Πράσινες αλήθειες

Μια σχεδόν εβδομάδα μετά το μεγάλο ντέρμπυ Παναθηναϊκού – ΑΕΚ που βρήκε το γηπεδούχο νικητή – μια νίκη που μάλιστα τον έφερε στην κορυφή της βαθμολογίας σχεδόν 2,5 χρόνια μετά την τελευταία φορά που οι φίλαθλοί του είχαν τη χαρά να πανηγυρίζουν για κάτι ανάλογο – νομίζω πως μπορούμε με περισσότερη νηφαλιότητα από ότι νωρίτερα να κρίνουμε τη φετινή ποδοσφαιρική ομάδα του Παναθηναϊκού.

Ο φετινός Παναθηναϊκός επέλεξε να πορευτεί με τη διανδρία Γιάσμινκο Βέλιτς – Ζοζέ Πεσέιρο. Ο πρώτος από τη θέση του τεχνικού διευθυντή ουσιαστικά υπέδειξε το δεύτερο. Το καλοκαίρι πέρασε με χαμηλών τόνων μετεγγραφές από τις οποίες ξεχώρισε εκείνη του Καραγκούνη. Τα πρώτα δείγματα στο ντέρμπυ με αντίπαλο τον Ολυμπιακό έδειξαν χτυπητές αδυναμίες στην ανάπτυξη της ομάδας. Η συνέχεια ήταν μέτρια μέχρι την ήττα από τον Αστέρα Τρίπολης. Ομολογουμένως η συγκεκριμένη αναμέτρηση έπιασε τον Παναθηναϊκό στον ύπνο. Ο αντίπαλος αποδείχτηκε (στη συνέχεια) πως είναι ομάδα με την πραγματική έννοια της λέξης και ο Παναθηναϊκός στηριζόμενος στα έως τότε αρνητικά δείγματα γραφής της ομάδας του Κάμπος τον υποτίμησε. Η ήττα αποδείχτηκε ηχηρή σφαλιάρα και έφερε γκρίνιες.



Η συνέχεια όμως ήταν αρκετά ικανοποιητική. Η ομάδα του Παναθηναϊκού συνέχισε μεν μέτρια, αλλά από αγώνα σε αγώνα η βελτίωση ήταν εμφανής. Στον αγώνα απέναντι στο Λεβαδειακό ο Παναθηναϊκός έδειξε να αρχίζει να «ρολάρει», η νίκη στην Κοπενχάγη ήταν από εκείνες τις ….παλιές τις ευρωπαϊκές και τέλος η επιτυχία επί της ΑΕΚ ανέδειξε τα προσόντα της φετινής ομάδας.



Ποια είναι αυτά; Το εξής ένα. Συνεχές πρέσινγκ. Κάτι το οποίο – κακά τα ψέματα- είναι ικανό να ξεχωρίσει τη μέτρια από την καλή ομάδα σε ένα χαλαρό πρωτάθλημα όπως το δικό μας. Ο Πεσέιρο έχει καταφέρει να εμφυσήσει στους παίχτες του την ανάγκη για πρέσινγκ ακόμα και από τους επιθετικούς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δυσκολία του αντιπάλου να αναπτυχθεί, τα συχνά «κλεψίματα» και κατ’ επέκταση την επίθεση σε ανοργάνωτες άμυνες.



Η αλήθεια βέβαια είναι ότι τα θετικά του πρέσινγκ καλύπτουν και τις αδυναμίες της ομάδας. Ποιες είναι αυτές; Πρώτο και σημαντικότερο, ανύπαρκτη ανάπτυξη από τα πλάγια μπακ, όπου ο Νίλσον αποδεικνύεται χρυσή μετριότητα, ο Βύντρα ένας ικανός αμυντικός αλλά ανύπαρκτος επιθετικά και ο Σέριτς ανάξιος εμπιστοσύνης. Δεύτερον, αμυντικά χαφ που δεν είναι δημιουργικά. Ο Μάτος είναι έξοχος στα βρώμικα καθήκοντα της θέσης, αλλά χρειάζεται ακόμα δουλειά. Πιστεύω πως ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής έχει πολύ μεγάλα προσόντα και αργά ή γρήγορα θα πάρει μετεγγραφή σε άλλη χώρα, αλλά προς το παρόν του λείπει το δημιουργικό σκέλος της θέσης. Ο δε Τζιώλης σίγουρα θα αποτελέσει τον κόφτη της ομάδας στο κέντρο για πολλά χρόνια, αλλά και αυτός δύσκολα δημιουργεί παιχνίδι. Τρίτον στη θέση των πλάγιων μέσων δεν υπάρχει ο παίχτης που θα πλαγιοκοπήσει, ένα παίχτης στυλ Κόλκα δηλαδή. Πρόκειται για δημιουργικούς μέσους που χρησιμοποιούνται στα πλάγια και που απέναντι σε κλειστές άμυνες θα δυσκολευτούν. Τέταρτον στην επίθεση λείπει ο παίχτης που θα ανοίγει χώρους με το στυλ παιχνιδιού του, ένας Μάντζιος δηλαδή όταν επιτέλους θα αναδειχτεί στον χρήσιμο παίχτη που όλοι περιμένουν εδώ και χρόνια, αλλά χωρίς αντίκρισμα.



Σίγουρα η επιστροφή του Γκονζάλες και του Νίνη θα προσθέσει επιπλέον δημιουργικότητα στα χαφ του Παναθηναϊκού. Σίγουρα επίσης ο Παναθηναϊκός θα αγοράσει παίχτη στα πλάγια μπακ αν φύγει ο Βύντρα που ελπίζουν όλοι να μπορεί να βοηθήσει και επιθετικά. Σίγουρα επίσης αναζητείται και ο κλασικός ογκώδης και ψηλός επιθετικός. Μέχρι τότε όμως καλά θα ήταν να λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους.



Με λίγα λόγια ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε καλό δρόμο. Πράγματι ο Πεσέιρο έχει κάνει δουλειά. Έχει προσθέσει τα δικά του χαρακτηριστικά στην ομάδα και δείχνει να έχει αντιληφθεί την ελληνική πραγματικότητα χωρίς καθυστερήσεις. Είναι επίσης δεδομένο πως η ψυχολογία βοηθάει μια ομάδα και αυτή τη στιγμή οι νίκες του Παναθηναϊκού έχουν φέρει αισιοδοξία. Όμως από εκεί μέχρι την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τη δημιουργία μια ποιοτικής ομάδας υπάρχει διαφορά. Ο καιρός δουλεύει υπέρ της ομάδας και αν αποφευχθούν γκρίνιες και παιδικές αρρώστιες το μέλλον ανήκει στα παιδιά του Πεσέιρο. Μέχρι τότε όμως, ψυχραιμία.