Παραδοχή ανικανότητας
Προφανώς κι ο Αδαμίδης είναι ειλικρινής. Όχι από χαρακτήρα, ούτε από επιλογή, αλλά από αναγκαιότητα. Λόγο να πει ψέματα δεν έχει, διαχειριστής είναι ο άνθρωπος, κι επιπλέον οποιοδήποτε ψέμα έχει μικρή διάρκεια ζωής, άρα και μηδενική χρησιμότητα. Μόνη επιλογή να τα πει ως έχουν σε όλα τα θέματα, άρα και σε αυτό του Σκόκο. Ναι, ξέρω, στεναχωρεί πολλούς από τους ΑΕΚτζήδες να ακούν τον πρόεδρο να λέει “πουλάμε και σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό”, αλλά για μένα αυτό είναι το σωστό.
Πρώτον, γιατί όταν πουλάς, πρέπει να το κάνεις καλά. Και δεν γίνεται να πουλήσεις όσο θες, αν βάζεις περιορισμούς. Όσο περισσότεροι, τόσο το καλύτερο, απλή λογική. Δεύτερον, γιατί για να αδυνατίσεις, πρέπει πρώτα να παραδεχθείς πως έχεις παχύνει. Κι αυτό γίνεται ξεκινώντας δίαιτα, όχι λέγοντας “όχι ρε, μια χαρά είμαι, ιδέα σου, 1-2 κιλά είναι, κάποια στιγμή θα τα χάσω”. Προφανώς κι είναι άσχημο να ακούς πως “πουλάμε στους άλλους”, άρα είμαστε αυτήν την εποχή μικρότεροι από αυτούς, αλλά είναι κι η αλήθεια. Κι ο τρόπος για να προχωρήσεις είναι να πεις “πάχυνα, δεν είμαι όπως ήμουν”.
Εκεί που υπάρχει μια μικρή ένσταση από μέρους μου είναι στο σημείο όπου ο Αδαμίδης αναφέρθηκε στις επιπτώσεις που θα έχει το μειωμένο μπάτζετ. Πρώτον, ανάγκη αύξηση εξόδων, σωστό. Δεύτερον, μείωση εξόδων, συρρίκνωση της ΠΑΕ, σωστό. Τρίτον, μείωση του ρόστερ, σε κόστος συμβολαίων και αριθμό παικτών, επίσης σωστό. Το πρόβλημα είναι πως ο Αδαμίδης προσέθεσε στο τελευταίο πως αυτό δεδομένα θα φέρει πτώση στην ποιότητα του έμψυχου δυναμικού. Γιατί;
Οk, δεδομένα η ΑΕΚ στο επόμενο πρωτάθλημα δεν θα έχει τις μονάδες που είχε τη φορά που το πήρε και το έχασε στα χαρτιά. Δεν θα μπει στη σεζόν με Δέλλα, Παπασταθόπουλο, Ζήκο, Ριβάλντο και Λυμπερόπουλο. Αλλά, γιατί θα πρέπει να κοιτάξει μόνο εκείνη τη σεζόν; Υπάρχει κι αυτή, η μυθική του 2005. Και σας παρακαλώ, μην σκεφτείτε κι εσείς την ΑΕΚ του Μπούρμπου και του Κρασσά, δεν την αντέχω άλλο αυτήν την φράση. Είναι τρομερό πως η ανάγκη του Τύπου για υπερβολές κι ηρωϊσμούς, έχει κάνει τους πάντες να θυμούνται εκείνο το ρόστερ να έχει δυναμικότητα μεταξύ Ξάνθης και ΠΑΣ Γιάννινα. Είχε τον Μπρούνο Άλβες στην άμυνα. Κι αν εκτός του Μέλμπεργκ σας έρχεται άλλος καλύτερος, να τον ακούσω. Δίδυμο στα χαφ είχε Ασουνσάο – Κατσουράνη, με τον τελευταίο στα 26 του, να πετάει. Στην επίθεση είχε τον Λυμπερόπουλο, ασταμάτητο τότε. Πόσο είχαν κοστίσει όλοι αυτοί; Δίπλα στον Λυμπερόπουλο έπαιζαν Σέζαρ και Σοάρες. Οι δυο τους πέτυχαν συνολικά 15 γκολ, ο Σέζαρ δεν θυμάμαι πόσο είχε κοστίσει, ο Σοάρες είχε έρθει από τον ΟΦΗ με 60.000 ευρώ. Επίσης, το Γενάρη είχε έρθει κι ο Βλάνταν Ίβιτς και πρόλαβε μέχρι το τέλος να πετύχει τέσσερα γκολ.
Τι μπάτζετ είχε εκείνη η ΑΕΚ; Τί μπάτζετ έχει ο φετινός ΠΑΟΚ, που πήγε το πράγμα μέχρι τέλους; Το “δεν έχουμε λεφτά, άρα θα είμαστε κακοί” είναι για να το λένε οι οπαδοί στα καφενεία και στο ραδιόφωνο. Δουλειά της οποιασδήποτε δίοικησης είναι να φροντίζει όσο μπορεί για το αντίθετο. Αλλιώς, δεν έχει κανένα λόγο να προσλαμβάνει τον όποιον Γκρέταρσον, να μιλάει για σκάουτινγκ ή να στηρίζει τον όποιον Μπάγεβιτς. Είναι παραδοχή προβλήματος να λες δεν έχω λεφτά, αλλά το να λες πως θα έχω ντε φάκτο έλλειμα στην ποιότητα είναι παραδοχή ανικανότητας. Διοικείς και τρέχεις την ομάδα για να φροντίζεις ώστε το ρόστερ να είναι πολύ καλύτερο από όσο το πληρώνεις ή το αγοράζεις. Αυτός είναι πάντα ο στόχος, όσα λεφτά κι αν έχεις. Απλώς είναι πολύ δύσκολος, οπότε προτιμάς να λες “δεν θά’μαστε καλοί”.
