Ψήφος και φέτος στον Μουρίνιο

Οι παραδόσεις είναι για να σπάνε, αλλά και για να τηρούνται. Μια εξ αυτών λέει πως την κουβέντα για τη μάχη του τίτλου στην Αγγλία δεν την κάνουμε στην επανέναρξη της Premier League, αλλά μετά την ολοκλήρωση των μεταγραφών. Να τελειώσουν τα πάρε-δώσε, να κλείσουν τα ρόστερ, να έχουμε σαφή εικόνα για τις μάρκες με τις οποίες θα κάτσουν στο φετινό τραπέζι οι διεκδικητές. Η καταμέτρηση τους λέει πως τα φαβορί είναι οι ομάδες με τις μπλε και τις ανοιχτές μπλε μάρκες.

Υπεροπλία και ισορροπία

Εννοείται πως ξεκινάμε απ’την πρωταθλήτρια. Η Σίτι πέρασε πέρσι το λιγότερο χρόνο στην κορυφή απ’όλες τις ομάδες που βρέθηκαν να διεκδικούν τον τίτλο, αλλά στο τέλος τον πήρε. Και τον πήρε δίκαια, αφού τελικώς ήταν η ομάδα με τα λιγότερα/μικρότερα αγωνιστικά προβλήματα. Μετά από συνεχόμενα καλοκαίρια μεγάλων εξόδων, φέτος η ομάδα του Πελεγκρίνι δεν χρειαζόταν να βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη.

Η Σίτι στην ουσία δημιούργησε υπεροπλία και προσπάθησε να λύσει τα 2-3 προβλήματα που είχε πέρσι. Η πρώτη ματιά λέει πως το κατάφερε. Στο τέρμα ο Χαρτ πλέον έχει την παρέα του Καμπαγέρο. Στο κέντρο της άμυνας ο Μανγαλά πήρε τη θέση του Λέσκοτ συμπληρώνοντας την τριάδα των Κομπανί, Νάστασιτς και Ντεμικέλις. Στα αριστερά ο Κολάροφ έχει την παρέα του Κλισί, στα δεξιά ο Σανιά προστέθηκε στον Σαμπαλέτα.

Στο κέντρο πέρσι το δίδυμο Τουρέ-Φερναντίνιο είχε πολλές φορές πρόβλημα ισορροπίας: κανείς τους δεν είναι holding midfielder και ο Τουρέ πλέον δεν δουλεύει πολύ χωρίς την μπάλα. Ο Φερνάντο ήρθε απ’την Πόρτο για να δώσει ακριβώς αυτά που λείπουν, ο Λάμπαρντ ως δανεισμός έκπληξη και τέταρτη επιλογή.

Μπροστά δεν άλλαξαν πολλά. Παραμένουν οι Μίλνερ, Νασρί, Σίλβα και Νάβας με τους διαφορετικούς ρόλους πίσω απ’τους επιθετικούς, ο Νεγρέδο έφυγε με δανεισμό, έτσι ώστε να παίξει φέτος περισσότερο ο Γιόβετιτς, που ήδη δείχνει πως επιτέλους θα λάμψει.

Δίψα και προσήλωση

Οι Πολίτες έχουν υλικό που δεν δημιουργεί αγωνιστικά ερωτηματικά. Το θέμα για τη Σίτι δεν είναι χειροπιαστό, δεν έχει να κάνει με πρόσωπα, θέσεις, τακτικές. Αφορά τη νοοτροπία της ομάδας, το αν μπορεί να φτάσει μέχρι τέλος για 2η σερί χρόνια. Μετά την ιστορική πρωτιά του 2012 η Σίτι ήταν σαν να “έκανε διάλειμμα” την επόμενη χρονιά, σαν να της έλειπε η δίψα και η προσήλωση που απαιτείται για να παραμείνεις στην όποια κορυφή.

Ακόμα και πέρσι που επέστρεψε σ’αυτήν, χρειάστηκε να εξαρτάται απ’τα αποτελέσματα ομάδας με πολύ χειρότερο/μικρότερο ρόστερ απ’αυτήν. Κι αυτό κάτι λέει. Όπως κάτι λέει και η ήττα εντός έδρας απ’τη Στόουκ. Η Σίτι νίκησε με 3-1 τη Λίβερπουλ χωρίς να χρειαστεί να πιάσει καμιά τρομερή απόδοση και αμέσως δημιουργήθηκε η αίσθηση του “είμαστε τόσο καλοί, που δεν χρειάζεται να προσπαθούμε και τόσο”. Στην Αγγλία αυτά πληρώνονται, η Στόουκ νίκησε στο Έιτιχαντ και ίσως τελικά να είναι καλύτερα για τη Σίτι που η γκέλα ήρθε νωρίς.

Επιπλέον, υπάρχει πάντα και το θέμα του Champions League. Στις δύο πρώτες χρονιές η νέα υπερδύναμη Σίτι δεν πέρασε καν τον όμιλο και πέρσι αποκλείστηκε με δύο ήττες απ’την “όχι τόσο καλή όσο παλιά” Μπαρτσελόνα: είναι βέβαιο πως την τέταρτη χρονιά θα θέλουν κάτι καλύτερο κι αυτό προστίθεται στο ερωτηματικό που αφορά το αν υπάρχει η δίψα και η προσήλωση για δεύτερο σερί πρωτάθλημα Αγγλίας.

Το περσινό πρόβλημα

Πέρσι τέτοια εποχή χρίζαμε φαβορί την Τσέλσι του Μουρίνιο ακριβώς εξαιτίας της παρουσίας του Πορτογάλου: αυτός ήξερε το έργο του πρωταθλητισμού στην Αγγλία, ο Πελεγκρίνι όχι. Τελικώς η Τσέλσι έχασε τον τίτλο, χωρίς καν να βελτιώσει τη θέση που είχε πριν την επιστροφή του Μουρίνιο στο Λονδίνο.

Κι αυτό γιατί πλήρωσε τα λάθη του Πορτογάλου. Όπως εξηγήσαμε αναλυτικά μετά το τέλος του περσινού πρωταθλήματος, η Τσέλσι έκανε περίπατο στα ματς απέναντι στις ομάδες της πρώτης πεντάδας και σ’αυτό το μίνι-πρωτάθλημα μάζεψε έξι βαθμούς περισσότερους απ’τη Σίτι και εννιά περισσότερους απ’τη Λίβερπουλ. Παρόλα αυτά τερμάτισε πίσω τους κι αυτό γιατί έκανε μόνο 13 νίκες στα 20 ματς κόντρα στις δέκα ομάδες που τερμάτισαν στο κάτω μισό της βαθμολογίας.

Καθαρή αποτύπωση της περσινής Τσέλσι. Με τον Πορτογάλο και το reactive παιχνίδι του είχε τρόπο να πάρει τα μεγάλα ματς, αλλά της έλειψε ο τρόπος να πάρει τις απαιτούμενες νίκες στα ματς που έπρεπε αυτή να κυριαρχήσει και να ανοίξει άμυνες. Ο Μουρίνιο δεν ήθελε τον Μάτα, που ειδικεύεται σε τέτοιες συνθήκες, και δεν είχε και τον φορ που θα του λύσει τα χέρια, αφού αφελώς στηρίχθηκε σε Τόρες, Ετό και Μπα, ενώ δεν ήθελε και τον Λουκάκου.

Λύσεις εκεί που πονούσε

Το καλοκαίρι προσπάθησε να βρει τις λύσεις σε όλα αυτά. Η επιστροφή του Κουρτουά και η αγορά του Φιλίπε Λουίς ενισχύουν τα μετόπισθεν και λύνουν ένα μικρό θέμα, αφού ο Πορτογάλος δεν θα χρειάζεται πια να στέλνει τον Αθπλικουέτα στο αριστερό άκρο της άμυνας.

Όμως, τα σημαντικά έγιναν απ’τη μέση και μπροστά, εκεί που υπήρχε το μεγάλο πρόβλημα. Ο Μάτιτς είχε έρθει απ’τον Γενάρη για να πάρει το ρόλο του holding μέσου που χρειάζεται ο Μουρίνιο και ο Φάμπρεγας ήρθε το καλοκαίρι για να πάρει την μπακέτα χαμηλά και βελτιώσει τα πράγματα κόντρα σε οργανωμένες άμυνες, αφαιρώντας μεγάλο απ’το βάρος που πέρσι έπεφτε σε Αζάρ και Όσκαρ. Κανείς δεν είχε δώσει περισσότερες ασίστ στην Αγγλία στην επταετία που ο Φάμπρεγας έπαιζε στην Άρσεναλ και ο Ισπανός έχει ήδη ξεκινήσει το λογαριασμό με τα μπλε.

Το μεγάλο ξήλωμα έγινε (επιτέλους) στην κορυφή της επίθεση. Παρελθόν οι Τόρες, Μπα και Ετό, με την τριάδα των Κόστα, Ντρογκμπά και Ρεμί να παίρνει τη θέση τους. Ο τελευταίος αποτελεί ένα ενδιαφέρον στοίχημα για τον Μουρίνιο, αλλά μέχρι να δούμε τι θα κάνει ο Ρεμί, ο Ντιέγκο Κόστα είναι στο επίκεντρο. Τέσσερα γκολ ήδη ο Βραζιλιάνος, ενώ Τόρες, Ετό και Μπα είχαν 10 όλοι μαζί πέρσι.

Ζυγαριά

Σίτι και Τσέλσι δεν μοιάζουν καθόλου σε τρόπο παιχνιδιού, αλλά αμφότερες δημιουργούν την αίσθηση πως (μπορούν να) έχουν απαντήσεις σε όλα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Μοιραία η συζήτηση μεταφέρεται έξω απ’αυτό.

Στη μία άκρη της ζυγαριάς υπάρχουν αυτά που συζητήσαμε ήδη για τη Σίτι, τα ερωτηματικά που αφορούν το κατά πόσο έχει τη δίψα και την προσήλωση που απαιτείται για την επιστροφή στην κορυφή. Στην άλλη άκρη δεν έχουμε ερωτηματικά: είναι δεδομένο πως ο Μουρίνιο προτιμάει να πεθάνει παρά να μείνει για τρίτη σερί χρονιά χωρίς πρωτάθλημα. Πέρσι έβρισκε διάφορες δικαιολογίες, έλεγε πως δεν έχει φορ (λες και έφταιγε άλλος που δεν φρόντισε να αγοράσει κάποιον), αλλά φέτος αυτά δεν περνάνε και το ξέρει.

Ψήφος εμπιστοσύνης

Το παζλ έχει φτιαχτεί ακριβώς όπως εκείνος το ήθελε στην επιστροφή του στο Λονδίνο, έκλεισαν οι τρύπες που άφησαν οι περσινές παραλείψεις. Η ικανότητα του Πορτογάλου να παίρνει τίτλους και η προσήλωσή του στο στόχο και όχι στο μέσο θα με κάνουν να του δώσω την ταπεινή ψήφο μου και φέτος. Πέρσι απέτυχε και με διέψευσε, φέτος θα είναι τεράστια αποτυχία για τον ίδιο αν τον Ιούνιο η Τσέλσι δεν είναι πρωταθλήτρια Αγγλίας.

Εκτός φυσικά αν, όπως στην Πόρτο και στην Ίντερ, έρθει η υπέρβαση στο Champions League.

ΥΓ. Σίγουρα οι φίλοι των Γιουνάιτεντ, Άρσεναλ και Λίβερπουλ δεν θα είναι ικανοποιημένοι που δεν εξετάζουμε καν τις πιθανότητες αυτής της τριάδας για την κατάκτηση του τίτλου. Δεν το κάνουμε γιατί πρώτον η κάθε μία έχει τα δικά της θέματα που δύσκολα θα της επιτρέψουν να παλέψει σοβαρά για τον τίτλο, απαιτούνται μεγάλες υπερβάσεις για κάτι τέτοιο. Δεύτερον, το θέμα για Γιουνάιτεντ, Άρσεναλ και Λίβερπουλ δεν είναι το αν μπορούν να πάνε για την πρωτιά, αλλά το να βρεθούν στην πρώτη τετράδα.

Με Σίτι και Τσέλσι “σίγουρες”, μία εκ των υπολοίπων τριών θα βρεθεί εκτός τετράδας και αυτό από μόνο του δημιουργεί μια ξεχωριστή κούρσα, που καλό θα είναι να εξετάσουμε σε άλλο κείμενο. Γιατί η ομάδα που θα χάσει σ’αυτήν την κούρσα θα είναι η πραγματικά μεγάλη χαμένη της φετινής Premier League.