Οι περιπέτειες του Ότο στην ποδοσφαιρική μπανανία

Τετάρτη 6 Ιουνίου του 2001 στο Ολυμπιακό Στάδιο. Στον αγωνιστικό χώρο παρατάσσονται οι Νικοπολίδης, Μαυρογεννίδης, Φύσσας, Γκούμας, Νταμπίζας, Ουζουνίδης, Μπασινάς, Ζαγοράκης, Μαχλάς, Καραγκούνης και Βρύζας. Στην άκρη του ελληνικού πάγκου ο Βασίλης Δανιήλ. Αντίπαλος η Αγγλία. Με συνοπτικές διαδικασίες το 0-2 και αντίο πρόκριση για μια ακόμη φορά (στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002). Η τελική βαθμολογία θα μας βρει τέταρτους και καταϊδρωμένους πίσω από Αγγλία, Γερμανία, Φινλανδία και πάνω από την Αλβανία.

Αυτή ήταν η εικόνα της Εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου και δεν έχουν περάσει παρά μόνο 6 χρόνια. Για καλή μας τύχη, στην προσπάθεια της ΕΠΟ για ανεύρεση προπονητή, ο Γερμανός
Ότο Ρέχαγκελ μας κάνει την τιμή και τη χάρη να υποβάλλει βιογραφικό (ο δυστυχής προπονητής ήθελε από μόνος του να έρθει στην ποδοσφαιρική μπανανία!) και παρά τις γκρίνιες ορισμένων, η ΕΠΟ τον προσλαμβάνει.



Ο Ρέχαγκελ βλέπει την ελληνική ομάδα να δέχεται 5 γκολ στο Ελσίνκι και να ξεφτιλίζεται και οι εμπειρογνώμονες Έλληνες φίλαθλοι δεν θα χρειαστούν παρά ένα μόνο παιχνίδι για να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι ο Ρέχαγκελ είναι άσχετος, ήρθε να κολλήσει τα τελευταία ένσημα και τα λοιπά και τα λοιπά.



Ευτυχώς για το ανυπόληπτο ελληνικό ποδόσφαιρο ο Γερμανός δεν αποδείχτηκε Έλληνας. Με λίγες διορθωτικές κινήσεις έφτιαξε ένα σύνολο που δεν είχε και πολλές διαφορές από αυτό που παρέλαβε, το έκανε οικογένεια και από τότε δεν ξανακοιτάξαμε πίσω. Η πρόκριση στο Πανευρωπαϊκό του 2004 και η ανεπανάληπτη επιτυχία της κατάκτησής του αποτελεί τη μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού αθλητισμού σε ομαδικό επίπεδο και λογικό ήταν ο χερ Ότο να αναχθεί τουλάχιστον σε ημίθεο. Η λήξη του Πανευρωπαϊκού βρίσκει την ΕΠΟ να τον παρακαλάει να ανανεώσει το συμβόλαιο του και ο ίδιος μας κάνει και πάλι τη χάρη να το δεχτεί.



Από τότε ο αποκλεισμός από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 και η συζήτηση περί ανανέωσης ή μη της εθνικής ομάδας έχει προκαλέσει τρομερή γκρίνια με αποδέκτη το Γερμανό τεχνικό και την απαίτηση πολλών φιλάθλων να απολυθεί ή τουλάχιστον να παραιτηθεί για να μας διευκολύνει!



Αφορμή για αυτή τη μικρή ανασκόπηση αποτέλεσε ο χθεσινός αγώνας της Εθνικής μας ομάδας με την Ουγγαρία. Η Εθνική νίκησε με 2-0 και συνεχίζει στον δρόμο προς την πρόκριση. Δεν ήταν η εμφάνιση της ομάδας μας που με οδήγησε στο να θυμηθώ που ήμασταν πριν λίγα χρόνια και που έχουμε φτάσει, αλλά η εμφάνιση της Εθνικής Ουγγαρίας. Μια ομάδα που πριν καν την έναρξη του αγώνα είχε να αντιμετωπίσει εσωτερικές ίντριγκες, ήταν χαμηλά στην βαθμολογία του ομίλου χωρίς ουσιαστικές ελπίδες πρόκρισης, παρουσιάστηκε απαράδεκτη εντός αγωνιστικού χώρου και που σε τελευταία ανάλυση οι παίχτες της δεν έδειχναν και να νοιάζονται ιδιαίτερα για τον αγώνα. Με λίγα λόγια η σημερινή Εθνική Ουγγαρίας μου θύμισε την Εθνική Ελλάδος μέχρι την έλευση του Ότο Ρέχαγκελ.



Μια ομάδα που κανένας δεν είχε την όρεξη να παρακολουθήσει από κοντά σε αντίθεση με τη σημερινή εποχή που τα εισιτήρια είναι πάντοτε sold out. Μια ομάδα που από τα μισά των προκριματικών φάσεων είχε αποχαιρετήσει κάθε ελπίδα πρόκρισης. Μια ομάδα που οι εσωτερικές γκρίνιες έφταναν στο σημείο να τσακώνονται οι παίχτες για τον αριθμό της φανέλας τους. Μια ομάδα που οι προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες αντιμετώπιζαν σαν εύκολη λεία.



Αυτοί ήμασταν (με μοναδική εξαίρεση τις περιόδους που είχαμε στον πάγκο τον Αλκέτα Παναγούλια) και δεν πρέπει να το ξεχνάμε, γιατί όποιος δεν ξέρει το παρελθόν του δεν έχει και μέλλον. Χρωστάμε στον Ρέχαγκελ και δεν μας χρωστάει. Χάρη μας έκανε που ήρθε και χάρη μας κάνει που παραμένει ακόμα, ανέχεται τις σαχλαμάρες που διαβάζει εις βάρος του και εξακολουθεί να διαχειρίζεται με μαεστρικό τρόπο τη μιζέρια μας και την ποδοσφαιρική μας ασχετοσύνη. Αν είχε καταφέρει να επιτύχει σε άλλη χώρα όσα έχει πετύχει στην Ελλάδα θα ήταν ήδη εθνικός ήρωας για την υπόλοιπη ζωή του. Αντιθέτως εδώ θεωρείται αποδιοπομπαίος τράγος.



Ο άνθρωπος που θα μπορούσε να συγκριθεί μόνο με το δίδυμο Γκάλη – Γιαννάκη (που άλλαξαν την ιστορία του δικού τους αθλήματος) για τον τρόπο με τον οποίο μας έκανε να βλέπουμε την Εθνική μας ομάδα αποτελεί ακόμα στόχο του κάθε φιλάθλου. Λάθη μπορεί να έχει κάνει και πιθανώς να κάνει και στο μέλλον, όμως βρείτε μου έναν άλλο προπονητή που θα μπορούσε να καταφέρει έστω τα μισά από όσα ο χερ Ότο.




Οι μπασκετικό φίλαθλοι λένε ότι πρέπει όλοι όσοι ασχολούνται με το άθλημα του μπάσκετ να πληρώνουν γκαλόσημο για τα όσα έκανε ο Νίκος Γκάλης για το ελληνικό μπάσκετ. Μήπως η ΕΠΟ θα έπρεπε να σκεφτεί κάτι ανάλογο για το Ρέχαγκελ;