Πατέρας, όπως λέμε Ζαγοράκης
Το έχω ξαναγράψει ότι δεν υπάρχει κακή απόλυση προπονητή, αλλά μόνο κακή πρόσληψη. Από την άλλη όμως ούτε φροντιστήριο παραγόντων υπάρχει που να τους μαθαίνει πώς να διαχειρίζονται τις κρίσεις, ούτε συμβόλαιο με την επιτυχία μπορεί να υπογράψει κάποιος. Ολες οι αποφάσεις στο ποδόσφαιρο παίρνονται με οδηγό τις περισσότερες φορές το θυμικό και οι επιλογές των προπονητών μοιάζουν με ασκήσεις επί χάρτου.
Ο Ζήσης Βρύζας και ο Θόδωρος Ζαγοράκης είναι άνθρωποι του ποδοσφαίρου, παρ’ όλα αυτά χρεώνονται ο καθένας από μία λάθος επιλογή προπονητή. Ο πρώτος αυτή του Μπερέτα και ο δεύτερος του Παύλου Δερμιτζάκη. Ο Βρύζας και ο Ζαγοράκης σαφώς και δεν ήθελαν το κακό της ομάδας με τις επιλογές που έκαναν. Απλώς έβαλαν τα πράγματα κάτω, μέτρησαν τα υπέρ και τα κατά και πήραν τις αποφάσεις τους. Στην πράξη όμως δεν τους βγήκαν. Αυτό κατ’ ανάγκη δεν σημαίνει ότι ο Μπερέτα και ο Δερμιτζάκης δεν ήταν καλοί προπονητές. Απλώς δεν “κόλλησαν” στην ομάδα ή ήρθαν στον ΠΑΟΚ σε μία χρονική περίοδο που δεν υπήρχε η πολυτέλεια να τους δοθεί περισσότερος χρόνος για να δείξουν αυτά που ξέρουν. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και το αυτό.
Ο ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή ψάχνει τον τρίτο προπονητή μέσα στην ίδια αγωνιστική περίοδο και όπως φαίνεται ο πρόεδρος του Δικεφάλου “κοσκινίζει” τις προτάσεις που έχει γιατί ξέρει ότι το λάθος απαγορεύεται. Θεωρητικά ο Ζαγοράκης θα καταλήξει σε κάποιον έχοντας τη σιγουριά ότι μείωσε τις πιθανότητες της αποτυχίας. Αυτό βεβαίως δεν αποτελεί καμία εγγύηση ότι το αποτέλεσμα θα είναι το επιθυμητό.
Αν ο ΠΑΟΚ είχε την αγωνιστική συμπεριφορά που είχε στους αγώνες με τη Βιγιαρεάλ και τον Πανιώνιο έχοντας στον πάγκο τον Γκρος ή τον Λε Γκεν οι περισσότεροι, με πρώτα τα ΜΜΕ θα πετούσαν τη σκούφια τους για την αλλαγή. Επειδή το πέτυχε με τον Χάβο στο πάγκο ο θόρυβος έμοιαζε με ψίθυρο. Και για να προλάβω εκείνους που θα βιαστούν να κάνουν συνειρμούς και θα πιστέψουν ότι προκρίνω την παραμονή του Χάβου στον πάγκο του ΠΑΟΚ διευκρινίζω ότι ο καλός προπονητής κρίνεται σε βάθος χρόνου και όχι από δύο τρία αποτελέσματα.
Πάμε παρακάτω. Στην ίδια θέση με το Ζαγοράκη πιστεύω ότι θα βρεθεί και ο Νικόλας Πατέρας εάν ο Παναθηναϊκός χάσει στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Θα αρχίσει να ψάχνει με την ίδια μεθοδολογία τον αντικαταστάτη του Νιόπλια ο οποίος αποδεδειγμένα πριν από 10 μήνες αποτέλεσε επιλογή “λουκούμι” για τους “πράσινους”! Από τη στιγμή όμως που οι επιλογές της κάθε διοίκησης, όταν η ομάδα δεν πάει καλά είναι λίγες, δηλαδή η εξής μία: η αλλαγή προπονητή και ο Ζαγοράκης, και ο Αδαμίδης, (ίσως στο κοντινό μέλλον και ο Πατέρας) δεν είχαν άλλη επιλογή από τη… ζαριά της αλλαγής του προπονητή.
Στην ουσία όμως η μεγάλη αλήθεια για τις αποφάσεις που αφορούν τους προπονητές είναι συμπυκνωμένη στις κουβέντες που είπε ο Βιτόλο, απαντώντας σε ερώτηση για τα χαρακτηριστικά του νέου αφεντικού του πάγκου του ΠΑΟΚ: “Πιστεύω ότι δεν έχει καμία σημασία ούτε η εμπειρία, ούτε το όνομα. Αυτό που μετράει είναι να λειτουργεί σωστά, να συμπορευτεί με τους στόχους της ομάδας, να μπορέσει να “δέσει” με αυτό που είναι ο ΠΑΟΚ και να λειτουργεί όλο το σύστημα σωστά”.
Σωστό. Ομως όσο βαρύτερο βιογραφικό έχει ένας προπονητής τόσο μειώνονται οι πιθανότητες της αποτυχημένης επιλογής. Και η περίπτωση του Χιμένεθ που μετάλλαξε αγωνιστικά την ΑΕΚ λέει πολλά.
