Πτυχίο παραγοντικής
Στην ιστορία “πρόσληψη και απόλυση ενός προπονητή” έχω μία πάγια άποψη η οποία, για να είμαι ειλικρινής, δεν γεννήθηκε στο δικό μου μυαλό. Την έχω ακούσει πριν από πολλά χρόνια από έναν έμπειρο ποδοσφαιροπαράγοντα και την ασπάστηκα με μεγάλο σεβασμό. “Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει κακή απόλυση προπονητή, αλλά κακή πρόσληψη”.
Οσες φορές κι αν έσκυψα πάνω από διαζύγια ομάδας με προπονητή, στην ουσία επιβεβαίωσα αυτή τη ρήση η οποία τώρα που το καλοσκέφτομαι ήταν σοφή. Το δεύτερο σημαντικό στο ποδόσφαιρο είναι τα πρόσωπα που κάνουν τις επιλογές. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει φροντιστήριο παραγόντων, όλες γίνονται με μπόλικο ρίσκο.
Ούτε ο Κόκκαλης ούτε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ούτε ο Μελισσανίδης είχαν πτυχίο παραγοντικής. Απλώς ο “τίγρης” έκανε περισσότερο ανώδυνα το “αγροτικό” του στον Ιωνικό, ο “καπετάνιος” κατάφερε και πήρε σχετικά γρήγορα το πάνω χέρι στο σύστημα του ποδοσφαίρου, ενώ ο Κόκκαλης έστω και αργά κατάλαβε τους κανόνες του παιχνιδιού. Και οι τρεις, αν για την οικονομία της κουβέντας παραδεχτούμε ότι αποτελούν το τυπικό παράδειγμα ποδοσφαιροπαράγοντα ομάδας που κάνει πρωταθλητισμό, αποθεώθηκαν αλλά και πάτησαν μπανανόφλουδες. Το θέμα είναι στη στραβή να μη σε πάρει από κάτω και πέσεις στον γκρεμό.
Μοντέλα παραγόντων
Οποιος ανατρέξει στο πρόσφατο παρελθόν, εύκολα θα διαπιστώσει ότι οι παραγοντικές τακτικές δεν απέχουν πολύ μεταξύ τους. Αντιθέτως, μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό. Το νέο μοντέλο παραγόντων είναι αυτό που το εκφράζουν παλαίμαχοι γεμάτοι λάμψη ποδοσφαιριστές. Το ξεκίνησε ο Ντέμης στην ΑΕΚ και το συνεχίζουν ο Ζαγοράκης και ο Βρύζας στον ΠΑΟΚ. Η διαφορά με τους επιχειρηματίες – παράγοντες είναι ότι ξέρουν πολλά κιλά μπάλας περισσότερο. Τούτο όμως δεν τους οδηγεί εκ του ασφαλούς στους δρόμους της επιτυχίας.
Ούτε ο Ζαγοράκης ούτε ο Βρύζας ξέρουν απ’ έξω και ανακατωτά όλους τους προπονητές και τους υπό μεταγραφή ποδοσφαιριστές του πλανήτη. Ούτε καν της κεντρικής Ευρώπης. Μόνο θεωρητικά λοιπόν, επειδή έπαιξαν μπάλα, έχουν την δυνατότητα να μειώσουν τον κίνδυνο της αποτυχίας σε μία επιλογή, αλλά στην πράξη και τούτοι πέφτουν σε γκέλες.
Αποφάσισε κι ας είν’ και λάθος
Η περίπτωση της επιλογής του Μπερέτα, ο οποίος έφυγε πριν ακόμη γίνει η σέντρα στον πρώτο επίσημο αγώνα, επιβεβαιώνει τη θεωρία ότι οι γκέλες είναι αναπόφευκτες. Στην ευρύτερη κοινωνία του ΠΑΟΚ δεν είναι κρυφό ότι ο Ζαγοράκης με την πρόσληψη Μπερέτα επιχείρησε να φορέσει σε ένα πόδι δύο νούμερα μικρότερο παπούτσι. Από τη στιγμή που τα οικονομικά ήταν αυτά που καθοδηγούσαν την απόφαση για το νέο προπονητή και η λύση Δερμιτζάκη πριν από ένα μήνα φαινόταν “αδύναμη”, ο Ιταλός φάνταζε ως η επιλογή που τα είχε όλα και συνέφερε. Λογικό συμβόλαιο και προσγειωμένος στις μεταγραφικές απαιτήσεις.
Πλέον η πρόσληψη του Δερμιτζάκη έχει υπέρ και κατά. Εκείνο πάντως που έχει μεγαλύτερη αξία είναι ότι ο Ζαγοράκης τόλμησε και αποφάσισε την αλλαγή χωρίς να περιμένει τον αγώνα με τον Αγιαξ. Εδειξε την ίδια αποφασιστικότητα που είχε δείξει πριν από τρία χρόνια όταν έδιωξε τον Παράσχο μετά την πρώτη αγωνιστική και προσέλαβε τον Σάντος.
Δεν ξέρω αν το γνωρίζει, αλλά στην ουσία ακολουθεί την θεωρία του ιδιοκτήτη της Τimex: “Καλύτερα σε μία ημέρα να πάρεις 50 αποφάσεις ακόμα και αν οι μισές είναι λάθος παρά να μην αποφασίζεις για τίποτα”.
Απομένει να δούμε που θα οδηγήσει η πρόσληψη του Δερμιτζάκη, για την οποία κάποιος μπορεί να καταθέσει πολλές ενστάσεις.
