Όταν ο Λίνεν κατάλαβε πραγματικά τι εστί ελληνικό ποδόσφαιρο
Φανταστείτε τώρα να επιστρέφετε από τη δουλειά σας και στα καλά του καθουμένου να δέχεστε επίθεση από αγνώστους, να σας πετροβολούν και να κινδυνεύετε να τραυματιστείτε. Θα το ανεχόσασταν ή θα σκεφτόσασταν μήπως να αλλάξετε δουλειά και να ησυχάσετε;
Φανταστείτε τώρα να επιστρέφετε από τη δουλειά σας και στα καλά του καθουμένου να δέχεστε επίθεση από αγνώστους, να σας πετροβολούν και να κινδυνεύετε να τραυματιστείτε. Θα το ανεχόσασταν ή θα σκεφτόσασταν μήπως να αλλάξετε δουλειά και να ησυχάσετε; Να σας απαντήσω εγώ. Αν επρόκειτο για εσάς δεν θα το ανεχόσασταν, όταν όμως σκέφτεστε ότι γίνεται στα ελληνικά γήπεδα, το θεωρείτε ψιλοαναμενόμενο. Φαίνεται πάντως πως ο ..Γερμανός Λίνεν σκέφτεται διαφορετικά.
Δεν ξέρω για ποιο λόγο ακριβώς και για να πω και την αλήθεια δεν με ενδιαφέρει κιόλας, δέχτηκε επίθεση το πούλμαν του Πανιωνίου κατά την επιστροφή του από το γήπεδο της Τούμπας. Δεν παίζει κανένα ρόλο αν η επίθεση πραγματοποιήθηκε από ανεγκέφαλους οπαδούς που υποστήριζαν τον ΠΑΟΚ ή αν απλά ήταν προβοκάτσια από αντιπάλους τους. Αυτά θα πρέπει να απασχολήσουν τους αρμόδιους. Εμένα με ενδιαφέρει ότι αυτά που συνέβησαν την Κυριακή το βράδυ είναι χαρακτηριστικά του επιπέδου στο οποίο πλέον έχει φτάσει η ανέχεια στα ελληνικά γήπεδα.
Ο Λίνεν έχει αποδείξει εδώ και ένα χρόνο τις προπονητικές του ικανότητές. Ξεκίνησε ως άγνωστος στον ελλαδικό χώρο και με την εμπιστοσύνη του προέδρου της ομάδας άρχισε να παρουσιάζει και έργο. Απέδειξε πως και με μέτρια υλικά μπορείς να φτιάξεις μια αξιοπρεπέστατη ομάδα, αρκεί όλοι να λειτουργούν ως ομάδα και όχι ως άτομα. Ο Πανιώνιος κατάφερε στο τέλος της περσινής χρονιάς να κερδίσει την έξοδό του στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και φέτος να παρουσιάζει μια καλή εικόνα.
Ο Λίνεν όμως – όπως και κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος – ενδιαφέρεται πρώτα και πάνω από όλα για την ποιότητα της ζωής του. Για όλα αυτά τα καθημερινά που καμία σημασία δεν έχουν για κανένα φίλαθλο ούτε του Πανιωνίου ούτε των υπόλοιπων ομάδων, παρά μόνο για τον ίδιο και τους δικούς του ανθρώπους. Για όλα αυτά που κανένας νοήμων άνθρωπος δεν βάζει κάτω από την ομάδα που έτυχε –επαναλαμβάνω – έτυχε να υποστηρίζει από μικρός.
Για ποιον ακριβώς λοιπόν λόγο πρέπει ο Λίνεν και ο κάθε Λίνεν να αισθάνεται ότι κινδυνεύει όταν απλά κάνει τη δουλειά του; Τι είναι; Σταυροφόρος του Πανιωνίου ή του ελληνικού ποδοσφαίρου; Έχει αφιερώσει τη ζωή του στο να προάγει το δημοφιλές άθλημα στην Ελλάδα; Προφανώς όχι και καλά κάνει και σκέφτεται να εγκαταλείψει το μίζερο τούτο ποδοσφαιρικό τόπο και να πάει κάπου αλλού να βρει την υγειά του.
Αν και στο τέλος πιστεύω πως αυτή τη φορά δεν θα το κάνει το βήμα και θα μείνει πιστός στη χώρα μας, θέλω να πιστεύω – για την ακρίβεια – θέλω να ελπίζω πως αν υπάρξει και επόμενη φορά, θα την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια. Να αφήσει τους κάφρους δηλαδή να κυβερνούν με τον τρόπο τους το χώρο του ποδοσφαίρου μια και κανείς από όσους μπορούν να βοηθήσουν δεν προσπάθησε ποτέ αρκετά να λύσει ή μάλλον να μειώσει το πρόβλημα. Ίσως φεύγοντας κάποια στιγμή και ένας σοβαρός άνθρωπος αηδιασμένος από τα όσα συμβαίνουν γύρω του να ξυπνούσε και όλους εμάς που παραμένουμε προσκολλημένοι στο άθλημα που αγαπάμε χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ξεκάθαρα τι γίνεται μπροστά στα μάτια μας.