Power sleep

Από το 1979, όταν είδα τον αξέχαστο τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ανάμεσα στην Νότιγχαμ Φόρεστ και την Μάλμε, που τελείωσε 1-0, με ένα δοκάρι και μια ντουζίνα όμορφα πλάγια άουτ, αποφάσισα ότι στην ζωή μου θα στηρίζω τα φαβορί. Τα οποία δεν έχουν την δικαιολογία ότι μπορούν να παίζουν αντιποδόσφαιρο επειδή «πως αλλιώς θα κερδίσουν» και απαιτητικούς οπαδούς που εκτός από αποτέλεσμα θέλουν και θέαμα. Ανάμεσα σε Μπάγερν και Λιόν οι Γερμανοί έχουν τους οπαδούς με τις μεγαλύτερες απαιτήσεις, οπότε καλά πάμε προς τον τελικό.

Τα γούστα μου δικαιολογούν και την αντιμετώπιση μου ως προς την Εθνική Ελλάδας. Να είναι καλά τα παιδιά και ο Όθωνας και να κατακτάνε όσα τρόπαια σηκώνει η ψυχή τους, αλλά ανάμεσα στο να διαβάζω Παπαρρηγόπουλο και να βλέπω ματς της Εθνικής, φέρτε μου αμέσως τα άπαντα του Αλεξάνδρου. Όταν πεθάνω θα ξέρω ότι είμαι στην κόλαση όταν ακούσω την φωνή του Βερνίκου να λέει «Ο Δέλλας πάσα στον Κυργιάκο, αυτός πίσω στον Δέλλα. Πάσα στον Αντζα. Αυτός πίσω στον Δέλλα». Το βίντεο είναι μια προσφορά σε όσους ένοιωσαν άγχος σήμερα. Παρακολουθείστε το ολόκληρο και θα νοιώσετε μια ηρεμία να σας πλημμυρίζει.

Και τώρα που τελείωσε το power sleep άιντε να αγχωθούμε για το τι θα κάνει η Φουλαμάρα με τους Γερμανούς.

Η Φούλαμ είναι και ένα από τα ελάχιστα πράγματα που εκτιμώ χωρίς να είναι mainstream. Ξεκινώντας από τις μοτοσικλέτες που μια ζωή οι φίλοι μου με πρήζανε ότι οι ιταλικές έχουν κράτημα μέχρι να καταλάβω ότι δεν γλιστράνε επειδή δεν παίρνουνε μπροστά και καταλήγοντας στα computer, με τα χρόνια συμπέρανα ότι αυτό που είναι το πιο δημοφιλές – και συνήθως πιο ακριβό – είναι και το καλύτερο. Το γράφω για όλους τους αναγνώστες που μου έγραψαν και συμβούλευσαν να πάρω Mac αντί για PC και να βάλω Linux αντί για windows. To Linux δεν το έχω δοκιμάσει, αλλά μια ζωή έζησα ευτυχισμένος στην πρακτική να περιμένω ένα χρόνο να δω πως πάει η καινούργια έκδοση των Windows. Οσο για το Mac έχουμε στο γραφείο και ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω.

Το κόλλημα πάντως να κάνουμε τα αντικείμενα και τις ομάδες προεκτάσεις μιας ιδεολογίας το έχουμε πολύ στην Ελλάδα. Από τις μοτοσικλέτες, μέχρι την Μπαρτσελόνα και τον Μαραντόνα, οι Ελληνες έχουν ανακαλύψει διάφορα επαναστατικά σύμβολα που ανάθεμα και αν ήταν ποτέ τους. Επειδή «είναι έτσι» τα αντίθετα τους πρέπει να παρουσιάζονται σαν άντρα της αντίδρασης ή ξεπουλημένα. Όπως ο Πελέ που «…για να κονομήσει κάνει τα πάντα ενώ ο Ντιέγκο πήγε στον Φιντέλ». Βεβαίως και πήγε, αλλά πριν πάει στον Φιντέλ είχε πάει από την Μεγάλη Βρετανία στο Καραϊσκάκη για να γίνει μέλος του Ολυμπιακού και να πάρει τα προσυμφωνηθέντα.

Την γραμμή στο mainstream την τραβάω στην τέχνη. Επειδή η τέχνη δεν είναι χρηστική όπως ένα κομπιούτερ ή ένα ζευγάρι παπούτσια και όταν σταματήσει η αναζήτηση γίνεται Βανδή με Φοίβο ή Rambo XII «Η περιστροφή», εκτιμώνται τα ψαγμένα. Πάρτε λοιπόν ένα γίγαντα του Rockabilly, τον απαράμιλλο Hasil Adkins να τραγουδάει σε απόλυτο ντενεκέ στιλ το «She said».