Πλεκτάνες

Μια χώρα που οι άνθρωποι σέβονται ακόμα τον Robert Shaw δεν κινδυνεύει να χαθεί. Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι οι περισσότεροι που έστειλαν μήνυμα δηλώνοντας θαυμαστές του Robert Shaw, η ταινία που θυμούνται είναι το «From Russia with love» από την πρώτη σειρά των ταινιών του Τζέιμς Μποντ, με πρωταγωνιστή τον Σων – (για εκείνη την εποχή «Σην» – Κόνερι. Για μένα το «From Russia with love»είναιη πιο ατμοσφαιρική ταινία Μποντ, με μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια. Την «κακιά» πράκτορα των Ρώσων παίζει η Λότε Λένια, η αυθεντική φωνή στο μιούζικαλ «Η όπερα των «τριών πεντάρων» του Μπέρολντ Μπρεχτ και του Κουρτ Βάιλ, που τραγουδάει το «Σουραμπάγια Τζόνι» και το «Μακ δε Κνάιφ» στο στιλ του Sprechstimme.

Είναι το φωνητικό των βερολινέζικων καμπαρέ του μεσοπολέμου, που επειδή η τραγουδίστρια δεν μπορεί να πετύχει τις ψηλές νότες, το γυρίζει στο μιλητό. Για τους ίδιους αφωνητικούς λόγους, είναι το στιλ που αμέτρητοι έλληνες ηθοποιοί της επιθεώρησης βρήκαν βολικό όταν κατάλαβαν ότι δεν μπορούν να τραγουδήσουν και με το οποίο τραγουδιστές από τον Κραουνάκη, μέχρι την Πρωτοψάλτη και την Παπίου ταλαιπωρούν με συνέπεια το κουλτουριάρικο κοινό που νομίζει ότι έτσι πρέπει να είναι το προοδευτικό τραγούδι.

Το ότι η Λένια βρέθηκε να παίζει σε εμπορική ταινία δεν είναι έκπληξη για αυτούς ξέρουν τη ζωή του Μπρεχτ. Ο οποίος μπορεί να ήταν σύμβολο της γερμανικής αριστεράς αλλά πέταγε τη σκούφια του για νυκτερινή ζωή, γκόμενες, λαμέ και τζέρτζελο. Φτάνοντας στο σημείο να δοκιμάσει την τύχη του – αποτυχημένα – σαν συγγραφέας μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ «πιστεύοντας ότι το θέατρο με το σόου είναι αλληλένδετο». Ενδιαφέρον επίσης είναι ότι οι περισσότεροι νομίζουν ότι η πρώτη πρωταγωνιστική εμφάνιση του Μάικλ Κέιν είναι στο «Ζουλού».

Πριν εμφανιστεί στο «Ζουλού», ο Μάικλ Κέιν είχε παίξει στην «Υπόθεση Ιπκρες» και το «Κηδεία στο Βερολίνο», δύο κατασκοπικές ταινίες όταν η κινηματογραφική βιομηχανία τον πρόβαλε σαν αντίπαλο του Κόνερι σε ταινίες τύπου Μποντ. Αμφότερες είναι πιο ατμοσφαιρικές ταινίες από τις αντίστοιχες του Μποντ με πλοκή επιπέδου μυθιστορήματος του Λε Καρέ. Βέβαια ούτε ο Λε Καρέ δεν μπορεί να συναγωνιστεί τις οι πλεκτάνες που ακούγονται για τα τελευταία ματς της σεζόν.

Είναι η εποχή που οι πρόεδροι των ομάδων που κινδυνεύουν να πέσουν ψάχνονται και με τους τέταρτους. Για την περίπτωση που ο διαιτητής τραυματιστεί ή κάνει τον τραυματισμένο, τον αντικαταστήσει ο τέταρτος και από εκεί και πέρα των φρονίμων τα παιδιά, πριν τα πιστολίσουν, μαγειρεύουν. Κοιτάνε δηλαδή να έχουν έναν τέταρτο που «να μην αδικεί καμία ομάδα» που για ένα πρόεδρο σημαίνει να δίνει καρπούζι, κουκούτσια και τραπεζομάντηλο στην ομάδα του.

Μέχρι τους τέταρτους δεν φτάνει η χάρη μου αλλά για τους πρώτους ένα πράγμα που φαίνεται με το μάτι είναι ότι ο Κομπότης τράβηξε από αυτούς που βρίσκονται στη βάρκα που βουλιάζει το κοντό άχυρο. Ο Τάσος Κάκκος δεν ανήκει στους πονόψυχους διαιτητές και στο Λεβαδειακός – ΑΕΚ ο Κομπότης χρειαζόταν έναν διαιτητή ψυχούλα. Τι ξέρανε στον ΟΠΑΠ και φράξανε το Λεβαδειακός – ΑΕΚ στο πρώτο δίωρο δεν το ξέρω αλλά ο ορισμός του διαιτητή δεν δείχνει Κομπότη.

Οσο για τα υπόλοιπα τέσσερα ματς που αφορούν τον υποβιβασμό ο Πανιώνιος και η Λάρισα δεν χρειάζεται να στήσουν κανένα ματς για να καταλάβουν οι παίκτες ότι η ισοπαλία είναι βολική και για τους δύο. Για τους μόνους που δεν θα είναι βολική είναι για τους Πάνθηρες που κρατάνε προηγούμενα από την τελευταία φορά που ο Πανιώνιος έπεσε στην Β’ κατηγορία και η Λάρισα είχε δώσει μία από τις πατητές. Για τα υπόλοιπα ματς που μπορεί να παίξουν ρόλο στον υποβιβασμό το σότο που έχω ακούσει μέχρι στιγμής είναι τόσο, που στοιχηματικά θα προτιμήσω να παίξω την Β’ κατηγορία της Αρμενίας παρά να τα ακουμπήσω.