Οι ουραγοί φοράνε αυτοκόλλητα

Πριν από περίπου 7 μήνες (17/09/07) ο πρωθυπουργός
Κ. Καραμανλής εξερχόμενος του Προεδρικού Μεγάρου, όπου έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, δήλωνε μεταξύ άλλων: «
Οφείλουμε στις Ελληνίδες και στους Έλληνες – ό,τι κι αν ψήφισαν– να προχωρήσουμε γρήγορα, να προχωρήσουμε αποφασιστικά ».

Το βράδυ της 9ης Απριλίου οι δύο υφυπουργοί Παιδείας, Ανδρέας Λυκουρέντζος και Σπύρος Ταλιαδούρος, βρίσκονταν σε πανηγυρική εκδήλωση της ΔΑΠ- ΝΔΦΚ, προκειμένου να γιορτάσουν τη νίκη της στις φοιτητικές εκλογές.

Το μεμπτό δεν εντοπίζεται τόσο στο ότι δύο στελέχη της Νέας Δημοκρατίας βρέθηκαν στην εκδήλωση της φοιτητικής παράταξης που υποστηρίζεται από το κόμμα τους, όσο στο ότι- πέραν της «γαλάζιας» ταυτότητας- διαθέτουν θεσμικό ρόλο και δη στο υπουργείο Παιδείας. Το οποίο προφανώς οφείλει να ενδιαφέρεται για όλους τους φοιτητές, ανεξαρτήτως πολιτικής προτίμησης.

Στα πλάνα του ρεπορτάζ που μετέδωσε το κρατικό κανάλι, ο υφυπουργός Παιδείας, Ανδρέας Λυκουρέντζος, εμφανίζεται να φοράει αυτοκόλλητο της παράταξης, ενώ μεταξύ άλλων δηλώνει: « Η νέα γενιά συνομιλεί με το μέλλον (…) και ψηφίζει ΔΑΠ – ΝΔΦΚ».

Πέραν του ότι κατά τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2007 η πολιτική ηγεσία του υπ. Παιδείας αρνείτο κατ’ εξακολούθηση τη συνάντηση με τους αντιδρώντες φοιτητές, η στάση υφυπουργού Παιδείας, δηλαδή πολιτικού προσώπου με θεσμικό ρόλο, να εμφανίζεται ως… οπαδός μίας φοιτητικής παράταξης είναι ενδεικτική της εικόνας των ελληνικών Πανεπιστημίων και πρόδηλη του πόσο οπισθοδρομικές είναι οι κομματικοποιημένες φοιτητικές εκλογές.

Η δυναμική των ειδήσεων με το θέμα του ντόπινγκ και τις εξελίξεις στο Σκοπιανό οδήγησαν τις εφετινές φοιτητικές εκλογές εκεί που έπρεπε. Σε ασήμαντα μονόστηλα, στην αδιαφορία. Ευτυχώς… Εάν, ωστόσο, η τρέχουσα ειδησεογραφία δεν διέθετε άλλες «δυνατές» ειδήσεις, πολύ πιθανόν να βλέπαμε (κομματικούς) φοιτητές στα τηλεοπτικά «παράθυρα» να παπαγαλίζουν τους πολιτικούς των κομμάτωνως βασιλικότεροι του βασιλέως, δίνονταν μία επιεικώς θλιβερή εικόνα.

Έχω αναζητήσει, πλην όμως δεν κατάφερα να βρω, εάν η τόσο εμφατική παρουσία των κομμάτων εντός του Πανεπιστημίου εντοπίζεται αλλού στον κόσμο εκτός Ελλάδας. Εικάζω ότι μπορεί να συναντάται σε τριτοκοσμικές χώρες ή σε κράτη όπου ισχύει η πολιτική του ενός κόμματος.

Ποτέ δεν μπόρεσα να αντιληφθώ τη λογική του κομματικού συνδικαλισμού εντός των Ιδρυμάτων που υποτίθεται μορφώνουν τους νεαρούς Έλληνες. Ουδέποτε κατανόησα πως σε Πανεπιστήμια που υποτίθεται καλλιεργούν την ελεύθερη σκέψη χωρούν οι «γραμμές» των κομμάτων και εν συνεχεία οι φανατισμοί που συνεπάγονται, δεδομένου ότι αναφέρονται σε νέους ανθρώπους.

Προφανώς την ώρα που ο γράφων συντηρεί τις απορίες του, ο πολιτικός κόσμος της χώρας έχει βρει την απάντηση και κάνει τα πάντα για να τη διατηρήσει. Διότι δεν εξηγείται διαφορετικά πως εν μέσω της προεκλογικής περιόδου για τις φοιτητικές εκλογές στελέχη της κυβέρνησης, καθώς επίσης ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο ομόλογος του από τον ΣΥΝ και η γγ του ΚΚΕ έβγαλαν λόγους σε Πανεπιστήμια, αναφερόμενοι όχι μόνο στα της Παιδείας, αλλά μιλούσαν εφ’ όλης της ύλης.

Κι αν είναι θλιβερή η εικόνα των υφυπουργών- οπαδών, είναι εξίσου απαράδεκτη η στάση όλων των πολιτικών κομμάτων. Διότι ανερυθρίαστα παραδέχονται ότι δεν επιθυμούν την αυτονομία των Πανεπιστημίων, δεν τους ενδιαφέρει αν εντός αυτών υπάρχουν ακαδημαϊκοί πολίτες, αλλά αντιλαμβάνονται τον φοιτητικό κόσμο ως « κουκιά», ως ψήφους στις εκλογές, ως πιτσιρικάδες που φωνάζουν σε ένα αμφιθέατρο δημιουργώντας « εικόνα» στις ειδήσεις που θα ευνοήσει επικοινωνιακά το κόμμα.

Ειλικρινά δυσκολεύομαι να επιρρίψω μεγάλη ευθύνη στους φοιτητές που παθιάζονται με τα κόμματα, γεμίζουν τους τοίχους με συνθήματα και αφίσες, προκαλούν ενοχλητική ηχορύπανση (πολλές φορές με εμετικά άσματα του συρμού) και καλύπτουν τα κτίρια με γιγαντοπανό δημιουργώντας εικόνα τσαντιριού… Είναι νέοι.

Ο πολιτικός κόσμος όμως είναι απολύτως υπεύθυνος γι’ αυτό το κατάντημα της ελληνικής Παιδείας. Και όσο επιχειρεί να καρπωθεί κέρδη από τη νεολαία των Πανεπιστημίων, όσο μετατρέπει τους φοιτητές σε προϊόντα του κομματικού σωλήνα, όσο τους αντιλαμβάνεται ξερά και μόνο ως ψηφοφόρους και όχι ως ακαδημαϊκούς πολίτες, δεν πρέπει να προξενεί εντύπωση η θέση του ουραγού της Ελλάδας σε όλες τις μετρήσεις για την Παιδεία και η εικόνα των υφυπουργών που φοράνε αυτοκόλλητα…