Πρωταθλητής στις γιόμες και τα στημένα

Αφορμή για τα ερωτήματα έδωσε ο πρόσφατος αγώνας στην Λιβαδειά. Ο Ολυμπιακός όχι μόνο βρήκε λύση για μια ακόμα φορά από στημένη φάση, αλλά και σ’αυτόν τον αγώνα έκανε πάρα πολλές σέντρες στην περιοχή του αντιπάλου. Το κοντέρ της στατιστικής σταμάτησε στα 47(!) γεμίσματα και το τρομερό είναι πως αυτό το νούμερο δεν είναι το μεγαλύτερό του στην φετινή σεζόν. Απέναντι στην Βέροια ο Ολυμπιακός είχε 49 σέντρες, με τον Πανιώνιο είχε 53, ενώ με τον Πλατανιά και την Κέρκυρα πλησίασε το 47, έχοντας 46 και 45 αντίστοιχα.

Σέντρες

Για να μην πηγαίνουμε αγώνα με τον αγώνα, το επίσημο site της Σούπερλιγκ λέει πως ο Ολυμπιακός έχει επιχειρήσει μέχρι στιγμής 572 σέντρες στην περιοχή των αντιπάλων στα 17 παιχνίδια μέχρι τώρα. Νούμερο που του δίνει τον εκπληκτικό και πρωτοφανή μέσο όρο των 34 γεμισμάτων σε κάθε παιχνίδι.

Γιατί εκπληκτικός; Καταρχάς, γιατί οι επόμενες ομάδες στην σχετική λίστα της Σούπερλιγκ έχουν πολύ χαμηλότερο μέσο όρο. Ο ΠΑΟΚ που ακολουθεί κάνει 25 σέντρες σε κάθε αγώνα κι ο Ατρόμητος 24. Κοινό χαρακτηριστικό των δύο ομάδων, η δυσκολία να αντιμετωπίσουν οργανωμένες άμυνες. Ο Δικέφαλος γιατί έχει έλλειμμα ποιότητας στις θέσεις πίσω από τον φορ κι ο Ατρόμητος γιατί επί Μπάγεβιτς δεν υπήρχε οργανωμένο σχέδιο ανάπτυξης κι η ομάδα έπαιζε πολύ κάτω από το ταβάνι της.

Οι περισσότερες σέντρες στην Ευρώπη

Όμως, οι 34 σέντρες ανά αγώνα δεν είναι μεγάλο νούμερο μόνο για τα επίπεδα της Σούπερλιγκ, αλλά και πρωτοφανές σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Δεν υπάρχει καμία ομάδα στα πέντε μεγάλα πρωταθλήματα της Ευρώπης (Αγγλία, Ιταλία, Ισπανία, Γερμανία, Γαλλία) που να έχει τέτοιον μέσο όρο ή έστω να τον πλησιάζει.

Στο γράφημα που ακολουθεί θα δείτε τις τρεις ομάδες με τα περισσότερα γεμίσματα ανά αγώνα, με πρώτες από αριστερά τις ελληνικές ομάδες και μετά να ακολουθούν αυτές από Αγγλία, Ιταλία, Ισπανία, Γερμανία και Γαλλία. Με το κόκκινο χρώμα είναι οι πρώτες στην σχετική κατηγορία σε κάθε πρωτάθλημα (Ολυμπιακός, Γουέστ Χαμ, Μίλαν, Σοσιεδάδ, Μπάγερν, Μαρσέιγ), με το κίτρινο οι δεύτερες και με το πράσινο οι τρίτες.

Το 34 του Ολυμπιακού δεν το αγγίζει κανείς, αφού καμία ομάδα στα πέντε μεγάλα πρωταθλήματα δεν έχει μέσο όρο πάνω από 30 γεμίσματα ανά αγώνα και μόνο η Μίλαν έχει 29, με την Γουέστ Χαμ και την Σοσιεδάδ να έχουν 28.

Στημένες φάσεις

‘Ομως, εκτός από την διαρκή διάθεση να γίνει γέμισμα στην περιοχή από οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου, ένα άλλο χαρακτηριστικό του φετινού Ολυμπιακού είναι το να βρίσκει γκολ από στημένη φάση. Το ίδιο συνέβη και στην Λιβαδειά, με τον Τζιμπούρ να εκμεταλλεύεται το τρομερό χτύπημα μπάλας του Πίνο και να δίνει την νίκη στο 97’.

Μ’αυτό το γκολ ο Ολυμπιακός έφτασε τα 16 από στημένες φάσεις, ενώ από τα υπόλοιπα 23 τέρματα των ερυθρόλευκαν, τα 17 έχουν μπει στην κανονική ροή του αγώνα, τέσσερα από το σημείο του πέναλτι και δύο από αυτογκόλ των αντιπάλων. Αυτό σημαίνει πως ο Ολυμπιακός παίρνει το 41% των τερμάτων του από στημένες φάσεις και έχει πετύχει στην κανονική ροή του αγώνα μόλις ένα γκολ περισσότερο απ’αυτά που έχουν έρθει από τα στημένα.

Κι εδώ το νούμερο είναι πρωτοφανές. Κοιτώντας και πάλι στα πέντε μεγάλα πρωταθλήματα της Ευρώπης, καμία από τις ομάδες που βρίσκονται στην πρώτη θέση της βαθμολογίας δεν αγγίζει το 41% του Ολυμπιακού. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που πάντα βρίσκει πολλά γκολ από τις στημένες φάσεις, μπορεί να έχει πετύχει 18 γκολ μ’αυτόν τον τρόπο, αλλά παρόλα αυτά το ποσοστό είναι στο 32%, γιατί η ομάδα του Φέργκιουσον έχει πετύχει και 33 τέρματα στην κανονική ροή του αγώνα.

Πρωτοπόρος που να βασίζεται τόσο πολύ στα γκολ από στημένες φάσεις δεν υπάρχει στα πέντε μεγάλα πρωταθλήματα, αλλά αντιθέτως το ποσοστό τους είναι πολύ πιο χαμηλό από το 41% του Ολυμπιακού. Ομοίως, καμία ομάδα δεν παίρνει τόσο λίγα γκολ από την κανονική ροή του αγώνα, αφού όλες έχουν πολύ παραπάνω από το 44% του Ολυμπιακού. Θα μου πείτε, οκ, οι πρωτοπόροι δεν βασίζονται τόσο πολύ στις στημένες φάσεις, με τις υπόλοιπες ομάδες τι γίνεται.

Ναι, υπάρχουν κάποιες ομάδες που ξεπερνούν ακόμα και το υψηλό 41% του Ολυμπιακού. Η Νόριτς στην Αγγλία παίρνει έτσι το 50% των τερμάτων της, η Στόουκ έχει 10 γκολ από στημένες φάσεις και εννιά στο open play, η Χετάφε είναι στο 42% και η Νυρεμβέργη στο 47%. Τέλος, υπάρχουν και ομάδες που έχουν περάσει στο άλλο άκρο. Η Σαραγόσα έχει μόλις έξι γκολ στην κανονική ροή και δέκα από στημένες φάσεις, ενώ η Σοσό έχει κι αυτή μόνο έξι γκολ στο open play και έντεκα από στημένα.

Υπάρχουν και “χειρότερα”, λοιπόν, όσον αφορά την εξάρτηση από τις στημένες φάσεις και την χαμηλή παραγωγικότητα στην κανονική ροή του παιχνιδιού. Όμως, όλες αυτές οι ομάδες στο τελευταίο γράφημα έχουν ένα κοινό. Βρίσκονται όλες κάτω από την μέση της βαθμολογίας ή παλεύουν για την σωτηρία.

Όλες έχουν πολύ λίγες νίκες στο πρωτάθλημα, ενώ καμιά τους δεν έχει θετικό συντελεστή τερμάτων. Και οι έξι ομάδες δέχονται περισσότερα γκολ απ’όσα βάζουν και έχουν πρόβλημα στην συνολική επιθετική τους λειτουργία. Γι’αυτό και εξαρτώνται τόσο πολύ από τις στημένες φάσεις, γιατί είναι μέτριες ή κακές ομάδες, που δεν μπορούν να βρουν γκολ αλλιώς.

Χαρακτηριστικό της Σούπερλιγκ…

Τα νούμερα, λοιπόν, λένε πως δεν υπάρχει ομάδα στην Ευρώπη (Αγγλία, Ιταλία, Ισπανία, Γερμανία, Γαλλία) που να κάνει τόσες σέντρες όσες επιχειρεί ο Ολυμπιακός, πως δεν υπάρχει πρωτοπόρος ομάδα που να βασίζεται τόσο πολύ στα γκολ από στημένες φάσεις και να παίρνει τόσο λίγα γκολ από το open play και πως πάνω από το 41% των τερμάτων από στημένα βρίσκουν μόνο ομάδες που είναι από την μέση της βαθμολογίας και κάτω.

Σίγουρα όλα αυτά έχουν να κάνουν πολύ με την φύση του πρωταθλήματός μας. Στην συντριπτική πλειοψηφία των 30 αγώνων της Σούπερλιγκ, ο Ολυμπιακός έχει να αντιμετωπίσει ομάδες που τον περιμένουν στο μισό γήπεδο ή ακόμα και πιο χαμηλά, μέσα στην περιοχή τους. Αυτό δεν συμβαίνει σε κανένα από τα πρωταθλήματα που βάλαμε στην σύγκριση. Λογικό είναι να χρειάζονται πολλές σέντρες, λογικό είναι να δουλευτούν τα στημένα, για να δώσουν λύσεις. Ειδικά ο μεγάλος αριθμός των γεμισμάτων ανά αγώνα μπορεί εύκολα να αποδοθεί εν πολλοίς στον τρόπο που αντιμετωπίζεται ο Ολυμπιακός.

zardim.jpg INTIME SPORTS

…αλλά και θέμα προπονητή

Όμως, τα νούμερα αυτά δεν μπορούν να στηριχθούν μόνο στα χαρακτηριστικά της Σούπερλιγκ. Η μπάλα σηκώνεται με ευκολία όταν υπάρχει και σχετική οδηγία ή αδυναμία να ανοίξει η άμυνα με άλλον τρόπο. Στην Λιβαδειά πχ ο Ολυμπιακός δεν σήκωσε την μπάλα μόνο στο τέλος, όταν γέμισε η περιοχή με σέντερ φορ, αλλά το έκανε από την αρχή του αγώνα. Δεν είναι μόνο πως βρήκε πάλι το γκολ από στημένη φάση, αλλά το γεγονός πως και οι υπόλοιπες ευκαιρίες μέχρι το 97’ κι αυτές από στημένα είχαν έρθει.

Κι όλα αυτά σε μια χρονιά που η ψαλίδα είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Εξ αρχής ο Ολυμπιακός παίζει χωρίς αντίπαλο, εξ αρχής έχει σαφές αβαντάζ ποιότητας, λύσεων και βάθους ρόστερ.

Πως γίνεται μ’αυτά τα όπλα και με τέτοια διαφορά δυναμικότητας να έχει τέτοια “εξάρτηση” από τις στημένες φάσεις, που (όπως είδαμε στα γραφήματα) παραπέμπει σε μικρομεσαία ομάδα ή σε σύλλογο που παλεύει για την σωτηρία; Πως γίνεται να έχουμε φτάσει στα μέσα Γενάρη κι η ομάδα ακόμα να μην έχει άλλον τρόπο να ανοίξει τις κλειστές άμυνες, εκτός από τα συνεχόμενα γεμίσματα από όλα τα σημεία του γηπέδου και τα κέφια του Αμπντούν; Πως γίνεται η ομάδα που είναι πρωτοπόρος, μέχρι στιγμής αήττητη και ήδη πρωταθλήτρια να μην πετυχαίνει ούτε καν τα μισά της γκολ στην κανονική ροή του αγώνα και να βρίσκει στο open play μόλις το 44% των τερμάτων της;

Αν οι μισές απαντήσεις βρίσκονται στα χαρακτηριστικά της Σούπερλιγκ, οι υπόλοιπες βρίσκονται στην άκρη του ερυθρόλευκου πάγκου. Και σίγουρα μπορεί κάποιος να πει πως δεν υπάρχει λόγος για αλλαγή και βελτίωση, αφού κι έτσι ο Ολυμπιακός είναι πρώτος κι αήττητος. Ναι, μόνο που δεν ξέρω κανέναν που να είπε “πάμε στο γήπεδο να ευχαριστηθούμε μπάλα, να δούμε μια ομάδα που βάζει σχεδόν τα μισά της γκολ από στημένες φάσεις και κάνει σέντρα σχεδόν σε κάθε της επίθεση”. Εκτός ίσως από τους οπαδούς της Στόουκ.

Διαβάστε ακόμη:

Καραπιάλης στη SUPER BALL: “Δεν μου αρέσει ο Ολυμπιακός”