώσει το θέαμα αλλά και να περιορίσει αισθητά τη σκοπιμότητα αυξάνοντας ταυτόχρονα το καθαρό αγώνα του παιχνιδιού.

Αυτή δεν είναι άλλη από την εκτέλεση του πλαγίου άουτ με τα πόδια. Απλό όσο ακούγεται αλλά συνάμα και τρομερά επαναστατικό. Φανταστείτε ότι κάθε φορά που η μπάλα θα βγαίνει πλάγιο, η οφελημένη ομάδα θα αποκτά την ευκαιρία για ένα εν δυνάμει στημένο χτύπημα με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Από τη στιγμή που αυτός ο κανονισμός εφαρμοστεί, οι αμυντικοί θα υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν άμεσα τη λογική που λέει ότι όταν πιέζονται και δεν έχουν μέτωπο προς το γήπεδο, καλό θα είναι να βγάζουν την μπάλα πλάγιο. Θα αναζητούν εκ των πραγμάτων άλλες λύσεις σε συνεργασία με τους συμπαίκτες τους κάτι που λογικά θα αυξήσει τον καθαρό χρόνο του αγώνα.

Επίσης, θα σταματήσει, ή τουλάχιστον θα περιοριστεί, η σκοπιμότητα. Πολλές ομάδες ανά τον κόσμο επιχειρούν να κερδίσουν χρόνο στα τελευταία λεπτά πετώντας την μπάλα πλάγιο. Ξέροντας όμως ότι αυτή η ενέργεια θα φέρει το σύνολο των αντιπάλων στα καρέ της, η κάθε ομάδα θα είναι περισσότερο επιφυλακτική.

Συμπερασματικά πρόκειται για αλλαγή η οποία χωρίς να αλλοιώνει τη φύση του παιχνιδιού, μπορεί να το οδηγήσει σε ανώτερο επίπεδο σε ότι αφορά την ποιότητα αλλά και σε αύξηση της ποσότητας τόσο του θεάματος όσο και των γκολ που είναι άλλωστε και η πεμπτουσία του ποδοσφαίρου.

Κάτι από NBA ο Κώστας Μπράτσος

Σε μία περίοδο που το καλό ποδόσφαιρο το οποίο προσφέρεται απλόχερα στη διάθεση του κοινού να παράγεται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από μία ελίτ συνυφασμένη με δυσμενείς οικονομικές πρακτικές που έχουν μετατρέψει το προϊόν σε έναν χρυσοφόρο γίγαντα με πήλινα πόδια, πιστεύω ότι ο υποχρεωτικός διαμοιρασμός αυτού του πλούτου μπορεί να προκαλέσει ισχυρή τόνωση στον ανταγωνισμό.

Ο τρόπος είναι ένας συνδυασμός επίκαιρων γεγονότων, δηλαδή των drafts του NBA και των διεθνών διοργανώσεων των λεγόμενων “μικρών” εθνικών ομάδων.

Οι παίκτες που ξεχωρίζουν σε τέτοιες διοργανώσεις και είναι κάτω των 18 ετών, με συνέπεια να μην αποτελούν ακόμη περιουσία ενός συλλόγου αφού δεν έχουν δικαίωμα υπογραφής επαγγελματικού συμβολαίου, μπαίνουν σε κατά τόπους διαδικασία draft. Κάθε καλοκαίρι, σε κάθε χώρα, η διοργανώτρια λίγκα οργανώνει αυτό το μεταγραφικό “πάρτι”, με τη χειρότερη ομάδα να έχει την πρώτη επιλογή, στα πρότυπα του κορυφαίου πρωταθλήματος μπάσκετ στον κόσμο.

Κι επειδή ακριβώς ούτε η νέα ομάδα δεν θα είναι σε θέση να “δεσμεύσει” τον εκκολαπτόμενο ποδοσφαιριστή με επαγγελματικό συμβόλαιο, θα δεσμεύεται η ίδια -βάσει κανονισμού- ότι θα πρέπει να τον χρησιμοποίησει σε Χ αριθμό αγώνων για τουλάχιστον Ψ λεπτά συμμετοχής μέσα στη σεζόν, προσφέροντάς του αυτό το δέλεαρ που συνήθως δεν το βρίσκει σε μεγάλους συλλόγους.

Με αυτόν τον τρόπο θα εξισώνονταν κάπως οι ανισορροπίες που προκαλούνται από τη συσσώρευση πραγματικού ή πλασματικού πλούτου σε συγκεκριμένους συλλόγους και κάθε ομάδα θα μπορούσε να έχει το “αστέρι” της.