Πεπ, απέτυχες και φέτος

Η Μπάγερν έχασε με 3-0 στη Βαρκελώνη, νίκησε με 3-2 την Μπαρτσελόνα στο Μόναχο και αποκλείστηκε στους ημιτελικούς του Champions League. Υποθέτω πως μάλλον οι περισσότεροι θα διαφωνούν, αλλά στα μάτια μου ήταν καλύτερη στον πρώτο ημιτελικό, παρά στον δεύτερο. Περισσότερο με απογοήτευσε η Μπάγερν στο πρώτο ημίχρονο της ρεβάνς, παρά όταν στην ουσία αποκλείστηκε μετά το 3-0 στο Καμπ Νόου.

Τραγική αρχή, αλλά…

Το συζητήσαμε λίγο στα σχόλια κάτω απ’το κείμενο που εκθείαζε τον Μέσι μετά το ρεσιτάλ της προηγούμενης εβδομάδας. Νομίζω πως η αρχική εικόνα του αγώνα στο Καμπ Νόου παρέσυρε κόσμο και Τύπο στο να πιστέψουν πως εκεί ο Πεπ τα έκανε όλα λάθος και απλώς κάποια στιγμή ήρθε ο Μέσι, αργοπορημένα, να διασύρει μια Μπάγερν που προδόθηκε από “εγκλήματα” του προπονητή της.

Δεν το είδα έτσι. Ναι, το αρχικό 3-4-1-2, που έστειλε (σύμφωνα με τα γούστα και του Μπιέλσα) τους παίκτες της Μπάγερν στο 1vs1 με τους αντιπάλους και τους Ραφίνια-Μπόατενγκ-Μπενάτια στο “ξέφωτο” απέναντι σε Σουάρες, Μέσι και Νέιμαρ ήταν “αυτοκτονικό”.

Ο Μάικλ Κοξ έγραψε πως πιστεύει πως ο Γκουαρδιόλα ήθελε να “ξεγελάσει” την Μπάρτσα και να την κάνει να βγει πολύ μπροστά και πως ο Πεπ θα το άλλαζε γρήγορα ο,τι κι αν γινόταν. Ο Ντιέγκο Σιμεόνε δήλωσε πως αυτό που κατάλαβε είναι πως στόχος του Γκουαρδιόλα ήταν να κερδίσει έναν έξτρα παίχτη στο κέντρο και να ελέγξει έτσι το ματς, αλλά όλα πήγαν στράφι όταν η Μπάρτσα πίεσε πολύ κι άρχισε να σημαδεύει με μακρινές μπαλιές το 3vs3 που είχε σχηματιστεί μπροστά απ’τον Νόιερ.

“ Σωστή για 80 λεπτά”

Ο,τι κι αν συνέβη, δεν λειτούργησε. Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει πως χρειάστηκε ο Νόιερ και η τύχη για να μην μείνει πίσω η Μπάγερν από πολύ νωρίς. Όμως, ο Γκουαρδιόλα το άλλαξε στο 10’-15’ σε 4-3-1-2. Και μέχρι να γίνουν δύο λάθη στην κατοχή της μπάλας που τιμώρησε η ιδιοφυΐα του Μέσι, η Μπάγερν ισορρόπησε στη Βαρκελώνη. Τη μία φάση απ’το το 15’ μέχρι το 77’, αυτή που έχασε ο Άλβες απ’το “σήκωμα” του Ινιέστα, δεν τη λες και “τρικυμία, τραγωδία, έρμαιο στις διαθέσεις των αντιπάλων, κτλ”.

Ο Σιμεόνε δήλωσε πως η Μπάγερν ήταν σωστή για σχεδόν 80’ λεπτά του αγώνα. Είτε ήταν τόσα, είτε λίγο λιγότερα, συμφωνώ 100%. Και ναι, προφανώς κι η ισορροπία και η σχετική αμυντική ασφάλεια δεν είναι αρκετά, χρειάζεται και να απειλήσεις επιθετικά, κάτι που η Μπάγερν δεν έκανε ούτε στο ελάχιστο. Εκεί θα αναγνωρίσω το ελαφρυντικό της απουσίας των Ρόμπεν-Ριμπερί. Χωρίς ατομική ενέργεια και ποιότητα, απειλή με την μπάλα στα πόδια και δυνατότητα για ρήγμα, πόσες να είναι οι απαιτήσεις, ειδικά όταν δεν είναι εύκολο να ανεβάσεις παίκτες απ’τις πίσω γραμμές για να μη χάσεις την αμυντική σου ισορροπία;

Ούτε από ομάδα Super League

Στο Μόναχο όμως η Μπάγερν και ο Γκουαρδιόλα απογοήτευσαν οικτρά. Όχι βέβαια γιατί περίμενα να ανατρέψουν το 3-0, αφού η αλήθεια είναι πως θα ήταν θαύμα ακόμα και να αγγίξουν μια τέτοια ανατροπή. Η απογοήτευση οφείλεται στο γεγονός πως ενώ αυτή τη φορά δεν έγιναν “τρέλες” στην αρχή και ο Γκουαρδιόλα ξεκίνησε με τετράδα πίσω, η Μπάγερν ήταν τραγική αμυντικά, χωρίς καν να χρειαστούν όργια του Μέσι ή οποιουδήποτε άλλου.

Παραδόθηκε άνευ όρων, παρότι προηγήθηκε νωρίς. Το έκανε τόσο εύκολο στην Μπαρτσελόνα, που η ομάδα του Ενρίκε “τράβηξε χειρόφρενο” στο 30’, αφού πρώτα είχε ανατρέψει το 1-0 χωρίς καν να ιδρώσει. Με συμπεριφορά χωρίς την μπάλα που δεν αρμόζει όχι σε ομάδα που παίζει σε ημιτελικό Champions League, αλλά ούτε και σε ομάδα της πρώτης δεκάδας της Super League. Τρεις φάσεις νομίζω πως αρκούν για να συμφωνήσετε.

Λες κι ο Μέσι είναι ο Ταραλίδης

Τέταρτο λεπτό, ο Άλβες έχει την μπάλα χαμηλά στα δεξιά. Χωρίς κανείς να τον πιέζει, “σημαδεύει” το τρέξιμο του Ράκιτιτς που “κόβει” απ’τη μεσαία γραμμή και κινείται ως φορ. Ο Αλόνσο αδυνατεί να τον ακολουθήσει, οι δύο στόπερ είναι θεατές, ο Νόιερ βγάζει το πλασέ του Κροάτη χαμηλά. Καθαρή ευκαιρία στο 0-0, άκοπα και ξεκούραστα, με μια απλή μακρινή μπαλιά. Και τα χειρότερα δεν έχουν έρθει.

Στο 14’ ο Νέιμαρ έχει την μπάλα αριστερά και κάνει μέτρα μ’αυτήν, έρχεται κοντά στον Σουάρες. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που φαίνεται στη φωτό. Γύρω τους μαζεύονται έξι(!) παίκτες της Μπάγερν. Μόνο που η συνέχεια είναι τραγική. Ο Βραζιλιάνος δίνει στον Μέσι δεξιά και ο Αργεντινός αντιμετωπίζεται λες και είναι ο Ταραλίδης: κανείς δεν τον πιέζει, ο Μέσι έχει όλο το χώρο και το χρόνο του κόσμου. Την ίδια ώρα ο Σουάρες απλώς τρέχει κάθετα, “εύκολη” πάσα του Μέσι, ασίστ στον Νέιμαρ, 1-1, αντίο.

Ούτε “έγκλημα” με 3vs3 υπάρχει, ούτε λάθος στην κατοχή που βρίσκει την άμυνα εκτεθειμένη, ούτε καν “μαγικός Μέσι, τρομερή ενέργεια των MSN, μεγάλη κλάση”. Υπάρχουν επτά παίκτες της Μπάγερν πίσω απ’την μπάλα όταν την έχει ο Μέσι, για να μαρκάρουν δύο αντίπαλους επιθετικούς και το γκολ μπαίνει λες και αμύνεται η μεικτή του Contra.gr με τέρμα τον Καραϊνδρο και στόπερ τον Τσάρλυ. Άμυνα με “επιθετική συμπεριφορά” χωρίς ταυτόχρονη πίεση στην μπάλα και σωστές τοποθετήσεις πίσω δεν υπάρχει, η Μπαρτσελόνα του Γουαρδιόλα μας το δίδαξε τέλεια την τριετία 2009-11.

Κεφαλιά Μέσι(!) και μόνος ο Σουάρες

Και το κερασάκι: Στο 29’ ο Μασεράνο γεμίζει προς το κέντρο από πάρα πολύ χαμηλά, μέσα απ’την περιοχή της Μπαρτσελόνα. Ο Μέσι(!) παίρνει την κεφαλιά στη σέντρα και ο Σουάρες φεύγει μόνος του, αφού ο Μπενατιά έχει πάει χωρίς κανένα λόγο στη διεκδίκηση πάνω απ’τη σέντρα και έτσι οι Μπερνάτ-Μποατενγκ έχουν τεράστια απόσταση απ’τον Ουρουγουανό, ακριβώς όπως φαίνεται στη φωτό. Αυτά πολύ απλά δεν γίνονται, δεν υπάρχουν. Όχι μόνο όταν έχεις απέναντί σου τον Σουάρες, αλλά ακόμα κι αν αντίπαλος φορ είναι ο Ρίκι Λάμπερτ.

Προσπάθησε με την μπάλα, απογοήτευση χωρίς αυτήν

Ο Πεπ δοκίμασε πράγματα στον επαναληπτικό. Όπως και κόντρα στην Πόρτο, η Μπάγερν έπαιξε με κάτι μεταξύ του 4-3-3 και του 4-4-2. Ο Λαμ έδινε το πλάτος δεξιά και οι Μπερνάτ-Σβαϊνστάιγκερ άλλαζαν θέσεις αριστερά, με τον Σβάινι να παίζει στη γραμμή στο 4-4-2 όταν η Μπάγερν αμυνόταν και να έρχεται εσωτερικά με τον Μπερνάτ να ανεβαίνει ψηλά όταν οι Βαυαροί είχαν την μπάλα. Στο δεύτερο ημίχρονο ο Τιάγκο ήταν αυτός που πήγε αριστερά ψηλά στο 4-3-3, με τον Μίλερ δεξιά και τον Σβαϊνστάιγκερ στην τριάδα του κέντρου με Λαμ και Αλόνσο.

Και πάλι, χωρίς Ρόμπεν-Ριμπερί, και πολλά ήταν αυτά που πέτυχαν στην επίθεση, με βοήθεια φυσικά απ’τη χαλαρότητα της Μπαρτσελόνα μετά το 1-2. Όμως, ακόμα κι αν το 3-0 δεν γινόταν να γυρίσει ούτε με το γρήγορο γκολ, υπάρχουν απαιτήσεις για καλύτερη αμυντική συμπεριφορά, σε απλές φάσεις, με πολλούς παίκτες πίσω απ’την μπάλα. Ο,τι καλό είδα απ’την Μπάγερν στη Βαρκελώνη μετά την αλλαγή της αρχικής διάταξης, διαγράφηκε απ’την ευκολία με την οποία η ομάδα του Πεπ “σκόρπισε” στη ρεβάνς, χωρίς καν να κοπιάσει η Μπαρτσελόνα.

Με και χωρίς άλλοθι

Ο Γκουαρδιόλα μετά το ματς δήλωσε κάτι βγαλμένο απ’το πυρήνα της συνολικής θεώρησης που έχει για το ποδόσφαιρο. “Πάντα πίστευα πως ο μόνος τρόπος για να σταματήσεις παίκτες σαν κι αυτούς είναι να τους κάνεις να αμυνθούν”. Ναι, μόνο που αυτό προϋποθέτει πολλά και αυτά η Μπάγερν δεν τα είχε: παίκτες (Ρόμπεν, Ριμπερί) με επιθετική απειλή που θα φοβίσει τον αντίπαλο, πνευμόνια στο κέντρο που θα πιέσουν στην μπάλα ώστε να μην βγαίνουν οι κάθετες για πλάκα, αμυντική γραμμή που έχει τη συμπεριφορά που απαιτείται. Δεν φταίει ο Πεπ για τους τραυματισμούς, αλλά για τα υπόλοιπα δεν έχει άλλοθι.

Πέρσι έγραψα αναλυτικά σε δύο κείμενα πόσο λάθος (σύμφωνα τα ίδια τα πιστεύω του Γκουαρδιόλα) ήταν ο τρόπος που αντιμετώπισε το 4-4-2 του Αντσελότι στο πρώτο ματς στο Μπερναμπέου και πόσο “αυτοκτονικό” ήταν το γεγονός πως επέμεινε στην ίδια λογική και στη ρεβάνς του Μονάχου . Φέτος η Μπάγερν ήταν βελτιωμένη και καλύτερη σε πολλά κατά τη διάρκεια της σεζόν. Αναγνωρίζω πως με κομβικές απώλειες ήταν δύσκολο το έργο κόντρα στην Μπαρτσελόνα, δεν μένω στο πρώτο διάστημα του Καμπ Νόου, μ’άρεσε η ισορροπία που είχε στο μεγαλύτερο κομμάτι του 1ου αγώνα η Μπάγερν, αλλά είναι το λιγότερο απαράδεκτη η εικόνα της χωρίς τη μπάλα στη ρεβάνς.

Ραντεβού (και πάλι) του χρόνου

Μάλλον δεν θα προκρινόταν ακόμα και με καλύτερη εικόνα, αλλά είναι κομμάτι βαρύ να αποκλείεται η Μπάγερν για δεύτερη σερί χρονιά στον ημιτελικό και η πρόκριση να έχει κριθεί απ’το πρώτο μισάωρο της ρεβάνς. Μετά το ματς ο Γκουαρδιόλα δήλωσε πως θα ήθελε να παίξει ακόμα καλύτερα και να έχει όλους τους παίκτες διαθέσιμους για το σχέδιο του”. Εδώ θα είμαστε να τον περιμένουμε του χρόνου, όπως άλλωστε θα κάνουμε και τον Μουρίνιο.

Μέχρι τότε, οι δύο κορυφαίοι (και τόσο διαφορετικοί) προπονητές συμπλήρωσαν μια διετία που “θάμπωσε” αρκετά τη λαμπερή τους εικόνα στο Champions League. Πέρσι είπαμε πως αμφότεροι απέτυχαν και οφείλουν να παρουσιαστούν καλύτεροι, αλλά τελικά κανείς τους δεν το έκανε. Ραντεβού του χρόνου τέτοια εποχή, αρκεί βέβαια να ισχύουν οι δηλώσεις “λατρείας” και στήριξης που έκανε για τον Πεπ ο Μπεκενπάουερ στην Εκίπ.