Πράσινος κομπάρσος

Αν δεν συμβούν κοσμοϊστορικά γεγονότα (και στην Ελλάδα δεν συμβαίνουν) ο Παναθηναϊκός πετάει στο καλάθι των αχρήστων και αυτή τη σαιζόν. Βέβαια ακόμα και αν συμβούν κοσμοϊστορικά γεγονότα και ο Ολυμπιακός χάσει πόντους εντός και εκτός γηπέδων, ενώ η ΑΕΚ σκοντάψει σε Τούμπα ή ΟΑΚΑ, πάλι παραμένει εξαιρετικά αμφίβολο το κατά πόσο θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί τις συγκυρίες η ομάδα του Πεσέιρο και να κάνει τη μεγάλη έκπληξη κατακτώντας τον τίτλο.

Προφανώς οι ευθύνες μοιράζονται σε διοίκηση, τεχνικό επιτελείο και ποδοσφαιριστές. Για τη διοίκηση του Παναθηναϊκού έχουν ειπωθεί πάρα πολλά εδώ και αρκετά χρόνια και από ότι φαίνεται τα πράγματα δεν αλλάζουν. Για τους δε ποδοσφαιριστές η απορία μου είναι μια. Τι εγωισμό έχουν όταν παρουσιάζουν τέτοιο πρόσωπο;



Αυτός που ίσως και να ευθύνεται λιγότερο είναι ο Πεσέιρο. Ίσως υπό άλλες συνθήκες να παρουσιαζόταν ως ο νούμερο ένα ένοχος, αλλά όταν από τον Παναθηναϊκό έχουν περάσει τόσοι και τόσοι προπονητές τα τελευταία χρόνια και κανένας δεν άφησε έργο (με εξαίρεση τον Κυράστα την πρώτη του φορά) οι ευθύνες του Πεσέιρο μειώνονται.



Όμως έχει και ο Πορτογάλος τις σημαντικές του ευθύνες, οι οποίες ουσιαστικά είναι τρεις. Η πρώτη έχει να κάνει με το αγωνιστικό κομμάτι του Παναθηναϊκού. Στην αρχή της χρονιάς ο Πεσέιρο αποφάσισε να δημιουργήσει μια ομάδα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Το βασικότερό της ήταν η σφιχτή άμυνα που ξεκινούσε με το ασφυκτικό πρέσινγκ από το χώρο του κέντρου και ενίοτε της επίθεσης. Στα πρώτα παιχνίδια της σαιζόν αυτό ήταν το βασικό προσόν των «πρασίνων». Το πρέσινγκ – ειδικά στον ελλαδικό χώρο – ήταν πολύ αποτελεσματικό και τα πρώτα θετικά αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν, δημιουργώντας προσδοκίες για το μέλλον. Κάπου όμως στα μέσα της χρονιάς το πρέσινγκ άρχισε να εξαφανίζεται και απέμεινε μόνο η σφιχτή άμυνα που αυτή τη φορά στηριζόταν περισσότερο στους αμυντικούς προσανατολισμούς των κεντρώων ποδοσφαιριστών παρά στο πρέσινγκ. Με τον καιρό – στα τελευταία παιχνίδια – εξαφανίστηκε και αυτό και παρουσιάστηκε μια ομάδα που έμοιαζε με σκορποχώρι. Η απορία είναι γιατί ο Πεσέιρο δεν παρέμεινε πιστός στα όσα φάνηκε να δίδαξε στην αρχή και οδηγήθηκε σε αυτές τις αλλοπρόσαλλες επιλογές. Γιατί δηλαδή σταμάτησε το πρέσινγκ και έμεινε προσκολλημένος στην καλή του άμυνα παίζοντας κακό ποδόσφαιρο.



Η δεύτερη έχει να κάνει με τον Σωτήρη Νίνη. Δυστυχώς αν κάτι μείνει από τη θητεία του Πεσέιρο στον Παναθηναϊκό δεν θα είναι τίποτα άλλο από την εξαφάνιση του Νίνη. Όπως ακριβώς ο Μουνιόθ ήρθε στην Παιανία και έφυγε μετά από λίγους μήνες μην έχοντας αφήσει πίσω του κανένα ποδοσφαιρικό έργο, αλλά όλοι θα τον θυμόμαστε για την ανάδειξη του Νίνη, έτσι ακριβώς και ο Πεσέιρο θα φύγει και θα τον θυμόμαστε για την εξαφάνιση του μεγαλύτερου ταλέντου που έχουμε δει στην Ελλάδα εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Το γιατί ο Πορτογάλος επέλεξε αυτή την τακτική δεν το γνωρίζω, αλλά δεν βλέπω να υπάρχει και κάποιος σοβαρός λόγος.



Η τρίτη είναι το κομμάτι της πειθαρχίας. Εδώ δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Είτε ο Πεσέιρο έκανε πολλές υποχωρήσεις στην προσπάθειά του να κατακτήσει τον τίτλο και άφησε τον κάθε ποδοσφαιριστή να εκδηλώνεται στα αποδυτήρια όπως ήθελε χωρίς να θέλει να αποκλείσει κανέναν από την ομάδα, είτε είναι άνθρωπος ήπιων τόνων που δεν επιθυμεί τις προστριβές στην οποία περίπτωση δεν κάνει για τα αποδυτήρια του σημερινού Παναθηναϊκού.



Βέβαια όπως τόνισα και νωρίτερα αυτές είναι οι ευθύνες του Πεσέιρο. Όμως ο Πορτογάλος αργά η γρήγορα θα αποτελέσει παρελθόν. Ο Παναθηναϊκός θα παραμείνει με την ίδια διοίκηση και τον ίδιο κορμό ποδοσφαιριστών που έχουν παρουσιάσει αυτή την εικόνα και κατά το παρελθόν. Άρα αλλού πρέπει να αλλάξει η εικόνα για να ξαναπρωταγωνιστήσει η ομάδα του τριφυλλιού και να μην παραμείνει και για τα επόμενα χρόνια κομπάρσος.