Όταν ο Τόρες εκτέλεσε την Τσέλσι
Το έχετε δει πολλές φορές αυτό το γκολ. Το ξέρετε καλά. Ο επιθετικός στα αριστερά. Η μπάλα στο δεξί, διαγώνια κίνηση προς την περιοχή, σουτ, η μπάλα στην απέναντι γωνία. Οι διαφορές είναι συνήθως στον τρόπο του σουτ. Άλλοτε τα φάλτσα είναι πολλά, άλλοτε η μπάλα καρφώνεται ευθύβολα ψηλά και κάποιες φορές το σουτ είναι συρτό, δοκάρι και μέσα. Αν κλείσετε τα μάτια, μπορείτε να το φανταστείτε με όλους τους τρόπους. Όχι, όμως, μ’ αυτήν την αστραπιαία εκτέλεση.
Δεν μιλάω για την ταχύτητα της κούρσας. Εύκολα μπορεί κανείς να σκεφτεί παίκτες με άλλη σωματοδομή, τον Ρόμπεν, τον Μέσι, τον Αρσάβιν, τον Μπάστος, τον Μπέιλ, να τρέχουν αυτά τα μέτρα πολύ πιο γρήγορα. Όμως, αυτοί δεν είναι σέντερ φορ. Ο Τόρες τρέχει τα μέτρα γρήγορα, αν αναλογιστεί κανείς τη σωματοδομή.
Η διαφορά όμως δεν είναι στην κούρσα, είναι στην εκτέλεση. Στο πόσο γρήγορα ο Τόρες περνάει από την προσποίηση στο σουτ. Αυτό που κάνει δεν είναι κάτι δύσκολο. Αγώνα 8Χ8 να παρακολουθήσεις, θα δεις έναν δεξιοπόδαρο να συγκλίνει, να προσποιείται και μετά να σουτάρει. Εύκολο να το κάνεις, εύκολο και για Ιβάνοβιτς και Τσεχ να το μαντέψουν και να το αντιμετωπίσουν. Παρότι δεν ήταν κάτι απρόβλεπτο, κάτι δύσκολο, κάτι μαγικό, κανείς δεν κατάφερε να κάνει το παραμικρό. Αγάλματα.
Κι ο λόγος είναι η ταχύτητα που σας περιέγραψα. Όχι στην κούρσα, στην εκτέλεση. Ο Τόρες εκτελεί με τέτοια έκρηξη, που δεν καταλαβαίνεις την διαφορά της προσποίησης με το σουτ. Δεν “προλαβαίνεις” να δεις πως έχει ανοίξει πίσω το δεξί πόδι για να εκτελέσει, νομίζεις πως είναι μια δεύτερη προσποίηση. Μοιραία, δεν προετοιμάζεσαι για σουτ. Κι όταν ο Τόρες χτυπά την μπάλα, η φάση έχει ήδη τελειώσει.
Και μιας και πήγαμε στο Λίβερπουλ – Τσέλσι, λογικό είναι να εξέπληξε μερικούς. Στο χορτάρι, όμως, οι λόγοι του 2-0 ήταν ξεκάθαροι. Πρώτον, οι συνθήκες του αγώνα ταίριαζαν στην μέχρι τώρα τακτική προσέγγιση του Χόγκσον, σε μια Λίβερπουλ που παίζει πολύ πίσω και δεν παίρνει κανένα ρίσκο.
Δεύτερος παράγοντας, η Τσέλσι, που εμφανίστηκε τρωτή στο Άνφιλντ. Χωρίς Εσιέν, χωρίς Λάμπαρντ, η τριάδα που είχε ο Αντσελότι στον άξονα ήταν ο Μίκελ, ο Ραμίρες, ο Ζιρκόφ. Εξαιρετικοί ποδοσφαιριστές, αλλά για να πλαισιώνουν Εσιέν και Λάμπαρντ, όχι για να φτιάχνουν μια τριάδα οι τρεις τους. Δεν κατάφεραν να σταθούν απέναντι σε Μεϊρέλες, Τζέραρντ, το ασταμάτητο τρέξιμο του Κάουτ και τον Λούκας, που έκανε το καλύτερό του παιχνίδι ever.
Ειδικά από τη στιγμή που ο Αντσελότι κράτησε στον πάγκο τον Ντρογκμπά, ήταν δεδομένο πως η πληγωμένη Λίβερπουλ είχε απέναντί της μια σοφτ Τσέλσι. Ο ιβοριανός έχει ταλαιπωρήσει αφάνταστα την άμυνα των κόκκινων σε αγώνες στο παρελθόν, είναι μετρημένες οι φορές που κατάφεραν να τον περιορίσουν. Φάνηκε ξεκάθαρα στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά ήταν αργά, η Τσέλσι είχε χάσει το ματς στα πρώτα 45′.
Κι αν στο δεύτερο γκολ του Τόρες η φάση προήλθε από κλέψιμο στον άξονα και κακή αμυντική ισορροπία, στο πρώτο γκολ φαίνονται τα πάντα. Ο Κάουτ υποδέχεται την μπάλα ακριβώς στο κενό που έχουν οι γραμμές. Αρκεί μια απλή συρτή μπαλιά του Σκρτελ κι ο Ολλανδός είναι ελεύθερος, πίσω από τους κεντρικούς χαφ, φάτσα με τους στόπερ. Έχει όλον τον χρόνο να κοιτάξει την κίνηση του Τόρες, να πασάρει με την άνεσή του.
Όπως και στο δεύτερο γκολ, έτσι και στο πρώτο, όλα είχαν τελειώσει πριν η μπάλα μπει στα δίχτυα. Είχαν κριθεί από την ώρα που ο Κάουτ πάσαρε ανενόχλητος.
