“Συγκινητική” εμφάνιση

Ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα. Πίσω, με τρεις, να κρατήσουμε, να μην χαλάσουμε την εικόνα μετά την νίκη στο ντέρμπι. Αν κατά λάθος βάλουμε κι ένα γκολ, έχουμε κάνει το απόλυτο θαύμα. Αλλιώς, ούτε γάτα, ούτε ζημιά, γυρνάμε στην Αθήνα, όλα βαίνουν καλώς, το ματς είναι “σαν να μην έγινε ποτέ”.

Τρεις στόπερ, τα ακραία μπακ να ψιλό ανεβαίνουν, αλλά προσεκτικά κι επιλεκτικά. Ζιλμπέρτο και Σιμάο μπροστά από τα στόπερ να φυλάνε τα μπόσικα, Γκαρσία – Καραγκούνης, μπας και κρατήσουν την μπάλα, να πάρουμε μια ανάσα και να βγούμε και λίγο μπροστά. Μπροστά, ο Σισέ, “στη συγκίνηση”. Απαραίτητη παρένθεση, να εξηγήσουμε λίγο την έκφραση. Η “συγκίνηση” είναι θέση ποδοσφαιριστή, ρόλος. Είναι ο φορ ελληνικής ομάδας, που παίζει εκτός έδρας στην Ευρώπη, κι ο ίδιος είναι μόνος στην κορυφή, 30 μετρά μακριά από τους υπόλοιπους. Κυνηγάει ασταμάτητα κακές μπαλιές, που τις περισσότερες φορές είναι αποκρούσεις, πρεσάρει όσο αντέχει τα στόπερ, παίρνει κανένα πλάγιο, κάνει 5-6 επιθετικά φάουλ, κερδίζει και 2-3, κάνει και κανένα σουτ από τα 35 μέτρα.

Έτσι, κατά τη διάρκεια του αγώνα, αλλά και την επόμενη μέρα στις εφημερίδες, η παρουσία του περιγράφεται ως “συγκινητική”. “Πάλεψε, έδωσε πολλές μάχες, τον αισθάνθηκε η άμυνά τους, αλλά ήταν απελπιστικά μόνος, χωρίς στηρίγματα. Όταν η ομάδα έγινε λίγο πιο επιθετική με τις αλλαγές, φάνηκε πως μπορούσε να δώσει περισσότερα”.

Καταλαβαίνετε πως η συγκίνηση αγγίζει τα όρια της ανατριχίλας αν ο παίκτης που παίζει “στη συγκίνηση” έχει σκοράρει ή έχει κερδίσει το φάουλ από το οποίο μερικά λεπτά αργότερα ήρθε το μεγάλο γκολ, από προώθηση κεντρικού αμυντικού.

Ο τεχνικός των Τρικάλων, Γιώργος Μπένος, ήταν αυτός που πριν από πολλά χρόνια, ορμώμενος από τα επαναλαμβανόμενα σχόλια για συγκινητική εμφάνιση, εμπνεύστηκε την έκφραση “στη συγκίνηση”. Λογικό, γιατί αυτή η θέση δεν χρησιμοποιείται μόνο στα εκτός έδρας παιχνίδια στην Ευρώπη, αλλά και στα ματς του πρωταθλήματος.

Στη συγκίνηση παίζει κι ο Σισέ στο Καζάν, στη συγκίνηση έπαιζε κι ο Καούνος στο Ατρόμητος – Καλαμάτα, στην συγκίνηση αγωνίστηκε κι ο Μάρτιν στο ΠΑΟΚ – Ολυμπιακός Βόλου. Σε πολλή συγκίνηση μάλιστα, γιατί σκόραρε κιόλας. Μεγαλύτερη εμφάνιση παίκτη που έπαιξε στη συγκίνηση, Μιχάλης Κωνσταντίνου, στο 3-1 στο “Καμπ Νου”. Κάθε άλλη πρόταση δεκτή, στείλτε e-mail.

Με τον Σισέ στη συγκίνηση, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός πήρε το 0-0 κι επέστρεψε. Το πλάνο στην άμυνα βγήκε, όσο ήταν στο χορτάρι ο Μπουμσονγκ. Η μετατόπιση του Βύντρα στα στόπερ και του Μαρίνου στα δεξιά έφερε ρήγματα στην άμυνα κι εκεί χρειάστηκε ο Τζόρβας. Για μια ακόμη φορά απέδειξε πως “σ’ αυτά” είναι καλός. Εκεί που χρειάζονται ρεφλέξ, εγρήγορση, στις συνθήκες πανικού και πολιορκίας, ο Τζόρβας τό ‘χει. Και στο Καζάν, όπως το είχε και στο “Καμπ Νου” και στην Καβαλά, και κάθε φορά που το έργο είναι τέτοιο. Σε άλλες συνθήκες είναι που βγάζει τα προβλήματα.

Πάντως, είτε με ασφάλεια στην άμυνα, είτε με κινδύνους, αυτό που άλλαξε ελάχιστα ήταν η επιθετική παρουσία του Παναθηναϊκού. Λογικό. Χωρίς ενέργεια για επιθετική άμυνα και κλεψίματα ψηλά, χωρίς μέτρα με την μπάλα από τους κεντρικούς Σιμάο και Ζιλμπέρτο, όλο το βάρος έπεσε σε Καραγκούνη – Γκαρσία. Κάποτε, μπορούσαν να σηκώσουν όλο το βάρος αυτής της αποστολής, έκαναν τη διαφορά. Τώρα, το maximum είναι μερικές πινελιές. Για να γίνει η διαφορά, θέλει βοήθεια από τους άλλους. Η Καζάν “είδε” πως μόνη απειλή είναι οι δυό τους, τους έκλεισε χωρίς να φοβάται Σιμάο και Σίλβα κι απομόνωσε εύκολα τον Σισέ.

Ναι, ο Νιόπλιας έχει δίκιο να λέει πως του λείπουν τα εργαλεία, πως δεν έχει πχ. τον Λέτο και τον Νίνη. Όμως, υπάρχει η πρώτη σκέψη πως όταν έχασε αυτούς, βρήκε τον Χριστοδουλόπουλο, κι αυτόν δεν τον έριξε από την αρχή στη μάχη στη Ρωσία. Μετά έρχεται η δεύτερη σκέψη. Ακόμα κι όταν ο Παναθηναϊκός τους είχε όλους διαθέσιμους, τα πράγματα στην επίθεση δεν ήταν και πολύ διαφορετικά.

Ο Παναθηναϊκός έχει 1-7 παθητικό. Το μοναδικό του γκολ είναι στο 5-1 στο “Καμπ Νου” κι έχει μπει με τρόπο που δεν συνιστά επιθετική ανάπτυξη. Το ένα γκολ σε τέσσερα ματς είναι η χειρότερη επίδοση στην ιστορία της ομάδας στον θεσμό. Η ομάδα έχει σε τέσσερις αγώνες μόλις 13 προσπάθειες που βρήκαν τέρμα.

Τέτοια ισχνή επιθετική παρουσία για μια ομάδα που έχει τον Σισέ στην κορυφή είναι “κατόρθωμα”. Κι αυτό το κατόρθωμα μαρτυρά τα πάντα για την έλλειψη δυνάμεων και λύσεων την ώρα των κρίσιμων αγώνων στην Ευρώπη, αλλά και την έλλειψη καλού και σχεδιασμένου επιθετικού πλάνου.