Ροζ βάλτος…

Στην πολιτική υπάρχει η αναγκαιότητα δύο βασικών στοιχείων: των αριθμών και των στόχων. Στη σημερινή Ελλάδα οι αριθμοί ουδόλως ευημερούν, ενώ η χώρα βαδίζει χωρίς πυξίδα καθώς απουσιάζουν οι σαφείς στόχοι. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο στην πολιτική συγκυρία κυριαρχεί η
υπόθεση Ζαχόπουλου, η οποία καθώς φαίνεται ξεγύμνωσε παθογένειες ετών. Ο βασιλιάς είναι γυμνός και τα σενάρια της επόμενης ημέρας βλέπουν το φως του ηλίου.

Η αδιάκοπη πτώση

Τα δύο μεγάλα κόμματα υφίστανται συνεχή φθορά στα ποσοστά τους, κάτι που διεφάνη αρχικώς στις πρόσφατες εκλογές και επιβεβαιώνεται στη συνέχεια από τις δημοσκοπήσεις. Οι έλληνες πολίτες εμφανίζονται εξαιρετικά απαισιόδοξοι και καχύποπτοι, διοχετεύοντας πλέον τη δυσφορία τους στο «σύστημα» που έδωσε ώθηση και κατεύθυνση στη χώρα από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν: Το δικομματισμό.

Δεν είναι λίγοι οι αναλυτές που κάνουν ανοικτά πλέον λόγο για μία διαγραφόμενη τροχιά που οδηγεί στο τέλος του «συστήματος», όπως το γνωρίζαμε. Ανοιχτά, επίσης, γίνεται λόγος για το ότι προλειαίνεται το έδαφος για τη δημιουργία νέων πολιτικών φορέων που θα μπορέσουν να κομίσουν καινούργιους στόχους.

Το ιταλικό παράδειγμα

Στην Ιταλία, όταν το πολιτικό σκηνικό είχε φθάσει σε απροχώρητη σήψη, έκανε την εμφάνιση του ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος υποσχέθηκε οικονομική διαχείριση της χώρας με τρόπο παρόμοιο όπως στις πετυχημένες επιχειρήσεις του. Από την πλευρά της, η αριστερά πτέρυγα της Ιταλίας εκπόνησε ως στρατηγικό σχέδιο αντίστασης στη θύελλα Μπερλουσκόνι τις ευρύτερες συμμαχίες, όπως φερ’ ειπείν η «Ελιά» του Ρομάνο Πρόντι. Η συνέχεια είναι γνωστή.

Οι υπόγειες συζητήσεις για το « ιταλικό παράδειγμα » σιγά- σιγά βγαίνουν στο προσκήνιο. Οι λόγοι πολλοί. Αφορμή; Η απιστία ενός μάλλον μέτριου- με «παράσημα» κομματικής και προεδρικής πίστης- γενικού γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού.

Ροζ με σκοτεινές αποχρώσεις

Τις τελευταίες τρεις τουλάχιστον εβδομάδες η πολιτική ζωή του τόπου έχει σχεδόν νεκρώσει. Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από την ανέμη της υπόθεσης Ζαχόπουλου.

Η κυβέρνηση σε πρώτη φάση επιχείρησε να υποβαθμίσει το θέμα σε μία προσωπική υπόθεση με ροζ χαρακτηριστικά. Οι εξελίξεις την ξεπέρασαν, βοηθούσης και της σκοτεινής υπόθεσης με τον κομιστή του dvd στον διευθυντή του γραφείου Τύπου του Μεγάρου Μαξίμου, Γιάννη Ανδριανό.

Τα ΜΜΕ και δη τα τηλεοπτικά παίζουν τα ρέστα τους με την υπόθεση, ενώ σταδιακά ήρθε στην επιφάνεια μία ανίερη αντιπαράθεση ανάμεσα σε εκδοτικά συγκροτήματα. Αποτέλεσμα ήταν η φρενίτιδα στη μετάδοση πληροφοριών γύρω από την υπόθεση, οι οποίες πολλές φορές ήταν σπερμολογίες και όχι διασταυρωμένες ειδήσεις με ψύχραιμη λογική.

Παράλληλα εμφανίζονται (κεκαλυμμένα;) φαινόμενα συναλλαγής ανάμεσα σε οικονομικά συμφέροντα με την εξουσία. Επιπλέον απροκάλυπτο είναι το γεγονός της τοποθέτησης αναρμόδιων ατόμων σε θέσεις εξουσίας και η συνακόλουθη αμετροεπής εκμετάλλευση της θέσεως για ίδιον (και ερωτικό…) όφελος.

Η κυβέρνηση εμφανίζεται εγκλωβισμένη με τα ποσοστά της δημοφιλίας της να έχουν πάρει την κατιούσα. Την ίδια ώρα η αξιωματική αντιπολίτευση αντί να καρπώνεται κέρδη από την κυβερνητική φθορά, εισέρχεται σε νέο κύκλο εσωστρέφειας, δημιουργώντας το μοναδικό παράδειγμα στα ελληνικά (σύγχρονα) χρονικά να βρίσκονται και τα δύο κόμματα εξουσίας σε ταυτόχρονη ύφεση.

Βάλτος χωρίς διέξοδο

Η πολιτική συγκυρία της Ελλάδας θυμίζει βάλτο. Η πολιτική απουσιάζει πεισματικά και στη θέση της εμφανίζεται (μόνον) η επικοινωνιακή διαχείριση των κρίσεων. Ο δικομματισμός τυγχάνει πλέον μεγάλης ανυποληψίας από σημαντική μερίδα του πληθυσμού μετατρέποντας την κρίση σε συστημική.

Η επόμενη ημέρα μέσα στα βορβορώδη νερά του βάλτου είναι ομιχλώδης και σκοτεινή. Τα πραγματικά προβλήματα σωρεύουν στη γωνία και κλιμακώνονται. Η ακρίβεια, η ανεργία, η διεθνής θέση της χώρας, το ασφαλιστικό κ.λπ έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα και ο πολίτης δεν εμπιστεύεται όλους όσοι τα χειρίζονται. Με μία πρόταση: Πολιτική κρίση εντός των τειχών.

Ο πολίτης ολοένα και αποστασιοποιείται, ενώ παράλληλα «διδάσκεται» από τις σκοτεινές συμπεριφορές. Το διέξοδο από την κρίση δεν είναι ορατό, ούτε μπορεί να κατονομαστεί αυτή τη στιγμή κάποια εναλλακτική λύση. Όσο κι αν ακούγεται κωμικοτραγικό, η δραματική αυτή εξέλιξη δρομολογήθηκε στον… καναπέ του Χρήστου Ζαχόπουλου.