Οι πραγματικοί «τελικοί»

Μπορεί στο μίζερο ελληνικό πρωτάθλημα να δεσπόζει το ντέρμπι ΑΕΚ – Ολυμπιακού που θα κρίνει τον τίτλο, όμως τα πραγματικά σπουδαία θα διαδραματιστούν μεσοβδόμαδα με τους αγώνες των προημιτελικών σε Τσάμπιονς Λιγκ και ΟΥΕΦΑ. Είμαστε βέβαια συνηθισμένοι τέτοια εποχή να μην έχουμε εκπροσώπους στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και για αυτό το λόγο συνηθίζουμε να γινόμαστε φίλαθλοι του καναπέ, αλλά έστω και έτσι τέτοιοι αγώνες δεν είναι για να χάνονται.

Στο Τσάμπιονς Λιγκ οι αγγλικές ομάδες έχουν τον πρώτο λόγο. Με τέσσερεις από τις οχτώ ομάδες να προέρχονται από την Πρέμιερσιπ και με την κλήρωση ευνοϊκή, θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως μια αγγλική ομάδα θα βρεθεί στον τελικό της Μόσχας. Οποιαδήποτε από τις τέσσερεις δικαιούται να ονειρεύεται πως ήρθε η σειρά της, είτε αυτή είναι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που η παρουσία της τα τελευταία χρόνια στον κορυφαίο θεσμό την αδικεί, είτε είναι η Λίβερπουλ για την οποία η κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ είναι σαφέστατα ευκολότερη υπόθεση από την κατάκτηση της Πρέμιερσιπ, είτε είναι η Άρσεναλ που πάντως παρουσιάζει αγωνιστική «κοιλιά», είτε είναι η Τσέλσι που λόγω μπάτζετ δεν μπορεί να μην έχει αξιώσεις. Απέναντι από αυτές τις τέσσερεις αγγλικές ομάδες θα βρεθούν τέσσερεις σύλλογοι εκ των οποίων μόνο η Μπαρτσελόνα αποτελεί βαρύ «όνομα». Μπορεί η ομάδα του Ράικαρντ να κυνηγάει στη Λα Λίγκα τη μισητή Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά στο Τσάμπιονς Λιγκ έχει παρουσιαστεί περισσότερο προσεχτική. Από τις υπόλοιπες τρεις ομάδες η Ρόμα αποτελεί αυτό που αποκαλούμε στο ποδόσφαιρο «ομάδα», αλλά δεν είναι σε θέση να διεκδικήσει το τρόπαιο, ενώ Φενέρμπαχτσε και Σάλκε μάλλον είναι ήδη ευχαριστημένες.



Στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, τα πράγματα είναι περισσότερο ρευστά. Με ξεκάθαρο φαβορί την Μπάγερν Μονάχου που όμως δεν πείθει και για τη σοβαρότητά της, οι υπόλοιπες ομάδες διαθέτουν λίγο έως πολύ ίσες πιθανότητες για την κατάκτηση του κυπέλλου. Μπάγερν Λεβερκούζεν, Ρέιντζερς, Ζενίτ Πετρούπολης, Σπόρτινγκ Λισσαβόνας, Χετάφε, Φιορεντίνα και φυσικά η Αιντχόβεν θα δώσουν μάχη μέχρι τέλους.



Το ότι καμία ελληνική ομάδα δεν βρίσκεται ούτε φέτος στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ δεν μου προκαλεί εντύπωση. Είναι θέμα μπάτζετ, είναι θέμα νοοτροπίας, είναι θέμα προγραμματισμού, είναι θέμα ισχυρού ανταγωνισμού στο εγχώριο πρωτάθλημα, είναι… είναι… είναι… Αυτό όμως που πραγματικά κρίνεται ως αδικαιολόγητο και κοντόφθαλμο είναι η εκ νέου απουσία ομάδας μας από το κύπελλο ΟΥΕΦΑ στη φάση των προημιτελικών.



Παναθηναϊκός και ΑΕΚ φέρθηκαν εκ νέου επιπόλαια και άφησαν την πρόκριση να ξεφύγει από τα χέρια τους. Αμφότερες οι ομάδες με στόχο (στα λόγια από ότι αποδεικνύεται) την κατάκτηση του πρωταθλήματος αντί να μιλάνε για τελικούς (η αγαπημένη λέξη όλων των ποδοσφαιριστών ανεξαρτήτου ομάδας κατά τη διάρκεια των τελευταίων αγωνιστικών) στις αναμετρήσεις τους με Ρέιντζερς και Χετάφε αντίστοιχα, άρχισαν να πιπιλάνε την καραμέλα μόλις το πρωτάθλημα έφτασε στο παραπέντε. Ποιος φταίει για αυτό;



Γιατί δε βρέθηκε ένας άνθρωπος από τη διοίκηση και το προπονητικό τιμ των ομάδων να εξηγήσει τα αυτονόητα στους ποδοσφαιριστές των ομάδων; Γιατί η εφήμερη και επαναλαμβανόμενη χαρά της κατάκτησης ενός τίτλου εντός Ελλάδας να παρουσιάζεται σαν σημαντικότερος στόχος από την κατάκτηση του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ; Τι τρόμος είναι αυτός που πιάνει διοίκηση, προπονητές και ποδοσφαιριστές πως το πρωτάθλημα είναι το παν και όλα τα άλλα έπονται; Ελληνικά φαινόμενα….