Περούκα αμπιγέ ή μπρουτάλ;

“I was in the right place but in the wrong time”, που τραγούδαγε και ο Dr. John σαν να είχε προαίσθημα ότι μια μέρα το τραγούδι του θα έβγαινε αληθινό στη μακρινή Πάτρα και την θρυλική Πανάχα. Η πρόσληψη του Ευγένιου Γκέραρντ μια χαρά κίνηση είναι για να ζωντανέψει η ομάδα και ο κόσμος, αλλά θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον αν είχε γίνει πριν από μία διετία όταν ιδιοκτήτης της Πανάχας ήταν ο περουκοφόρος ηγέτης Κώστας Μακρής.

Θα μπορούσαν να υπάρχουν και συγκρίσεις και αλλαγές ανάμεσα σε ιδιοκτήτη και κόουτς «μου δίνεις τη δική σου γιατί έχω να πάω κάπου το βράδυ», αφού η αλά Γκέραρντ είναι αμπιγέ ενώ η αλά Μακρής σπορτίβ και μπρουτάλ. Εδώ οφείλω να προσθέσω ότι ο Κώστας Μακρής είχε πει δημόσιαπως κάθεται να του τραβήξω το μαλλί για να δούνε όλοι ότι είναι φυσικό και όχι περούκα. Όχι βέβαια ότι θα έκανα κάτι τέτοιο αφού η κίνηση θα ήταν τόσο ιερόσυλη σαν να βλέπεις τον Θεό και να θέλεις να του τραβήξεις το μούσι για να δεις αν το έχει πιάσει με λαστιχάκι.

Όχι ότι στη ζωή μου δεν έχω κάνει επικίνδυνα πράγματα και όχι ότι δεν συνηθίζω να κάνω. Σήμερα το βράδυ λοιπόν είναι για να πηγαίνω στο Σταμάτη Κραουνάκη και τους “Σπείρα – Σπείρα”.

Oποιος αναρωτιέται για τον κίνδυνο, μπορώ να του πω ότι -για τα δικά μου μέτρα τουλάχιστον- Ελληνας κοντά σε πιάνο, που μετείχε, μετέχει ή πρόκειται να μετάσχει σε παράσταση που μοιάζει με καμπαρέ είναι τόσο επικίνδυνος όσο οιΤαλιμπάν στην Καμπούλ. Με το που βάλεις Ελληνες μουσικούς ή ηθοποιούς να παίξουν καμπαρέ, αρχίζουν να γκαρίζουν, να κάνουν «αναιδείς» γκριμάτσες και, αν είναι γκόμενοι, να φοράνε μαύρα tuxedosή, αν είναι γκόμενες, δικτυωτά καλσόν πιστεύοντας ότι έτσι ήταν το γερμανικό καμπαρέ στη δεκαετία του ’30.

Ετσι ήταν, αλλά οι Ελληνες καλλιτέχνες έχουν τόσο δικαίωμα να παίζουν καμπαρέ όσο οι βαυαροί μουσικοί καλαματιανά. Τις νότες και αυτοί θα τις πετύχαιναν, αλλά όπως χωρίς παϊδάκι να ψήνεται το καλαματιανό δεν τραβιέται, έτσικαι3.000 χιλιόμετρα μακριά από το Κρόιτσμπεργκ το καμπαρέ δεν έχει νόημα. Τέλος πάντων, ο ήρως Πανούτσος θα πάει σήμερα το βράδυ στον Κραουνάκη και αν αύριο δεν ζω, παρακαλώ όλοι οι φίλοι μου να κάτσουν σε «τραπεζάκι» και να επικοινωνήσουν με το πνεύμα μου γιατί αν δεν μάθω το αποτέλεσμα τουΑστέρας Τρίπολης– Ηρακλής το πνεύμα μου δεν θα ησυχάσει.

Ο Νίνης, ο Σισέ και ο Δομάζος

Το παιχνίδι για τον Παναθηναϊκό στη Ρώμη κερδήθηκε ανάμεσα στο 11ο και το 40ο λεπτό, όταν ενώ βρίσκεται από σύμπτωσηπίσω στο σκορ επειδή η μπάλα χτύπησε στην πλάτη του Μαρίνου, δεν πανικοβλήθηκε. Συνέχισε να παίζει την μπάλα που είχε προετοιμαστεί να παίξει. Οκτώμιση παίκτες πίσω, με τον Σαλπιγγίδη να βοηθάει τον Μαρίνο αλλά και να κατεβαίνει στην επίθεση και με τον Νίνη και τον Σισέ να αναλαμβάνουν το θέμα των γκολ. Το καλύτερο επιθετικό 1-2 που έχει εμφανιστεί στον Παναθηναϊκό από την εποχή που τα παπούτσια είχαν σχάρες και ο Δομάζος σημάδευε τον Αντωνιάδη.

Το πέναλτι που παίρνει ο Νίνης οφείλεται σε δύο γεγονότα. Το ένα είναι ότι έχοντας αντίληψη της φάσης καλύπτει την μπάλα και την αφήνει να γκελάρει ανάμεσα στα πόδια του μπλέκοντας τον αντίπαλο που τον κλαδεύει και το δεύτερο ότι λόγω χαρακτήρα δεν προσπαθεί να κερδίσει το πέναλτι και γι’ αυτό το παίρνει.

Άλλος έλληνας παίκτης –ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε– θα είχε τεντώσει τα χέρια και θα έπεφτε σαν πυροβολημένος, θα φώναζε στον αέρα και θα έκανε κοκορετσάδες στο χορτάρι προσπαθώντας να πείσει τον διαιτητή ότι όχι μόνο του κάνανε πέναλτι αλλά τον σκοτώσανε. Ο Νίνης πέφτει ακριβώς όσο προκαλεί την πτώση η κλοτσιά που τρώει. Με τα χέρια εκεί που τα βάζουν οι άνθρωποι όταν πέφτουν και το στόμα στην μούγκα. Και είμαι βέβαιος ότι ακόμα και να μην υπήρχε ο διαιτητής της γραμμής του άουτ ο μεγάλος που κρατάει την σφυρίχτρα θα του το είχε δώσει.

Σε αυτό το σημείο έρχεται η τύχη να βοηθήσει τον Παναθηναϊκό. Γιατί από τα close up πριν από το πέναλτι, με τον Σισέ να γυρίζει το κεφάλι στα πλάγια, το καταλαβαίνεις ότι είναι αγχωμένος. Και το χτύπημα του πέναλτι είναι ενός αγχωμένου παίκτη. Όχι τόσο ώστε να σουτάρει δυνατά και στο κέντρο, αλλά αρκετά για να σουτάρει στην πιο προβλέψιμη πλευρά για δεξιοπόδαρο παίκτη και αρκετά μέσα ώστε αν ο τερματοφύλακας πέσει σωστά να έχει πολλές πιθανότητες να αποκρούσει. Μόνο που ο τερματοφύλακας, ο Ντόνι, πέφτει σωστά, αλλά αργά.

Η μπάλα περνάει κάτω από την καμάρα της εκτίναξης, μπαίνει γκολ, το άγχος φεύγει και μετά μιλάει η κλάση του διδύμου του Παναθηναϊκού. Το σκορ γίνεται 3-1 υπέρ του, η Ρόμα στο δεύτερο ημίχρονο ασκεί την προβλεπόμενη πίεση, αλλά μέχρι πόσο. Από τα ματς που μίλησε η κλάση. Ενός παίκτη που βρήκε τον εαυτό του στην Ελλάδα, του Τζιμπρίλ Σισέ, και του μεγαλύτερου ταλέντου που έβγαλε η Ελλάδα από την εποχή που ο Δομάζος φόραγε σχάρες.