Που να ‘χε και τον Μέσι

Από ‘δώ και πέρα δουλειά πιάνουν σιγά σιγά η ιστορικοί οι οποίοι θα ασχοληθούν με τοΜουντιάλ της Ν. Αφρικής. Μετά από κάθε μεγάλο γεγονός αυτή είναι η συνήθης εξέλιξη. Οι κάτοικοι της διοργανώτριας χώρας κάθε μεγάλου event, μετά τις χαρές και τα πανηγύρια, γυρνούν στη σκληρή καθημερινότητα και παλεύουν με τα εσωτερικά προβλήματα πληρώνοντας το… μάρμαρο των εξόδων.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, η FIFA θα εισπράξει περί το 1,55 δισ. ευρώ από το Μουντιάλ, χάρη στα τηλεοπτικά και εμπορικά δικαιώματα, την ώρα που το μεγαλύτερο μέρος του κόστους το έχει επωμιστεί η κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής. Το κόστος αυτό υπολογίζεται πλέον στα 4,5 δισ. ευρώ, με την FIFA να συνεισφέρει μόλις 850 εκ. ευρώ! Μόνο στις πολύ ανεπτυγμένες χώρες, όπου οι μεγάλες διοργανώσεις αναλαμβάνοται με καθαρά τεχνοκρατικά κριτήρια, η ζημία είναι μικρή ή δημιουργούνται και κέρδη.

“Σκωτσέζοι”

Πάμε τώρα στο αγωνιστικό. Ο τελικός, με κριτήριο το θέαμα που παρακολουθήσαμε, δεν είναι από αυτούς που δύσκολα θα ξεχάσουμε. Είχε φάσεις που ανέβαζαν την αδρεναλίνη, αλλά ο ρυθμός θύμιζε χαμηλού επιπέδου πρωτάθλημα. Kάτι σαν το σκωτσέζικο… Μετά από λίγες ημέρες δεν θα θυμάται κανείς το αγωνιστικό μέρος ενός παιχνιδιού που κύριο συστατικό είχε τη σκοπιμότητα των Ολλανδών, οι οποίοι ήταν οι υπεύθυνοι του χαμηλού θεάματος αγώνα που παρακολουθήσαμε. Γιατί, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, η κακή συμπεριφορά της μίας ομάδας είναι αρκετή για να γίνει ο αγώνας “σούπα”.

Το κέντρο του κόσμου

Ενενήντα οκτώ φάουλ και δεκαπέντε κίτρινες κάρτες μέχρι την έναρξη του αγώνα μετρούσαν οι Ολλανδοί. Αριθμός εντυπωσιακά μεγάλος αν αναλογιστεί κανείς το επίπεδο των ποδοσφαιριστών της που φημίζονται για την ποιότητα και το ταλέντο τους. Σε αυτό το δεδομένο, αν προσθέσουμε το άγχος που “δένει” τα πόδια, μοιραία δικαιολογεί αυτό που είδαμε στον τελικό. Αναμενόμενο λοιπόν το θέαμα. Ποιος ασχολείται όμως με το θέαμα σε έναν τελικό Μουντιάλ; Η αλήθεια είναι κανείς. Λογικό μέχρις ενός βαθμού. Υπάρχουν άλλωστε πολλά πράγματα που αξίζουν αναφοράς. Ποιος θα ξεχάσει τον Κασίγιας να κλαίει από χαρά και τον Πουγιόλ, παιδί της Καταλωνίας, που απολάμβανε το γεγονός ότι για ένα βράδυ ήταν το κέντρο του κόσμου για όλους τους Ισπανούς;

Ισπανία: η ομάδα με προσόντα την ταχύτητα και την ταχυδύναμη σε συνδυασμό με την τεχνική κατάρτιση. Στοιχεία που την έφτασαν σε υψηλό επίπεδο. Συνδυασμένα όλα αυτά με την αποτελεσματικότητα έχει να τα δει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο από την εποχή του Κρόιφ και του Ματέους. Η ξεχωριστή ανάμνηση του παρελθόντος. Με μία διαφορά: Τότε ήταν μετρημένοι οι ολοκληρωμένοι ποδοσφαιριστές. Σήμερα έχουν ποδοσφαιρική πληρότητα σχεδόν όλοι οι “καμικάζι” του Ντελ Μπόσκε.

Από Μαδρίτη, Μπαρτσελόνα

Η Ισπανία που έπαιζε με… ενάμιση επιθετικό στη διοργάνωση. Ο Βίγια και ο… μισός Τόρες που κατάφερε σε 5 λεπτά στην παράταση του τελικού να πάθει θλάση! Ο συγχρονισμός, η οργάνωση, η τάξη και το ταλέντο των Μπαρθελονίστας, των παικτών που απαρτίζουν τον κορμό της Εθνικής Ισπανίας, δεν έχουν προηγούμενο. Ο Ντελ Μπόσκε φέρθηκε έξυπνα. Γέννημα θρέμα της Μαδρίτης έφτιαξε μια ομάδα με βάση την Μπαρτσελόνα και σήκωσε την κούπα. Στην ουσία η εξέλιξη ήρθε σχεδόν νομοτελειακά. Το τρόπαιο το σήκωσε η πιοπλήρης ομάδα. Δεν χρειάζεται να έχειςμεγάλη γνώσητου αντικειμένουγια να καταλάβεις ότι ο τελικός στο Γιοχάνεσμπουργκ είναι η αρχή μίας νέας εποχής στο ποδόσφαιρο.

Κυριαρχούν οι ομάδες που δεν έχουν “μαύρες τρύπες” στο παιχνίδι τους και που οι ποδοσφαιριστές τους ανταποκρίνονται με επιτυχία σε περισσότερους από έναν ρόλους. Που θυμίζουν σύγχρονες ποδοσφαιρικές μηχανέςοι οποίεςλειτουργούν με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού. Να κάνουμε και μία υπόθεση εργασίας, έτσι για να φουντώσει η φαντασία μας: Να ήταν, λέει,Ισπανός και ο Μέσι! Μαζί με τα φιλαράκια του Ινιέστα, Τσάβι, τον συμπαίκτη του πλέον Βίγια, τον Πικέ και τον Πουγιολ. Θα χάναμε τη μπάλα…