Περί Τζέραρντ ο λόγος

Η αλήθεια είναι πως το κείμενο θα μπορούσε να γραφτεί οποιαδήποτε στιγμή. Η ανακοίνωση της ανανέωσης του συμβολαίου του Τζέραρντ για δύο ακόμα χρόνια είναι απλώς η αφορμή για να κάνουμε μια κουβέντα. Το κείμενο θα βάλει το ερώτημα, τις απόψεις και τα στοιχεία κι εσείς (ελπίζω πως) θα βάλετε τα σχόλια για μια συζήτηση ποδοσφαιρική κι όχι κάφρικη…

Το ερώτημα είναι το εξής: είναι ο Στίβεν Τζέραρντ ο πληρέστερος ποδοσφαιριστής που έχουμε παρακολουθήσει; Επαναλαμβάνω, ο πληρέστερος. Όχι ο καλύτερος, όχι ο κορυφαίος, ο θεαματικότερος, ο πιο εντυπωσιακός, αποτελεσματικός, κτλ. Ο πληρέστερος σε ποδοσφαιρικά στοιχεία, στα αποδεδειγμένα “μπορώ” μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.

Παλιοί

Από τους παλαιότερους έχουμε ακούσει για τον Λουκανίδη. “Παντού έπαιζε και ήταν καλός σ’όλες τις θέσεις”, ακούμε να μας λένε και γουρλώνουμε τα μάτια με δυσπιστία. Η αλήθεια είναι πως πριν από αρκετές δεκαετίας ο παίκτης που “παίζει παντού” ήταν πιο σύνηθες φαινόμενο, ειδικά στην Αγγλία. Με τις ομάδες να έχουν δικαίωμα για μία μόνο αλλαγή, οι παίκτες ήταν συνηθισμένοι στο να μπορούν να καλύπτουν πολλές θέσεις και ταυτόχρονα να αναπτύσσουν στο μέτρο του δυνατού όλα τα ποδοσφαιρικά τους στοιχεία.

Καλώς ή κακώς, όμως, το ερώτημα αφορά την σύγχρονή εποχή, τους παίκτες που έχουμε δει με τα μάτια μας και σε πάρα πολλούς αγώνες. Στα χρόνια λοιπόν που μάθαμε να βλέπουμε τους παίκτες σε αναρίθμητους αγώνες, είναι ο Στίβεν Τζέραρντ ο πληρέστερος που έχουμε δει;

Πακέτο

Ξεκινάμε από το χορτάρι κι απ’τα “μπορώ” πάνω σε αυτό. Δύσκολα μπορεί να σκεφτεί κανείς κουτάκι που δεν “τσέκαρε” ο Τζέραρντ στα χρόνια της ακμής του. Γρήγορος, δυνατός, ποδοσφαιρικά ευφυής, τεχνίτης, εξίσου ικανός σε άμυνα κι επίθεση, σε δημιουργία και σκοράρισμα.

Πάσες; Όποιες θέλεις. Long ball, short ball, Hollywood ball, through ball, diagonal ball, any ball. Ο Τζέραρντ είχε και έχει το πλήρες οπλοστάσιο. Από την απλή κατοχή μπάλας με σίγουρες πάσες, μέχρι την διαγώνια αλλαγή παιχνιδιού που φτάνει στο πόδι του παίκτη με ακρίβεια εκατοστού, την ασίστ που βγάζει τον φορ φάτσα με το τέρμα, την σέντρα που φτάνει συστημένη στο κεφάλι.

Σουτ; Εδώ και αν έχουμε τα πάντα. Με δεξί, με αριστερό. Στην κίνηση, εν στάσει. Βολέ, πλασέ, τεχνικά, δυνατά, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, σουτ “ελεύθερου σκοπευτή” έξω από την περιοχή, τελειώματα επιθετικού μέσα σ’αυτήν. Το ίδιο ισχύει και για τις εκτελέσεις φάουλ. Με φάλτσο στην απέναντι γωνία, με δύναμη μετά από πάσα, με απρόβλεπτο πλάσε χαμηλά, ακόμα και με πονηριά και εκτέλεση που στέλνει την μπάλα ανάμεσα στο κενό που αφήνει το τείχος.

Υψηλοί βαθμοί ακόμα και στα υπόλοιπα στοιχεία. Τάκλινγκ, δυναμικά, αποτελεσματικά, ακόμα και σκληρά όταν χρειαστεί, με αμυντική προσήλωση κόφτη, όποτε αυτό χρειαζόταν. Με ύψος 1.83 ο Τζέραρντ δεν έχει ποτέ πρόβλημα στις εναέριες διεκδικήσεις. Αντιθέτως, έχει μεγάλη ικανότητα στο κεφάλι, σκοράροντας μάλιστα με όλων των ειδών τις κεφαλιές. Χαμηλότερο βαθμό παίρνει μόνο στην ικανότητα στην ντρίμπλα, αφού δεν έκανε ποτέ τις ντρίμπλες του Ροναλντίνιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να περάσει αντίπαλο, όσο κι αν τελευταία οι τραυματισμοί του έχουν κοστίσει σε εκρηκτικότητα.

Θέσεις

Τα παραπάνω δεν αποτυπώθηκαν μόνο στο παιχνίδι του Τζέραρντ, αλλά και στις θέσεις που έχει αγωνιστεί μέχρι σήμερα. Σίγουρα, πολλοί παίκτες στα πρώτα τους χρόνια έπαιξαν σε άλλες θέσεις απ’αυτές που έκαναν τελικά καριέρα, όμως δύσκολα μπορεί κανείς να βρει κάποιον με την προσαρμοστικότητα του Τζέραρντ.

Ξεκίνησε ως αμυντικός μέσος, με έμφαση στο τρέξιμο, τα τάκλινγκ και το δυναμικό παιχνίδι, ενώ όπως σχεδόν όλοι οι πιτσιρικάδες αγωνίστηκε αποσπασματικά στις θέσεις των ακραίων μπακ. Την πρώτη γεμάτη του χρονιά την έκανε ως κεντρικός μέσος το 2001, όμως την διετία 2002-03 έπαιξε σχεδόν όλα του τα παιχνίδια ως δεξιός μέσος.

Το 2004 έρχεται ο Μπενίτεθ στην Λίβερπουλ και τον επαναφέρει στον άξονα, δίπλα στον Τσάμπι Αλόνσο. Ο Τζέραρντ καθιερώνεται ως κεντρικός μέσος, αλλά παρόλα αυτά παίζει σχεδόν 30 ματς της τριετίας 2005-2007 στα δεξιά της μεσαίας γραμμής. Μετά έρχεται ο Μασεράνο κι ο Τόρες κι ο Ράφα παίρνει τον Τζέραρντ από το κέντρο και τον στέλνει στην επίθεση, ως παρτενέρ του Τόρες.

Ο Τζέραρντ όχι μόνο προσαρμόζεται, αλλά παίζει την θέση ταυτόχρονα ως δεκάρι, με παιχνίδι πχ σαν του Σνάιντερ, αλλά και ως δεύτερος επιθετικός. “Κουμπώνει” τέλεια με τον Τόρες και για πρώτη φορά στην καριέρα του τελειώνει δύο συνεχόμενες σεζόν με πάνω από 20 γκολ. Ταυτόχρονα υπάρχει κι η Εθνική Αγγλίας, με την όποια παίζει σχεδόν όλα τα ματς του 2010 ως αριστερός (;) μέσος. Πλέον, μετά από τραυματισμούς που τον άφησαν για μεγάλα διαστήματα εκτός κι επηρέασαν πολύ την φόρμα του, ο Τζέραρντ παίζει ως κεντρικός μέσος, έχοντας μάλιστα καταφέρει να αλλάξει πολύ το παιχνίδι του και να προσαρμοστεί στην posession-based λογική του Ρότζερς.

Παντού και στους τελικούς

Ως πιστοποίηση όλων αυτών υπάρχουν και οι δύο χαρακτηριστικοί τελικοί. Το 2001 ο Τζέραρντ ξεκίνησε βασικός κεντρικός χαφ στα 21 του στον τελικό του UEFA κόντρα στην Αλαβές και σκόραρε στο 16’. Οι κόκκινοι όμως είχαν αμυντικά προβλήματα και στο 55’ ο Ουγιέ απέσυρε τον Αντσό και έβαλε στον αγώνα τον Σμίτσερ. Η αλλαγή σήμαινε πως ο Τζέραρντ έφυγε από το κέντρο κι αγωνίστηκε ως δεξιός μπακ για το υπόλοιπο του αγώνα και της παράτασης, δηλαδή για 65 λεπτά.

Τέσσερα χρόνια αργότερα ήρθε ο τελικός της Πόλης. Ο Τζέραρντ άρχισε ως κεντρικός μέσος δίπλα στον Αλόνσο, με τον Λουίς Γκαρσία να παίζει πίσω από τον Μπάρος. Στο ημίχρονο ήρθε η θρυλική πια αλλαγή του Μπενίτεθ, που έβαλε τον Χάμαν στην θέση του Φίναν και γύρισε σε 3-4-2-1, με τον Τζέραρντ πια να παίζει μαζί με τον Γκαρσία πίσω από τον Μπάρος, να πατάει περιοχή, να σκοράρει για την έναρξη της ανατροπής και να κερδίζει το πέναλτι που την ολοκλήρωσε.

Στην παράταση ήρθε και δεύτερη αλλαγή θέσης για τον Τζέραρντ. Ο Αντσελότι κατάλαβε πως πρέπει να εκμεταλλευτεί τα κενά στα άκρα και έβαλε τον Σερτζίνιο στα αριστερά μπροστά απ’τον Μαλντίνι. Η Λίβερπουλ έπρεπε να επιστρέψει σε άμυνα τεσσάρων παικτών κι ο Ράφα πήρε τον Τζέραρντ από την επίθεση και τον έβαλε δεξί μπακ για όλη την παράταση, πάνω στο Σερτζίνιο. Ο Βραζιλιάνος δεν τον πέρασε ποτέ.

Άλλοι

Επαναλαμβάνω αυτό που είπαμε και στην αρχή: δεν ψάχνουμε τον καλύτερο, συζητάμε την πληρότητα, στο βαθμό που αυτή είναι δυνατή στον αγωνιστικό χώρο. Οπότε σας παρακαλώ, μην αρχίσετε τα σχόλια πως θεωρώ τον Τζέραρντ καλύτερο από τους παίκτες που θα εξετάσουμε, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα μας, ούτε φυσικά οι τίτλοι.

Ο Σκόουλς πχ ήταν εκπληκτικός ποδοσφαιριστής με την μπάλα στα πόδια, αλλά είχε πρόβλημα όταν αυτή σηκωνόταν από το χορτάρι κι είχε μεγάλη ατέλεια τα αργοπορημένα, αποτυχημένα και πολλές φορές βρώμικα τάκλινγκ. Ο Γκιγκς είναι ένα ποδοσφαιρικό διαμάντι, που πρώτα διέλυσε τα πάντα με την ταχύτητα του στα αριστερά και εδώ και χρόνια έχει έρθει στον άξονα να παίξει με την κλάση και το μυαλό του, όμως κι αυτός υπολειπόταν στο παιχνίδι ψηλά και δεν είχε χρονιές με πολλά γκολ.

Τσάβι κι Ινιέστα είναι μέσοι που έχουν ήδη αφήσει εποχή, αλλά κανείς τους δεν έχει πολλά γκολ και φυσικά δεν έχουν ποτέ αγωνιστεί σε αμυντικές θέσεις. Βιεϊρά και Τουρέ είναι μέσοι που κυριάρχησαν όσο λίγοι στο κάθετο παιχνίδι στον άξονα, με ικανότητα σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού, (ο Γιάγια έχει παίξει στο υψηλό επίπεδο από δεκάρι μέχρι στόπερ), όμως κανείς τους δεν έχει αγωνιστεί στο πλάι.

Ο Ρονάλντο έχει ένα εκπληκτικό πακέτο σωματικών και τεχνικών προσόντων, όμως η παροιμιώδης αδιαφορία του για τα αμυντικά καθήκοντα τον βγάζει εκτός, ενώ ο κορυφαίος Μέσι δεν θα μπορούσε ποτέ να ανταπεξέλθει σε αμυντικό ρόλο. Ο Ρούνεϊ από την άλλη είναι παίκτης που ανήκει εύκολα στην κατηγορία του “τα κάνω όλα”. Έχει παίξει στην κορυφή, πίσω από επιθετικό, στα άκρα της επίθεσης και τελευταία πήρε παιχνίδια κι ως κεντρικός μέσος. Κάνει τα πάντα στο γήπεδο κι είναι ο παίκτης που πάντα μου έρχεται στο μυαλό όταν μιλάμε για πληρότητα.

Μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι που δεν μου έρχονται στο μυαλό, αν και δύσκολα πιστεύω πως θα τσεκάρουν όσα κουτιά τσεκάρει ο Τζέραρντ. Οι κορυφαίοι συνήθως έχουν υψηλούς βαθμούς στα προσόντα που απαιτούνται από την θέση τους, αλλά δύσκολα επεκτείνουν τα “μπορώ” και σε άλλους τομείς. Αυτό φυσικά δεν τους κάνει χειρότερους ποδοσφαιριστές από τον Τζέραρντ, απλώς ο Stevie G έχει να επιδείξει μια σπάνια πληρότητα και μάλιστα αποδεδειγμένη στο υψηλό επίπεδο όλα αυτά τα χρόνια.

Βίντεο

Για το τέλος κράτησα ένα βίντεο με όλα τα γκολ του Τζέραρντ στην μέχρι τώρα καριέρα του, από το οποίο λείπουν μόνο τα τρία τελευταία πέναλτι της περσινής σεζόν. Μικρό δείγμα των προσόντων του, αφού αφορά μόνο το σκοράρισμα, αλλά και αντιπροσωπευτικό, γιατί εύκολα μπορεί κανείς να προσθέσει σ’ αυτό τα υπόλοιπα στοιχεία του παιχνιδιού του.

Όποιος ξοδέψει εννιά λεπτά για να το παρακολουθήσει, αξίζει να διαπιστώσει το εξής: πως ο Τζέραρντ κατάφερε να βάλει το ίδιο εκπληκτικό γκολ τρεις φορές, να κινηθεί δηλαδή προς την δεξιά γωνία της περιοχής και να στείλει με σουτ στην κίνηση την μπάλα στην αντίθετη γωνία. Το κάνει πρώτη φορά στο 36ο γκολ, το επαναλαμβάνει στο 63ο και το επαναλαμβάνει στην καλύτερη εκδοχή του στο 111ο.

Περιμένω σχόλια κι απόψεις για το θέμα κι ειδικά προτάσεις για το ποιοι παίκτες μπορούν να μπουν στην ίδια συζήτηση, λαμβάνοντας υπ’όψιν πως ψάχνουμε το όσο δυνατόν πληρέστερο πακέτο. Και για να είμαι δίκαιος, να σημειώσω πως απ’τον Τζέραρντ λείπει ένα μικρό στοιχείο, αφού δεν έχει σκοράρει ποτέ με ανάποδο ψαλίδι. Κάτι άλλο δεν μπορώ να σκεφτώ.