Οι παίκτες το ξέρουν, ο Σάντος το βλέπει;

Στους οκτώ αγώνες που προηγήθηκαν αυτού με τους Σλοβάκους, η αρχική μας ενδεκάδα έχει τέρματα 2-3, ενώ μετά την πρώτη αλλαγή το επί μέρους σκορ είναι 7-1. Χάρη σ’ αυτήν την επίδοση μετά την πρώτη διορθωτική αλλαγή απ’ τον πάγκο, πήραμε νίκες με Λετονία, Λιθουανία, Σλοβακία κι αποφύγαμε στραβοπατήματα, χωρίς βέβαια να γλιτώσουμε την βαριά ήττα στην Βοσνία.

Αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε να γίνει αλλαγή για να σκοράρουμε, αφού γι’ αυτό φρόντισε ο γκολκίπερ των Σλοβάκων, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως και πάλι δεν λειτούργησε το αρχικό μας σχήμα. Καθόλου παράξενο, αφού το δίδυμο Τζιόλη-Μανιάτη και ο Σαμαράς μπροστά τους ως δεκάρι δεν ήταν και πολύ πιθανό να αποδώσουν καλά.

Το ίδιο συνέβη και με το αρχικό σχήμα κόντρα στο Λιχτενστάιν, όταν Κατσουράνης και Ταχτσίδης ήταν οι κεντρικοί μέσοι μπροστά από τον αμυντικό χαφ Μανιάτη. Ο Σάντος τότε επέλεξε να τα ρίξει όλα στους ποδοσφαιριστές, σε μια (αδικαιολόγητη για μένα) έκρηξη, που είχε δώσει αφορμή για μια συνολική ματιά στην Εθνική των τελευταίων χρόνων.

Αυτήν τη φορά εξέπληξε με διαφορετικό τρόπο. Μίλησε για καλά διαστήματα, είπε πως ο Σαμαράς πήγε πολύ καλά σ’ αυτήν τη θέση και πως η ομάδα έφτιαξε αρκετές ευκαιρίες και δύο μεγάλες για να σκοράρει. Απόρησε μάλιστα που δεν έγιναν γκολ, λέγοντας πως η Εθνική έχει ποδοσφαιριστές που στις ομάδες τους πετυχαίνουν πολλά γκολ και μάλιστα πιο δύσκολα απ’ αυτά που έχασαν κόντρα στην Σλοβακία.

Όποιος θυμάται τις αρκετές ευκαιρίες και ειδικά τις δύο μεγάλες να σηκώσει το χέρι του. Θυμάμαι τις δύο φάσεις από εκτελέσεις φάουλ: αυτή με την κεφαλιά του Μανωλά στην αρχή του ματς και αυτήν με το πλασέ του Μήτρογλου μετά από αναμπουμπούλα, που βγήκε πάνω απ’ την γραμμή στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου. Πέραν τούτων; Κάποια μακρινά σουτ από Τζιόλη, Σαλπιγγίδη και Χολέμπας.

Δέχομαι την άποψη πως ο killer Μήτρογλου θα μπορούσε να τελειώσει καλύτερα την ευκαιρία που του δόθηκε στο 56′. Δύσκολα όμως κατατάσσεται στις ευκαιρίες που δημιουργήσαμε μια φάση που ο φορ του Ολυμπιακού βρήκε τυχαία την μπάλα στρωμένη μπροστά του από μια εκτέλεση φάουλ. Κι είναι τεράστια υπερβολή να μιλάμε για καλά διαστήματα και δημιουργία ευκαιριών μετά από ένα τέτοιο παιχνίδι.

Για μην παρεξηγηθώ, θα εξηγήσω μια ακόμη φορά πως δεν μιλάω για θέαμα και άλλες τέτοιες συζητήσεις. Η κουβέντα γίνεται για μια συνολική λειτουργία που βαίνει καλώς, όχι απαραίτητα για μεγάλα σκορ, επιθετικό ποδόσφαιρο, θεαματικές ενέργειες και άλλα τέτοια.

Συνεργασίες π.χ των ακραίων μπακ με άλλους παίκτες όταν περνούν τη σέντρα. Επιθετική διάθεση είχαν Τοροσίδης και Χολέμπας, αλλά τους θυμάται κανείς να συνδυάζονται με συμπαίκτη με συνέπεια και σχέδιο; Για ένα κέντρο που θα έχει καλά μέτρα με την μπάλα, που θα μπορεί να πιέσει στην κατοχή τον αντίπαλό, να προσφέρει έτσι ένα διάστημα που οι αντίπαλοι θα κλειστούν στα καρέ τους, που θα δώσει τον έλεγχο του αγώνα και αυτοπεποίθηση στο σύνολο.

Για έναν επιθετικό που θα συμμετέχει περισσότερο στο παιχνίδι. Για την ανάγκη που έχει η Εθνική τον Μήτρογλου έγραφα από πέρυσι, δεν χρειαζόμουν το τωρινό εκπληκτικό φορμάρισμά του. Κι έγραφα για τον Μήτρογλου γιατί είναι καλό και χρυσό το σκοράρισμα που μας έχει προσφέρει κατά καιρούς ο Γκέκας, όμως χρειαζόμαστε πλέον έναν φορ που δεν θα “κρύβεται” για 90′ ανάμεσα στους αντίπαλους στόπερ, αλλά θα συμμετέχει στο παιχνίδι και θα μπορεί να φτιάξει φάσεις για τον εαυτό του.

Και τελικώς ο Μήτρογλου γίνεται βασικός, αλλά έχει την αγωνιστική συμπεριφορά του Γκέκα: περιμένει να τον ταΐσουν και να τελειώσει φάσεις με μια επαφή. Το κακό δεν είναι πως δεν σκόραρε, αφού κανείς δεν έχει συμβόλαιο με τα δίχτυα, αλλά το γεγονός πως δεν δημιούργησε προσωπικές φάσεις, όπως μπορεί να κάνει, και δεν συμμετείχε στο χτίσιμο των επιθέσεων. Έχουμε συνηθίσει παίκτες να παίζουν καλύτερα/διαφορετικά στην Εθνική απ’ ό,τι στις ομάδες τους, όχι το αντίστροφο.

Σαφώς και μπορούμε να κρατήσουμε απ’ το ματς πως στην εξαιρετική κατάσταση του Παπασταθόπουλου ήρθε να προστεθεί ο διαρκώς βελτιωμένος Μανωλάς. Ταχύτητα στις επεμβάσεις, σιγουριά στα μετόπισθεν, με το μόνο ερωτηματικό να είναι οι αντιδράσεις που μπορεί να έχουν απέναντι σε ομάδα με ογκώδη φορ και την μπάλα ψηλά. Πέραν αυτού, σαφές θετικό ουδέν.

Δεν είμαι απ’ αυτούς που θα σηκώσουν θύελλα επανάστασης με μια κακή εμφάνιση, μια λάθος ενδεκάδα, ένα στραβό αποτέλεσμα. Οι προβληματισμοί μου είναι συνολικοί και αφορούν το γεγονός πως σ’ αυτήν την προκριματική σειρά τα πραγματικά καλά μας ματς είναι ελάχιστα, ειδικά αν εξετάσουμε συνολικά τα ενενηντάλεπτα. Ο,τι καλό έχει έρθει συνήθως μετά από διορθωτικές αλλαγές, δεν έχουμε παιχνίδια που να μπορούμε να τα κρατήσουμε από την αρχή τους μέχρι το τέλος, το συζητούσαμε με ηρεμία και μετά την ήττα από τους Βόσνιους.

Ξέρουμε καλά πως η ομάδα αυτή έχει τη δυνατότητα να ανεβάζει το επίπεδό της και να βελτιώνει την εικόνα της στα δύσκολα. Αν τελικώς πάμε στα μπαράζ, μπορούμε να βασιστούμε στο παρελθόν και να πούμε πως αυτό μας δίνει την αισιοδοξία πως θα παρουσιαστούμε πιο ανταγωνιστικοί στις μεγάλες μάχες. Θα ήταν καλύτερα αν μπορούσαμε να βασίσουμε την αισιοδοξία μας και στην εικόνα που είχαμε στο χορτάρι στην προκριματική φάση.

Τα προκριματικά τελειώνουν την Τρίτη και ο,τι κι αν γίνει κόντρα στο Λιχτενστάιν θεωρώ πως η ετυμηγορία (για την εικόνα κι όχι τα αποτελέσματα) δεν είναι όσο θετική θα θέλαμε όλοι. Νομίζω πως και οι παίκτες το ξέρουν, ελπίζω να το βλέπει κι ο Σάντος.