Όλα είναι πια σκόνη

Για ακόμα μια φορά νιώθω περήφανος που είμαι Έλληνας. Αυτή τη φορά στην Galerie La Fayette στο Μονπαρνάς. Κάπου ανάμεσα στα σώβρακα και τα κοντομάνικα της DUR καταλαβαίνω ότι η μουσική που ακούγεται είναι ελληνική.

Πρέπει να είναι Βίσση ή Βανδή με φωνητικά από κάποιους ράπερ από το γκέτο της Φιλοθέης που μετά τα ρεφρέν εξηγούν γιατί η Βίσση (ή η Βανδή) δεν θα πει ποτέ «σε αγαπώ» στο αγόρι της. Βέβαια το “αγόρι”, αν είναι στην ηλικία της πρώτης, περισσότερο από την απόρριψη θα πρέπει να ανησυχεί για την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης που πάει για τα 67.

Τέλος πάντων το τραγούδι τελειώνει με κορώνα της βάρδας “Όχι μωρό μου” και ακολουθεί ισπανικό ανάλογης ποιότητας, αφού κάθε λαός έχει το δικαίωμα να τον κάνουν ρεζίλι οι μουσικοί του.

Κάπου στο ισπανικό τραγούδι το παίρνω απόφαση. Ακόμα και να αποφασίσω ότι θα γυρνάω στην La Fayette μέχρι να ακούσω το “Γέλα κυρία μου” με τον Καφάση αποκλείεται να βρω καστόρινο μπουφάν στο νούμερο μου. Και οι εχθροί μου ας μην νιώθουν τη χαρά ότι μπορούν να πουν “Ρίξε την κοιλιά να σου κάνει”.

Η πρόβα ποτέ δεν φτάνει μέχρι το σημείο του τεστ της κοιλιάς. Με το που πάω να βάλω το δεύτερο χέρι, το μπουφάν σφηνώνει στους ώμους ενώ έντρομοι υπάλληλοι τρέχουν να με απεγκλωβίσουν προτού το σκίσω. Ξέρω ότι έχω άνοιγμα με τα χέρια ανοιχτά, δάχτυλο σε δάχτυλο 1.96 μ. Είναι μπόλικο αλλά όχι και εξωπραγματικό.

Σε αυτό το σημείο θυμάμαι ότι αντίθετα με την Γερμανία και την Αγγλία, η Γαλλία είχε πάντα πρόβλημα με τα ανδρικά μεγάλα νούμερα. Για την ακρίβεια τα μεγάλα της νούμερα σε κάθε άλλη χώρα είναι μικρά. Πριν από 33 χρόνια μαζί με τον Δημήτρη Γέρο είχαμε επισκεφτεί τον Ηλία Πετρόπουλο στο σπίτι που έμενε έξω από το Παρίσι για να συζητήσουμε για τα δικαιώματα από τα “Ρεμπέτικα τραγούδια” για τα οποία ενδιαφερόταν η γερμανική τηλεόραση.

Είχα ξεχάσει να πάρω μαζί μου σακάκι και βγήκα για να αγοράσω. Παρά το ότι ήμουνα 20 κιλά πιο αδύνατος το μόνο που είχα βρει ήταν του τύπου “Κοίτα κουστουμιά ο σακάτης”. Έμοιαζε να με είχανε ρίξει μαζί με το σακάκι στο πλυντήριο και να με πλύνανε στους 80 βαθμούς.

Όσοι έχουν διαβάσει Πετρόπουλο θα πουν “Καλά για να τον δεις έπρεπε να ντυθείς γαμπρός και να φοράς σακάκι;”. Περιέργως η απάντηση είναι “Ναι”. Παρά το ότι από τα γραπτά του ο Πετρόπουλος έμοιαζε να είναι ο σούπερ φρίκος, όπως και με άλλους που γνώρισα στη ζωή μου, σε προσωπική επαφή μου είχε φανεί συντηρητικός. Έμενε σε ένα σπίτι στο Ουιστερνό ‘ο Νουγκό (ή κάτι τέτοιο), το οποίο ανήκε στη μόνιμη σχέση του, γόνο εφοπλιστικής οικογένειας.

Όταν τον επισκεφτήκαμε η γυναίκα έλειπε για ταξίδι και μας είχε ζητήσει να κάτσουμε στην κουζίνα για να τσιμπήσουμε λίγη μπαγκέτα με τυρί και να πιούμε ένα κρασί. Πρώτα μας ζήτησε να προσέξουμε να μην ρίξουμε ψίχουλα στο πάτωμα, αφού η γυναίκα θα επέστρεφε την επόμενη. Κοιμηθήκαμε στο σπίτι και την άλλη μέρα το πρωί μας συνόδευσε στο τρένο. Ο σταθμός ήταν μικρός και άδειος και αντί να πάω από την υπόγεια διάβαση προτίμησα να περάσω πάνω από τις γραμμές. Μου έβαλε τις φωνές. “Δεν επιτρέπετε και οι Γάλλοι είναι αυστηροί σε αυτά”. Λίγο περίεργο από έναν άνθρωπο που από τα γραπτά του θα νόμιζες ότι πηδάει δύο αγοράκια την μέρα και χρειάζεται ένα αραπάκι για να του γεμίζει το ναργιλέ.

“Όλοι όμως αυτοί, καλοί, κακοί, συντηρητικοί ή φρίκοι είναι πια σκόνη” που θα έγραφε και ο Τρόλοπ, αν αντί για τον “Μπάρι Λίντον” έγραφε στήλη στο contra.gr.

Αύριο επιστροφή από τη Γαλλία και είμαι περίεργος με ποιους ποδοσφαιριστές θα βρίσκομαι στο αεροπλάνο. Στο “πήγαινε” ταξίδευα παραδίπλα από τον Σάχα και τον κολλητό του τον Λεντέσμα, έμπροσθεν Ντομί και όπισθεν Μπέλεκ. Ο Σάχα μου είπε ότι έχει άδεια μέχρι τη Δευτέρα. Για να δούμε τώρα ποιοι έχουν βολικότερους από τον Μπάγεβιτς προπονητές, εκτός αν έχουν ξηγηθεί “Οφορίκουε” και την έκαναν κοπάνα. Τέλος πάντων les tetes a bas, που θα λέγανε και οι Γάλλοι για “τα κεφάλια μέσα”, αν μιλούσαν τα γαλλικά που μάθαμε από την Μαντάμ στο Β’ Γυμνάσιο Αρρένων Πειραιώς.