ΠΑΟΚ και δεν είμαι καλά

“Πως τα βλέπεις τα πράγματα, Θοδωρή;”

“Αισιόδοξα…”

“Κι εγώ αισιόδοξα τα βλέπω…”

“…..”

Ένας άντρας βλέπει την γυναίκα του να φοράει ένα πανάκριβο δαχτυλίδι:
– “Ρε γυναίκα, που το βρήκες το δαχτυλίδι;”
– “Που να στα λέω άνδρα μου, πήγα για καφέ, και στο μπάνιο που πήγα να πλύνω τα χέρια μου, βρήκα αυτό το δαχτυλίδι ακουμπισμένο στον νεροχύτη. Κοίταξα δεξιά, κοίταξα αριστερά, χαζή δεν είμαι, το πήρα το δαχτυλίδι”.
Μετά από καμιά βδομάδα ο άνδρας βλέπει την γυναίκα να φοράει μία πανάκριβη γούνα.
– “Ρε γυναίκα, που βρήκες την γούνα; Αυτή είναι πανάκριβη!”
– “Που να στα λέω, άνδρα μου. Πήγα σε ένα εστιατόριο και μόλις έφευγα μου έδωσαν αυτήν την γούνα αντί για την δική μου. Ε, χαζή είμαι; Την πήρα και έφυγα!”
– “Τί να σου πω, ρε γυναίκα… Εγώ μόνο ένα σώβρακο βρήκα στο μπάνιο, και αυτό μου ήταν μικρό”.

Πάμφτωχοι συνταξιούχοι ήταν ο γέρος κι η γριά, δεν τα έβγαζαν πέρα, έτυχαν και κάτι έκτακτα, έφτασε ο κόμπος στο χτένι, την επόμενη μέρα δεν θα είχαν τι να βάλουν στο τσουκάλι.
– “Πήρα τη μεγάλη απόφαση, λέει η γριά. Θα εκδοθώ!”
Τον έπιασαν τα γέλια τον γέρο:
– “Είσαι σοβαρή μωρή, σε τέτοια ηλικία;”
Δεν είχαν όμως κι άλλη επιλογή, στολίστηκε η γριά, φτιασιδώθηκε, αρωματίστηκε και, υπό το μειδίαμα του γέρου, πήρε τους δρόμους.
Το επόμενο πρωί, κοιμόταν ακόμα ο γέρος, πάει η γριά στο κρεβάτι, τον ξυπνάει και του πετάει στα μούτρα 200 ευρώ.
Τρελάθηκε αυτός:
– “Έλα ρε σύ, βρέθηκε έστω και ΕΝΑΣ άντρας να σε πλησιάσει;”
– “Ένας μόνο; Διακόσιοι!

Με την υπογραφή…