Ολυμπιακό ιδεώδες
Στο προηγούμενο κείμενο ανοίξαμε κουβέντα για όλα, εκτός από τη διαιτησία. Σταθήκαμε στη συμπεριφορά της “ομάδας” του Γιαννάκη και στις δύο άκρες του παρκέ και στην νοοτροπία που φανέρωσαν οι παίκτες του Ολυμπιακού. Όλα όσα σημειώθηκαν επαναλήφθηκαν και στο ματς της Κυριακής στο ΣΕΦ. Ένα γκρουπ παικτών, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, χωρίς κανέναν προσανατολισμό, πέρα από το προσωπικό ένστικτο επιβίωσης. “Να παίξουμε καλά εμείς, να διασωθούμε κι ό,τι είναι να γίνει, ας γίνει”.
Ένα ξέσπασμα στην αρχή, σε αμπαλέα, σε πάμε να τους φάμε κι από εκεί και πέρα τίποτα. Ο καθένας για την πάρτη του. Ο Τεόντοσιτς να έχει αναλάβει τον στόχο του τσαμπουκά απέναντι στον Διαμαντίδη, όπως κάποτε ο Τάσος Μητρόπουλος είχε αναλάβει να “σηκώσει” τον Αποστολάκη, για να ικανοποιηθεί το πλήθος στην αρένα του “Καραϊσκάκης”. Πέραν των τσαμπουκάδων, 0/6 τρίποντα και 3/6 δίποντα, 3/12 συνολικά εντός παιδιάς. Όχι από αστοχία, αλλά απλώς ως αποτέλεσμα προσπαθειών χωρίς λογική κι αδιαφορίας για την όποια κρισιμότητα. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.
Ο Κλέιζα πήρε μόλις έξι σουτ, στραγγαλισμένος από τον Τσαρτσαρή. Ο Παπαλουκάς έπαιξε μόνο 16 λεπτά, λόγω του τραυματισμού, είχε 0/4 εντός παιδιάς και μόνο μία ασίστ. Ο Τσίλντρες στα ρηχά με δέκα πόντους και τέσσερα ριμπάουντ. Τί μένει; Οι 15 πόντοι του Μπουρούση κι οι εννιά τους Σχορτσιανίτη. Την ίδια ώρα που η ομάδα του Ζοτς ούτε καν ίδρωσε από το 11-0. Κανένα πρόβλημα. Συνοχή, πίστη στο σχέδιο και στην ομάδα, παίζουμε το μπάσκετ μας και όλα θα πάνε καλά.
Και πήγαν. Η διαφορά μαζεύτηκε και μετά όλα ήταν απλά. Μέχρι τη διακοπή στο 42-50, γιατί εκεί τελείωσε και το ματς. Διεκοπή, με τον Παναθηναϊκό μπροστά, νικητή και πρωταθλητή. Οτι το ματς συνεχίστηκε είναι κάτι που οφείλεται μόνο στην δική μας επιλογή να πιστέψουμε κάτι τέτοιο. Οτι δηλαδή όσα συνέβησαν μετά την επιστροφή των ομάδων είναι όντως συνέχεια του ίδιου παιχνιδιού, προστίθενται στα πρώτα 25’, είναι ο ίδιος αγώνας. Φυσικά και δεν είναι έτσι. Δεν υπάρχει κανένα άλλο παιχνίδι πέρα από αυτό που διεκόπη στο 25’.
Τα υπόλοιπα είναι δικές μας εφευρέσεις κι ευτυχώς που και στην παρωδία που ακολούθησε ο νικητής ήταν ο ίδιος, αλλιώς θα μιλούσαμε για έναν 5ο τελικό “εναλλακτική πραγματικότητα”, “παράλληλο σύμπαν”. Ένα στυλ του “το ματς κανονικά διεκόπη στο 25’ και το πήρε ο Παναθηναϊκός, αλλά αν σε ένα παράλληλο σύμπαν συνεχιζόταν και το ’παιρνε ο Ολυμπιακός, ο τίτλος θα κρινόταν στον 5ο τελικό, οπότε πάμε να δούμε τι έγινε εκεί”. Τουλάχιστον, έγινε το απολύτως δίκαιο, δηλαδή, όχι μόνο κέρδισε ο Παναθηναϊκός, αλλά το ματς τελικά δεν γλίτωσε από την διακοπή, οπότε ούτε ο Ολυμπιακός θα γλιτώσει.
Όσον αφορά την αιτία των επεισοδίων, η στήλη έχει την απάντηση. Δεν είναι ούτε η σφαγή της Τετάρτης, ούτε η ανακοίνωση του Ολυμπιακού, ούτε οι οπαδικές εφημερίδες, ούτε οι λίγοι ανεγκέφαλοι που έχουν μπει στη μάζα του αγνού κόσμου. Τα αίτια είναι πολύ πιο ψαγμένα. Τα βρήκα στην διακήρυξη που συνόδευε τη νέα αθλητική εφημερίδα και κυκλοφόρησε ως αφίσα την πρώτη μέρα που κρεμάστηκε στα περίπτερα. Μέσα στο κείμενο της διακήρυξης σημειώνονταν τα εξής και τα θυμήθηκα όλα βλέποντας τα επεισόδια:
“Και σε μια κοινωνία υπό εξέγερση, που κινείται στα όρια της εξαθλίωσης, αγανακτισμένη και απογοητευμένη από τις αλλεπάλληλες καθημερινές ήττες σε προσωπικό, σε επαγγελματικό και οικονομικό επίπεδο και εξοργισμένη από την κατάσταση απαξίωσης που οδήγησαν διακυβερνήσεις ετών, διαβρωμένοι πολιτικάντηδες, μιζαδόροι διαχειριστές του δημοσίου χρήματος, υπουργοί και διοικητές ΔΕΚΟ αλλοτριωμένοι από το μαύρο χρήμα των Συμφερόντων και της Διαπλοκής, ο Ολυμπιακός μας αποτελεί τη μοναδική διέξοδο για εκτόνωση, τη μόνη ελπίδα για νίκες. Και υπό την έννοια αυτή, είναι προφανές ότι δεν ανέχεται οποιασδήποτε μορφές ήττες, τόσο σε αγωνιστικό όσο και σε θεσμικό επίπεδο.”
Καταλάβατε τώρα πως τα αίτια δεν είναι αυτές οι βλακείες που γράφουν οι εφημερίδες και λένε τα ραδιόφωνα; Φταίει η εξαθλίωση, η αγανάκτηση κι η απογοήτευση. Οι διαβρωμένοι πολιτικάντηδες, οι μιζαδόροι, τα Συμφέροντα κι η Διαπλοκή. Αυτά κάνουν κάποιος οπαδούς του Ολυμπιακού, σύμφωνα με όσα λέει η διακήρυξη, να μην ανέχονται οποιασδήποτε μορφής ήττα. Αν δεν υπήρχαν όλα αυτά, η ίδια μερίδα οπαδών θα έρανε με τριαντάφυλλα τους νικητές παίκτες του Παναθηναϊκού, ενώ ουρανομήκεις κραυγές θα τους αποθέωναν και θα τους δόξαζαν όπως τους αρμόζει. Φυσικά, την απονομή στον αρχηγό Διαμαντίδη, θα την έκανε ένας απλός οπαδός, που χορτασμένος από νίκες στην προσωπική του ζωή, θα είχε αναπτύξει μια αξιοθαύμαστη ανοχή στις ήττες γεμάτη άμιλλα κι ολυμπιακό ιδεώδες.
Τέλος, κάτι για όλους όσοι ήταν υπεύθυνοι για τα πανό που έμειναν κρεμασμένα για ώρες κι έμπαιναν ανενόχλητα στα σπίτια των τηλεθεατών. Προφανώς δεν τους ενοχλούσαν, δεν θεωρούσαν πως γράφουν κάτι άσχημο, όπως κάνουν και στο ΟΑΚΑ και όπου αλλού αποφασίζουν πως τέτοιο περιεχόμενο είναι μια χαρά. Αφού λοιπόν δεν ένιωσαν καμία ενόχληση από το “Σκουντή ψόφα” και το “Διαμαντίδη να σαπίσουν τα κόκκαλά σου”, η στήλη τους εύχεται ολόψυχα να ζήσουν τη χαρά να δουν πανό με το ίδιο περιεχόμενο και το δικό τους επώνυμο να συνοδεύει τη φράση.
