Οι υπέρμετρες συγκινήσεις

Ο Ζούρος ξανάγινε… Ζουρότσας κατά πώς τον λένε οι ονοματοπλάστες Λιθουανοί, οι παίκτες αφού πήραν… απολυτήριο από την στρατιωτική ζωή άρχισαν να θυμούνται μικρές καθημερινές απολαύσεις, ο κόσμος άρχισε τα ταξίδια της επιστροφής στις… έκτακτες εισφορές και την αναμονή της χρεωκοπίας και η ζωή άρχισε να ξαναβρίσκει για όλους τους κανονικούς της ρυθμούς.

Μια αθλητική διοργάνωση μπορεί να διαρκεί λίγο, αλλά είναι στην ουσία μια ολόκληρη ζωή για όσους συμμετέχουν και παρά τους περιορισμούς, τα άγχη και την κούραση για τους πρωταγωνιστές, η ώρα του αποχωρισμού είναι πάντα δύσκολη.

Δυο μέτρα παλικάρια και αργά πια το βράδυ του Σαββάτου τους έβλεπες να σφίγγονται για να μην έχουμε υπέρμετρες συγκινήσεις. Το φαγητό μόλις είχε τελειώσει και ο Μάικ Μπράμος με τον Κώστα Κουφό σηκώθηκαν να αποχαιρετήσουν όλα τα μέλη της αποστολής, αφού αξημέρωτα την Κυριακή είχαν προγραμματίσει να φύγουν για Ισπανία και ΗΠΑ αντίστοιχα.

Ειδικά ο πρωτάρης Μπράμος έδειχνε να αφήνει πίσω του τα… αδέλφια του, “τρομερές στιγμές έζησα, δεν βλέπω την ώρα να ξαναμαζευτούμε”, έλεγε, ο Μπουρούσης με τον Φώτση προσπαθούσαν να κάνουν λίγο χαβαλέ για να ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα αλλά το συμπέρασμα έβγαινε εύκολα. Αυτοί οι μάγκες είχαν περάσει καλά τους δύο τελευταίους μήνες και δεν βλέπουν την ώρα να ξανασμίξουν.

Οσοι είχαν και μια τελείως ελεύθερη Κυριακή, κάπου έπρεπε να το ρίξουν και λίγο έξω. Το δίλημμα περί κλαμπ ή καζίνο δεν τους ταλαιπώρησε και ιδιαίτερα, αφού μια βόλτα από τον, περιορισμένων δυνατοτήτων είναι η αλήθεια, ναό του τζόγου του Κάουνας κρίθηκε ως πιο χαλαρωτική. Εκεί μπορείς να κάτσεις και λιγάκι και να αναπνέεις, γιατί στο Μπαρ – Μπάρας που είχε γίνει το νυχτερινού Ευρωμπάσκετ, ούτε να σταθείς μπορείς, ούτε και να ανασάνεις. Ούτε και να πείσεις τον πορτιέρη να βάλει μέσα κάποιον που του μυρίζει αλκοόλ από προηγούμενη τσάρκα. Εστω κι αν αυτός που προσπαθεί να περάσει μέσα τον… λεγάμενο είναι ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους.

Αυτή την φορά βέβαια, Ισπανοί και Γάλλοι δεν εθεάθησαν ούτε… κοντά στην περιοχή. Ξημέρωνε η μέρα του μεγάλου τελικού, τελευταία για το Ευρωμπάσκετ. Για κάποιους σαν τους δικούς μας η δράση είχε τελειώσει νωρίτερα, αλλά παράπονο δεν είχαν. Ξέρουν ότι μπορούσαν με λίγη τύχη να έχουν κάνει το κάτι παραπάνω, ξέρουν όμως ότι έκαναν αυτό που τους ένοιαζε. “Γέμισαν” την ατζέντα τους και για το επόμενο καλοκαίρι, διαβεβαίωσαν με χαμόγελο οι παλιότεροι ότι θα είναι εκεί, αφού οι… καχύποπτες ερωτήσεις δεν μπορούσαν να λείψουν κι άρχισαν όλοι να ετοιμάζουν βαλίτσες. Αν ξέραμε με σιγουριά ότι στην Ελλάδα θα μας χρειαστούν ευρώ και όχι τίποτα ισοδύναμα του… Λίτας, καλά θα ήταν, αλλά έχουμε καιρό γι’ αυτά.