Πέντε μαθήματα απ’τον τελικό

Για τους Άγγλους είναι η μεγαλύτερη τιμή: να δοθεί το όνομά σου σ’έναν τελικό. Δεν συμβαίνει συχνά, γιατί δεν αρκεί να βάλεις το νικητήριο γκολ, να είσαι ο καλύτερος παίκτης, κτλ. Ο πρώτος τελικός Κυπέλλου Αγγλίας που πήρε το όνομα παίκτη ήταν το 1953, όταν η Μπλάκμπερν νίκησε 4-3 την Μπόλτον. Ο Σταν Μόρτενσεν της Μπλάκμπερν είναι μέχρι σήμερα ο μοναδικός παίκτης που έχει πετύχει χατ-τρικ σε τελικό, ο Πέρι πέτυχε το νικητήριο γκολ στο 92’, όμως ο αγώνας έμεινε στην ιστορία ως o Stanley Matthews Final.

Ο τελικός Κυπέλλου δεν ήταν ο καλύτερος έβερ, δεν ήταν σίγουρα ο χειρότερος, αλλά νομίζω πως είναι ένας απ’τους λίγους που αξίζει να μνημονεύονται με το όνομα ενός μόνο παίκτη. The Marcus Berg Final είναι ένας ταιριαστός τίτλος. Προφανώς η ομάδα που νίκησε με 4-1 είδε όλους τους παίκτες της να παίζουν καλά, αλλά όπως και να το κάνουμε ο Μπεργκ έβαλε τη σφραγίδα του με σπάνιο τρόπο.

Όταν ο Τσάρτας πετύχαινε χατ-τρικ σε τελικό, η ΑΕΚ είχε αντίπαλο το “μικρό” Απόλλωνα, η Ένωση είχε νικήσει 7-1, με μια ομάδα που μέχρι και σήμερα μνημονεύεται ως η καλύτερη στην ιστορία της. Ο Μπεργκ πέτυχε χατ-τρικ σε τελικό που έληξε 4-1, κόντρα στον ΠΑΟΚ και για έναν Παναθηναϊκό που προέρχεται απ’την πιο δύσκολη χρονιά της σύγχρονής ιστορίας του.

Ο Τελικός του Μάρκους Μπεργκ δεν επιδέχεται μεγάλης ποδοσφαιρικής συζήτησης ή ανάλυσης. Μπορούμε, όμως, να πάρουμε πέντε μαθήματα απ’αυτόν.

Δουλειά

Μάθημα πρώτο. Οι ομάδες που δουλεύουν (πολύ και σωστά) στο χορτάρι δεν μένουν (σχεδόν) ποτέ με τα χέρια αδειανά, γιατί είναι “καταδικασμένες” να βελτιωθούν. Συχνά ονομάζουμε βελτίωση τα πρόσκαιρα αποτελέσματα που φέρνει μια αλλαγή προπονητή ή κάποιες διαφοροποιήσεις σε πρόσωπα σχήματα, μεταγγραφές Ιανουαρίου, κτλ. Πραγματική αγωνιστική βελτίωση έχουμε όταν μια ομάδα δουλεύει ένα σχέδιο και γίνεται καλύτερη σ’αυτό, εβδομάδα με την εβδομάδα, μήνα με το μήνα. Ναι, ίσως με κάποιες αλλαγές προσώπων, με μικρές διαφοροποιήσεις, αλλά με δουλειά στις ίδιες αρχές.

Ο Παναθηναϊκός του τελικού είχε βασική ενδεκάδα που ήταν παρούσα και στην αρχή της χρονιάς, δεν είχε καινούργια πρόσωπα. Αν σ’έναν εξομοιωτή αγωνιζόταν ο Παναθηναϊκός του τελικού κόντρα στον Παναθηναϊκό του φθινοπώρου, υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει για το νικητή και την εικόνα του αγώνα; Αυτό είναι αποτέλεσμα του πολλαπλασιασμού “δουλειάΧχρόνος”, αυτό είναι αγωνιστική βελτίωση.

Πίεση

Μάθημα δεύτερο. Δεν είναι ποτέ κακό να φτιάξεις μια ομάδα που τρέχει και πιέζει. Η aggressive πίεση ψηλά και το τρέξιμο του Παναθηναϊκού δεν είναι πρωτόγνωρα, τα έκανε για δύο χρόνια ο Ολυμπιακός του Βαλβέρδε. Έγιναν όμως από ομάδα με ανώτερο ποιοτικά υλικό, που ζητούσε από φύσει επιθετικογενείς παίκτες να συμμετάσχουν σε μια τέτοια πίεση ψηλά.

Αν κάποιος έβλεπε την ενδεκάδα του Παναθηναϊκού πριν τον τελικό θα υπέθετε δύο πράγματα: ή αντιμετωπίζουν κάποιο μεγαθήριο και θέλουν να αμυνθούν χαμηλά όσο καλύτερα γίνεται ή έχουν διαλέξει αυτούς τους παίκτες γιατί θέλουν να “πεθάνουν” τον αντίπαλο στο press ψηλά, να βρουν εκεί κλεψίματα για ευκαιρίες και να “κόψουν” έτσι τον ΠΑΟΚ στα δύο.

Ο Παναθηναϊκός ήθελε και πέτυχε το δεύτερο. Και μπορεί να βρήκε δύο γκολ από κόρνερ και ένα στην αντεπίθεση, όμως το 2-0 ήρθε από τέτοια πίεση την ώρα που ο ΠΑΟΚ έβγαινε απ’την άμυνα και από κλεψίματα ήρθε η κυριαρχία στην αρχή του ματς. Καθόλου τυχαία, όταν η πίεση χαλάρωσε και ο ΠΑΟΚ έπαιξε με την μπάλα στο 30-45, ο Παναθηναϊκός είχε προβλήματα με την άμυνα στην περιοχή του. Η πίεση ψηλά (για όσο μπορείς να την εφαρμόσεις σωστά) σου λύνει τα χέρια τόσο στη δημιουργία ευκαιριών, όσο και στην αμυντική ασφάλεια, σου καλύπτει ελλείμματα ποιότητας. Και ο Παναθηναϊκός του Αναστασίου τη δουλεύει όλη τη σεζόν, δεν αποφάσισε ξαφνικά να την εφαρμόσει.

Νταμπίζας

Μάθημα τρίτο. Οι οργανωμένοι δεν είναι θέμα για να αναλυθεί εδώ, αλλά για μια ακόμη φορά αποδείχθηκε πως σπάνια έχουν δίκιο και γι’αυτό δεν πρέπει οι ομάδες να τους ακούν ευλαβικά χωρίς να τους κρίνουν.

Με κραυγές και βρισιές έγινε η “ανταλλαγή απόψεων” μεταξύ Αλαφούζου-οργανωμένων για το θέμα του Νταμπίζα σ’εκείνη την περίφημη ραδιοφωνική εκπομπή. Ο ίδιος ο Νταμπίζας προπηλακίστηκε και δεν έπαψε να θεωρείται persona non gratta.

Και; Τι έγινε τελικά; Ποιος δικαιώθηκε; Όχι με το στόμα και τις απειλές για “τα στενά της Λεωφόρου και τα φανάρια στην Αλεξάνδρας”, αλλά με έργα. Πράξεις, αποφάσεις, δουλειά. Η δικαίωση του “ανεπιθύμητου” Νταμπίζα θα μπορούσε να σημειωθεί οποιαδήποτε στιγμή. Γίνεται τώρα γιατί κατακτήθηκε ένας τίτλος και γιατί ο Νταμπίζας είναι ο μόνος που δεν βρίσκεται σε κάποια απ’τις πανηγυρικές φωτογραφίες του τελικού.

“Φίλοι”

Μάθημα τέταρτο. Ο πιο εύκολος τρόπος για να γίνεις φίλος ή σύμμαχος με κάποιον είναι να αποκτήσετε έναν κοινό εχθρό. Χιλιάδες χρόνια πριν οι πόλεις-κράτη συμμαχούσαν μπροστά στον κίνδυνο των Περσών, τώρα Αλαφούζος και Σαββίδης έχουν ενωθεί μόνο και μόνο απ’την παρουσία του Μαρινάκη.

INTIME SPORTS

Ανεξαρτήτως της αιτίας, προφανώς και είναι ωραία μια εικόνα δύο ιδιοκτητών να μπαίνουν αγκαλιασμένοι στον αγωνιστικό χώρο και να κάνουν δηλώσεις δίπλα-δίπλα. Προφανώς και είναι ευχάριστο ένας τελικός να μη συνοδεύεται από εμπρηστικές δηλώσεις και χαμηλού επιπέδου σχόλια πριν και μετά τον αγώνα.

Αλλά η αιτία εξακολουθεί να είναι η παρουσία ενός κοινού εχθρού. Και τέτοιες φιλίες/συμμαχίες δεν έχουν σοβαρό υπόβαθρο, ούτε μπορούν να αποτελέσουν μήνυμα για ήρεμες μέρες στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο πόλεμος υφίσταται, απλώς δύο στρατόπεδα αποφάσισαν πως είναι καλύτερο να στέκονται δίπλα-δίπλα απέναντι στον κοινό εχθρό.

Σαββίδης

Μάθημα πέμπτο και τελευταίο, αυτό που ανάφερε ο Σαββίδης: “Θα πρέπει να μας γίνει μάθημα και να επενδύσουμε σ’αυτήν την ήττα.” Οι ήττες πάντα (μπορούν να) είναι διδακτικές, αλλά ο Σαββίδης δεν θα πρέπει να διδαχθεί μόνο απ’ τον τελικό, αλλά απ’ όλη τη μέχρι τώρα παρουσία του στον ΠΑΟΚ. Εύκολο είναι να εξετάσεις το τελευταίο διάστημα για να βρεις το “τις πταίει” του τελικού, αλλά ο Σαββίδης θα πρέπει να δει τη μεγαλύτερη εικόνα, να το πάρει το πράγμα απ’ την αρχή.

Παγκοσμίως, το ποδόσφαιρο είναι ο Νο1 τρόπος για να δεις πετυχημένους επιχειρηματίες να γίνονται αποτυχημένοι ιδιοκτήτες ομάδων. Άνθρωποι που έχουν κερδίσει εκατοντάδες μάχες στη ζωή τους για να φτάσουν εκεί που έφτασαν, ξαφνικά διαπιστώνουν πως η ρημάδα η μπάλα είναι δύσκολο διαγώνισμα.

Το εύκολο είναι να πεις πως φταίνε οι άλλοι: ο εχθρός, οι συνθήκες, το άρρωστο περιβάλλον. Όμως, ο πραγματικά έξυπνος ηγέτης ασχολείται πρώτα με τον εαυτό του και τα του οίκου του, γιατί οφείλει να ξέρει πότε φταίνε μόνο οι άλλοι και πότε έχει πολλά να διορθώσει ο ίδιος.

Δεν θα έβλαπτε μια ματιά στην απέναντι όχθη. Όχι σ’αυτήν του Ολυμπιακού, αλλά σ’αυτήν του Παναθηναϊκού. Ο Αλαφούζος πέρσι ήταν “ο μυρωδιάς που δεν ξέρει πως να κουμαντάρει το καράβι του Παναθηναϊκού”. Φέτος είναι ο πρόεδρος που εξυγίανε την ομάδα, πήρε το Κύπελλο, θα παίξει σίγουρα με το καλό εισιτήριο στο Europa και μπορεί να πάρει μέχρι κι αυτό του Champions League.

Έμαθε ποδόσφαιρο; Ξόδεψε πολλά λεφτά; Ασχολήθηκε με τις λεζάντες; Πέρασε τη χρονιά πάνω απ’το κινητό με συνεχόμενα tweet; Δημιούργησε δικτατορικές συνθήκες του “ή πετυχαίνετε ή σας διώχνω”; Έκανε μαγκιές του στιλ “δεν πληρώνω τον Δώνη”; Όχι. Άφησε το ποδόσφαιρο για τους άλλους, χαμήλωσε το προφίλ του όσον αφορά το ποδοσφαιρικό τμήμα, περίμενε ήρεμα να δει που θα πάει το πράγμα.

Ο,τι κι αν κάνει ένας παράγοντας, το χορτάρι είναι αυτό που θα τον κάνει μυρωδιά ή μάγκα.