Συνέντευξη Κακιούζη στο Contra.gr
Το contra.gr ταξίδεψε στην Τουρκία και μίλησε με τον Μιχάλη Κακιούζη. Για το ελληνικό μπάσκετ και την εθνική ομάδα, μέχρι την ΑΕΚ και... την κιθάρα που έπαιζε μικρός.
ΑΠΟΣΤΟΛΗ – ΤΟΥΡΚΙΑ: ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Όταν θέλει κάτι να πει, το λέει αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Ετσι ήταν από μικρός ο Μιχάλης Κακιούζης και δεν πρόκειται να αλλάξει. Συναντήσαμε τον πρώην αρχηγό της Εθνικής ομάδας και παίκτη της Εφές Πίλσεν στην Κωνσταντινούπολη το ωραίο, ηλιόλουστο στην Πόλη, απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου.
Μας απάντησε σε όλα και μας αποκάλυψε, μεταξύ άλλων, ότι η «επίσημη αγαπημένη» δεν έχει τελειώσει γι’ αυτόν, κάθε άλλο.
Διαβάζοντας τη συνέντευξη, θα διαπιστώσετε τι πιστεύει ο Μιχάλης για την ήττα από την Ισπανία στον τελικό του Μουντομπάσκετ, θα μάθετε τι θα κάνει μετά το τέλος της καριέρας του και θα αντιληφθείτε ότι ο άνθρωπος που σήκωσε πρώτος την κούπα του Ευρωμπάσκετ στο Βελγράδι έχει κατασταλαγμένες απόψεις για πολλά θέματα, αθλητική και μη.
Κεφάλαιο 1:Εφές Πίλσεν και Ελλάδα
Για έναν παίκτη που έχει κατακτήσει πολλά πράγματα στην καριέρα του όπως εσύ, τι του δίνει κίνητρο να συνεχίσει;
«To κίνητρο το δικό μου είναι ότι αγαπάω το μπάσκετ. Το μπάσκετ είναι ζωή μου και είμαι από τους λίγους προνομιούχους και τυχερούς στον κόσμο που αυτό που αγαπάνε τον έχουν κάνει και δουλειά. Δεν σκέφτομαι καν ποιο είναι το μυστικό γι’ αυτό, αν υπάρχει. Απλώς νιώθω τυχερός που ο Θεός με έχει βοηθήσει να παίζω σε ομάδες που διεκδικούν τρόπαια και κάνουν πρωταθλητισμό».
Aρα ένα από τα κίνητρά του για να παίξεις στην Εφές ήταν και αυτό οι τίτλοι. Από τις ομάδες τις καριέρας σου μόνο η Κάχα δεν έκανε πρωταθλητισμό…
«Και στην Κάχα ξεκινήσαμε για κάτι καλό αλλά τα μπερδέψαμε λίγο στην αρχή. Νομίζω ότι αν είχαμε ξεκινήσει όπως τελειώσαμε τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα σε αυτήν την ομάδα. Η Κάχα ήταν μία περίοδος μεταβατική για μένα, μία περίοδος άσχημη. Ασχημη από την άποψη ότι όπως και εσύ είπες η Κάχα δεν έκανε πρωταθλητισμό. Είχα συνηθίζει να παίζω δύο παιχνίδια την εβδομάδα και ξαφνικά βρέθηκα με ένα. Δεν είμαι από αυτούς που λένε ότι κουράζονται με τα δύο παιχνίδια. Αντίθετα, γίνεσαι καλύτερος σαν παίκτης, αποκτάς περισσότερες εμπειρίες, έχεις ρυθμό στο παιχνίδι σου».
Με την Εφές έχεις μονοετές συμβόλαιο. Τι θα κάνεις το καλοκαίρι;
«Το συμβόλαιό μου λήγει το καλοκαίρι και θα δούμε τώρα τι θα γίνει σχετικά μ’ αυτό. Προς το παρόν δεν κάνω κάτι, είναι ακόμα νωρίς και περιμένω. Υπάρχει πιθανότητα να μείνω και εδώ. Όλα είναι ανοιχτά. Είμαι ικανοποιημένος στην Εφές και φαντάζομαι ότι και οι άνθρωποι της ομάδας είναι ικανοποιημένοι μαζί μου. «Με τον Αρη έγινε μία κουβέντα στα μέσα της σεζόν. Υπήρχε μία πρόταση αλλά η όλη ιστορία ήταν λίγο μπερδεμένη. Οι άνθρωποι της Εφές βέβαια δεν με άφηναν να φύγω με τίποτα. Πάντως από τη στιγμή που είμαι ελεύθερος παίκτης το καλοκαίρι είμαι ανοικτός σε όλες τις προτάσεις, αρκεί να προέρχονται από ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό».
Θα επιθυμούσες να γυρίσεις στην Ελλάδα;
«Σου είπα και πριν, σε οποιαδήποτε ομάδα κάνει πρωταθλητισμό, παίζω. Δεν με πειράζει. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τη χώρα».
Στην Τουρκία τα πράγματα, από μπασκετικής πλευράς, τα περίμενες καλύτερα ή χειρότερα;
«Εξαρτάται πως ο καθένας βλέπει κάποια πράγματα. Εγώ ικανοποιούμαι πάρα πολύ δύσκολα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Εφές Πίλσεν δεν είναι ένας αξιόλογος σύλλογος ή ότι το τουρκικό πρωτάθλημα δεν είναι αξιόλογο. Σαφώς δεν είναι στο επίπεδο του ισπανικού αλλά είναι ένα πάρα, πάρα πολύ σκληρό πρωτάθλημα, με πολύ ξύλο. Σε σημείο βρώμικο κάποιες φορές. Και αυτό βέβαια είναι εμπειρία γιατί και εσύ από την πλευρά σου μπαίνεις σε μία διαδικασία να γίνεις πιο σκληρός, να αντιμετωπίσεις κάποια πράγματα τελείως διαφορετικά. Από εκεί και πέρα, εγώ πάντα ψάχνω προκλήσεις, μένω ανικανοποίητος, πάντα προσπαθώ να ψάχνω τα λάθη μου και τα λάθη της ομάδας γιατί οτιδήποτε κάνω έχει άμεση σχέση με το σύνολο. Για μένα είτε η ομάδα λέγεται Μπαρτσελόνα, είτε Παναθηναϊκός, είτε Ολυμπιακός, είτε Κάχα Σολ, είτε Εφές Πίλσεν είναι το ίδιο πράγμα».
Η δική μας η Λίγκα, όπως θα μαθαίνεις, βιώνει μια τραγική κατάσταση φέτος…
«Και εδώ υπάρχουν δύο πολύ δυνατές ομάδες αλλά υπάρχουν και άλλες τρεις-τέσσερις που μπορούν να σου κάνουν τη ζημιά. Καταρχήν έχει πολλά παιχνίδια γιατί οι ομάδες είναι 16. Αρα μιλάμε για 30 παιχνίδια μέσα στην κανονική περίοδο. Και όπως είπαμε σκληρά παιχνίδια. Και όταν παίζεις και δύο αγώνες την εβδομάδα, όλο αυτό γίνεται και επικίνδυνο. Υπάρχουν βέβαια και παιχνίδια που τα παίρνεις άνετα με 50 πόντους διαφορά αλλά και άλλα, ειδικά εκτός έδρας, που νικάς με πολύ κόπο. Εμείς νικήσαμε ομάδες πολύ δύσκολα και μετά από λίγες ημέρες τις ξαναβρήκαμε και επικρατήσαμε άνετα».
Απλώς στην Ελλάδα έχουμε και αλλοίωση του πρωταθλήματος από τη στιγμή που ομάδες διώχνουν τoυς ξένους τους όταν χάνουν το στόχο τους…
«Προβλήματα οικονομικής φύσης υπάρχουν παντού πλέον, σε όλες τις χώρες και όχι μόνο στο μπάσκετ. Και εδώ η ουραγός ομάδα έδιωξε πριν μία εβδομάδα όλους τους Αμερικάνους, δεν ξέρω όμως αν πληρώνουν ή όχι. Στην Μπεσίκτας ξέρουμε ότι οι παίκτες της δεν έχουν πληρωθεί μερικούς μισθούς. Στην Εφές δεν υπάρχουν τέτοια προβλήματα, οι άνθρωποι είναι απίστευτοι επαγγελματίες. Γενικά, είμαι τυχερός γιατί όλες οι ομάδες που έχω δουλέψει, πλην της ΑΕΚ, ήταν σωστές σε αυτό το κομμάτι. Και όταν αυτό είναι λυμένο, και εσύ απορροφάσαι σε αυτό που πρέπει να κάνεις, στο μπάσκετ δηλαδή».
Τι πρέπει να γίνει όμως για να αποκτήσει ξανά κύρος το ελληνικό πρωτάθλημα;
«Οσον αφορά την Ελλάδα, τα έχουμε ξαναπεί πολλές φορές. Το πρωτάθλημα πρέπει να ξεκινήσει από μηδενική βάση. Πρέπει να θεσπιστούν νόμοι και κανόνες οι οποίοι θα τηρούνται. Να τηρούνται οι τιμωρίες για κάποιους που δεν πληρώνουν τους παίκτες. Παράδειγμα: Η Κίντερ Μπολόνια πήρε την Ευρωλίγκα και την προηγούμενη μέρα υποβιβάστηκε με δικαστική απόφαση, δικαστηρίου της Μπολόνια. Ποιο δικαστήριο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης θα οδηγούσε στον υποβιβασμό τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ ή αντίστοιχα τον Αρη και τον ΠΑΟΚ; Εδώ θεσπίστηκε νόμος στην Ελλάδα για άμεση σύλληψη αυτών που κάνουν επεισόδια και ξαφνικά, δεν ξέρω και ποιο λόγο, αρχίζουν και λένε ότι πρέπει να τους δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία κτλ. Τι λες ρε μεγάλε; Και αν εμένα μου ανοίξουν το κεφάλι, θα μου δώσει κανείς δεύτερη ευκαιρία; Και τώρα που πλανάται στον αέρα και η πιθανότητα των εκλογών υπάρχουν και μέσα πίεσης, δεν είμαστε χθεσινοί στην Ελλάδα».
«Για να δημιουργήσεις ένα πρωτάθλημα ανταγωνιστικό, πρέπει αυτό το πρωτάθλημα να είναι καθαρό. Εντάξει, δεν είμαστε ούτε Ισπανοί, ούτε Αμερικάνοι στη νοοτροπία και χαίρομαι γι’ αυτό. Εγώ δεν αλλάζω ότι είμαι Ελληνας. Σίγουρα κάποια πράγματα με στενοχωρούν από αυτά που κάνουμε, και δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω, αλλά και κάποια άλλα που γίνονται αλλού, σε άλλες χώρες, εμένα δεν θα μου άρεσαν. Και όταν ζεις στο εξωτερικό καταλαβαίνεις ότι σε κάποια πράγματα είμαστε τραγικοί και σε κάποια άλλα πολύ καλύτεροι».
To πρόβλημα βέβαια δεν εντοπίζετε μόνο στο μπάσκετ…
«Φυσικά. Λέμε ότι έχουμε προβλήματα στην υγεία, στην παιδεία, στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ. ΟΚ. Ποιος είναι υπουργός; Ελα εδώ υπουργέ μου. Ποιο είναι το καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης στο ποδόσφαιρο; Το αγγλικό; Ξεπατίκωσέ το και φέρτο στην Ελλάδα. Ποιο είναι το καλύτερο σύστημα υγείας στην Ευρώπη; Το σουηδικό; Φέρτο στην Ελλάδα. Σίγουρα από χώρα σε χώρα υπάρχουν ιδιομορφίες, ξεχωριστές ανάγκες, ναι. Αλλά αν δημιουργήσεις μία βάση με το καλύτερο, έχεις κάνει ένα βήμα. Ο καθένας έχει και μία άποψη όμως. Είναι θεμιτό να υπάρχουν απόψεις αλλά κάποια στιγμή πρέπει να υπάρξουν και αποφάσεις. Αλλά στην Ελλάδα με το που ανακοινωθεί κάποια απόφαση, αρχίζει η κριτική. Μπα αυτό, μπα το άλλο».
Κεφάλαιο2:Εθνική ομάδα
Η πρόσληψη του Γιόνας Καζλάουσκας στον πάγκο της Εθνικής τι γεύση σου αφήνει;
«Δεν έχω δουλέψει μαζί του. Αλλά αυτά που έχω μάθει -προσοχή, όχι από αυτά που έχω διαβάσει στις εφημερίδες, γιατί άλλες τον κάνουν Θεό και άλλες πανηγυρτζή- πρόκειται για έναν άνθρωπο ήρεμο που διδάσκει ένα μπάσκετ τελείως διαφορετικό από αυτό είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα. Προέρχεται από μία άλλη σχολή. Ο κανόνας βέβαια είναι ότι ένας προπονητής κρίνεται πάντα από το αποτέλεσμα, ειδικά σε χώρες όπως η Ελλάδα ή η Ισπανία. Στην ομάδα πάντως έχουν μπει οι βάσεις και τα παιδιά που είμαστε στην Εθνική έχουμε εμπειρία και υψηλό επίπεδο. Από εκεί και πέρα, αν ο προπονητής βάλει και τη δική του προσωπικότητα, η Εθνική θα συνεχίσει να κάνει πρωταθλητισμό. Δεν πιστεύω ότι αυτή είναι μία μεταβατική περίοδος για την ομάδα».
Είπες είμαστε. Αρα, θεωρείς τον εαυτό σου μέλος της Εθνικής…
«Πάντα, εγώ δεν έχω βγάλει έξω τον εαυτό μου από την Εθνική ομάδα».
Αν ο Καζλάουσκας σε ξανακαλέσει λοιπόν θα δώσεις το παρόν;
«Δεν έχω κάποιο πρόβλημα με φωνάξει ή όχι. Από τη στιγμή που πέρασε η κρυάδα η περσινή, κάποια πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα (χαμογελάει)».
Ξέρεις στην Ελλάδα έγινε μία πολύ μεγάλη κουβέντα για το αν θα έπρεπε ο Παναγιώτης Γιαννάκης να μείνει στον πάγκο της Εθνικής από τη στιγμή που ανέλαβε τον Ολυμπιακό. Εσένα ποια είναι η θέση σου σ’ αυτό;
«Εγώ έχω μία φιλοσοφία. Ο προπονητής είναι σαν τους παίκτες. Θα μου πεις ένας προπονητής που έχει κοουτσάρει 1000 παιχνίδια, τι ανάγκη έχει να κοουτσάρει και άλλα 50 μέσα στην σεζόν με μία ομάδα; Δεν έχει σημασία γιατί κάθε ημέρα, σε κάθε παιχνίδι, σε κάθε προπόνηση, βλέπεις κάτι καινούργιο, μαθαίνεις κάτι καινούργιο. Πάντα πίστευα ότι ο προπονητής της Εθνικής έπρεπε να δουλεύει παράλληλα και σε κάποια ομάδα. Αυτή είναι η δική μου άποψη.
Τώρα αν δουλεύει σε ένα επίπεδο πολύ ανταγωνιστικό όπως αυτό του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, στην Ελλάδα θα έλεγα πως αυτό είναι πρόβλημα. Δεν έχουμε ακόμα τη νοοτροπία να ξεχωρίσουμε ότι άλλο η Εθνική ομάδα και άλλο οι σύλλογοι. Λέμε «α, εσύ πήρες τον παίκτη του Ολυμπιακού και τον έβαλες 10 λεπτά και τον παίκτη του Παναθηναϊκού 9:30». Αυτή είναι τακτική και στις πλάτες της Εθνικής δεν χωράει η οποιαδήποτε τακτική. Αυτή η ομάδα είναι πάνω από όλα. Oταν λες όμως σε κάποιον ότι μπορείς να δουλέψεις σε σύλλογο, δεν μπορείς να του βάλεις περιορισμούς».
Θεωρείς ότι κάποιες τακτικές του Παναγιώτη Γιαννάκη «κλείδωναν» τον επιθετικό σας ταλέντο; Γιατί κάποιοι λένε ότι η ομάδα είχε τις δυνατότητες να παίξει καλύτερο μπάσκετ…
«Και τι θα κάναμε παραπάνω; Δεν πήραμε το πανευρωπαϊκό; Οι απέξω λένε πολλά. Εμείς όμως στα μεγάλα τουρνουά παίζαμε σε 7 ημέρες 6 παιχνίδια. Στο παγκόσμιο, για παράδειγμα, είχαμε να αντιμετωπίσουμε ομάδες όπως η Βραζιλία, η Τουρκία, η Αυστραλία και η Λιθουανία. Στους άλλους ομίλους έπαιζαν με τους… πρoσκόπους. Όλα κρίνονται από το αποτέλεσμα και η δική μας δουλειά αυτό το εξασφάλισε. Ολοι θέλουμε βέβαια να βάζουμε 100 πόντους αλλά…»
Ημερ. Γέννησης: 29-11-1976
Υψος: 2:07μ
Βάρος: 101 κιλά
Προηγούμενες ομάδες: Ιωνικός ΝΦ, ΑΕΚ, Σιένα, Μπαρτσελόνα, Κάχα Σολ
Νυν ομάδα: Εφές Πίλσεν
Διακρίσεις:
Πρωταθλητής Ευρώπης με την Εθνική ομάδα (2005)
Δευτεραθλητής κόσμου με την Εθνική ομάδα (2006)
Πρωταθλητής Ελλάδας με την ΑΕΚ (2002)
Κυπελλούχος Ευρώπης με την ΑΕΚ (2000)
Kυπελλούχος Ελλάδας με την ΑΕΚ (2000,2001)
Πρωταθλητής Ιταλίας με τη Σιένα (2004)
Κυπελλούχος Ισπανίας με την Μπαρτσελόνα (2007)
Κυπελλούχος Τουρκίας με την Εφές Πίλσεν (2009)
Με τις ΗΠΑ πάντως φάνηκε ότι θα μπορούσατε να παίξετε γενικά πιο επιθετικά…
«Αυτό το παιχνίδι ήταν τελείως διαφορετικό. Οποιο και αν ρωτήσεις από τα παιδιά, θα σου πει ότι μετά το παιχνίδι με τις ΗΠΑ, η ιστορία στο παγκόσμιο είχε τελειώσει για μας. Ξεφουσκώσαμε τελείως. Θα μου πεις ότι το ίδιο πράγμα έγινε και στο ευρωμπάσκετ με τη Γαλλία. Τότε όμως παίξαμε καπάκι την επόμενη μέρα. Αν αυτό είχε γίνει και στην Ιαπωνία, αν παίζαμε δηλαδή αμέσως την επομένη, θα τους είχαμε νικήσει με 20 πόντους τους Ισπανούς. Βέβαια αυτό που έγινε με την Αμερική, ίσως να μην το καταφέρει ξανά άλλη ελληνική ομάδα, τα βάζαμε και όλα είναι η αλήθεια. Με την Ισπανία δεν τα βάλαμε.
Σε αυτό το επίπεδο είναι πολύ εύκολο να νικήσεις με 20 πόντους αλλά και να χάσεις με 20 πόντους. Δεν μπορώ βέβαια να μην ξεχάσω και το άλλο. Ότι πριν το παιχνίδι με τις ΗΠΑ όλοι έλεγαν να κερδίσουμε την Αργεντινή στο μικρό τελικό για να πάρουμε το χάλκινο. Σίγουρα τον πήχη τον ανεβάζεις μόνο σου και εμείς τον φτάσαμε στα ουράνια. Σίγουρα ίσως να μην ξαναπαρουσιαστεί τέτοια ευκαιρία. Αλλά παίξαμε σε τελικό παγκοσμίου πρωταθλήματος, αυτό πολύ απλά, νομίζω ότι δεν έχει ξαναγίνει».
Aν δεν ξαναπαίξεις στην Εθνική, τι θα κρατήσεις στο μυαλό σου και τι θα ήθελες να ξεχάσεις;
«Δεν νομίζω ότι θα ήθελα να ξεχάσω κάτι. Το μόνο που θέλω να ξεχάσω από τη μέχρι στιγμής καριέρα μου στο μπάσκετ είναι οι δύο τραυματισμοί που είχα στο πόδι μου. Αν ξεχάσω κάποια από τα άσχημα πράγματα, δεν σέβομαι τον εαυτό μου γιατί από αυτά τα άσχημα πιάνομαι, πεισμώνω και συνεχίζω. Τα καλά βέβαια εννοείται ότι δεν τα ξεχνάω. Γενικά πιστεύω ότι ο καθένας είναι αυτό που είναι μέσα από τα λάθη που κάνει».
Κεφάλαιο 3: Παρελθόν, μέλλον και ΑΕΚ
Σε μία προηγούμενη συνέντευξη που είχαμε κάνει σε είχαμε ρωτήσει τι θα κάνεις στο μέλλον και είχες αστειευτεί λέγοντας ότι μπορεί να γίνεις και …αρχιεπίσκοπος. Εν τέλει, τι αποφάσισες;
«Αν όλα πάνε καλά και τελειώσω ομαλά την καριέρα μου ως αθλητής του μπάσκετ, φαντάζομαι ότι θα γίνω προπονητής. Θα δούμε βέβαια αν το έχω (γελάει). Πάντως με ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτή η προοπτική».
Ο Κακιούζης του 2009, τι σχέση έχει με τον Κακιούζη του 2003, όταν έφυγε για τη Σιένα; Σαν παίκτης αλλά και σαν προσωπικότητα..
«Πιστεύω ότι είναι πολύ καλύτερος σε όλα. Οι εμπειρίες που απέκτησα όλα αυτά τα χρόνια στο εξωτερικό με βοήθησαν να αναπτύξω την προσωπικότητά μου πάρα πολύ. Βλέπω κάποια πράγματα τελείως διαφορετικά, πιο ώριμα από ότι τα έβλεπα. Αν κάποιος παραμένει στάσιμος μετά από έξι χρόνια γενικώς στη ζωή του, τότε κάτι δεν κάνει καλά».
Αρα το γεγονός ότι αναγκάστηκες να φύγεις από την ΑΕΚ τότε σου έκανε καλό…
«Μα το έχω ξαναπεί. Ευτυχώς που δεν με πλήρωναν τότε και μου δόθηκε η ευκαιρία να φύγω».
Αν σε πλήρωναν δεν θα έφευγες; Δεν θα το σκεφτόσουν ποτέ;
«Όχι βέβαια. Εννοείς αν οι συνθήκες ήταν σαν του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού;»
Ναι…
«Όχι, δεν θα έφευγα. Γιατί να φύγω; Ο Αλβέρτης, ας πούμε γιατί να φύγει από τον Παναθηναϊκό;»
Για να αναζητήσει κάτι άλλο. Εσύ μίλησες για προκλήσεις πριν…
«Τώρα το λέω. Το 2003 δεν το έβλεπα έτσι. Επειδή γενικώς είμαι ανήσυχος, σίγουρα κάποια στιγμή θα μου ερχόταν η ιδέα να δοκιμάσω κάτι άλλο. Όταν έκανα το νέο συμβόλαιο με την ΑΕΚ, το 2002, πάντα ήμουν στη σκέψη για το αν έπραττα σωστά. Και αυτό ήταν άσχετο με τα οικονομικά προβλήματα. Τότε δεν είχα την ωριμότητα να πω: «Γιατί όχι και στο εξωτερικό; Τι έχω να χάσω;». Πάντα πίστευα στις δυνατότητές μου και πάντα δούλευα. Αν η ΑΕΚ ήταν τότε μία ομάδα που απλώς ενδιαφερόταν να βγει τρίτη για να παίξει στην Ευρωλίγκα δεν θα ενδιέφερε καθόλου να μείνω».
Αρα δύσκολα θα ξαναπαίξεις στην ΑΕΚ, γιατί τα τελευταία χρόνια η ομάδα βολεύεται με τα πολύ χαμηλά…
«Η ΑΕΚ αυτή τη στιγμή βολεύεται με αυτά που μπορεί να κάνει. Οι άνθρωποι που τώρα έχουν τις τύχες της ομάδας στα χέρια τους έχουν κληρονομήσει μία πολύ άσχημη κατάσταση και με τα λιγοστά μέσα που έχουν προσπαθούν να τη διατηρήσουν στη ζωή».
Παρακολουθείς την κατάσταση στην πρώην ομάδα σου;
«Διαβάζοντας μόνο, όχι με επαφές μέσα στην ομάδα. Σίγουρα με στενοχωρούν κάποια πράγματα. Εφτάμισι χρόνια δεν είναι λίγα. Μεγάλωσα και ανδρώθηκα στην ΑΕΚ. Εζησα πολύ καλές στιγμές και κάποιες άσχημες παράλληλα. Τα πράγματα φαίνονταν από παλιά ότι θα κατέληγαν έτσι, δυστυχώς…».
To καλοκαίρι του 2007 τι έγινε τελικά μεταξύ του Δημήτρη Δρόσου και εσένα;
«Ποτέ δεν έγινε τίποτα. Εμένα κανείς δεν μου μίλησε ποτέ. Μίλησα μία φορά με τον Δρόσο σε μία εκδήλωση της Εθνικής ομάδας. Μου είπε «κάποια στιγμή πάρε με τηλέφωνο να τα πούμε» και του λέω «εγώ θα σε πάρω τηλέφωνο;». Aπό εκεί και πέρα όλα έμειναν στα λόγια».
Πες μας τι μπορεί να γίνει για να βγει η ΑΕΚ από το αδιέξοδο…
«Aυτό θα γίνει μόνο αν τις τύχες τις αναλάβει ένας άνθρωπος που θέλει να επενδύσει σοβαρά στην ομάδα και επιθυμεί να της δώσει προοπτική. Το αν έρθει κάποιος που απλά θέλει να κάνει το χαβαλέ του για ένα-δύο χρόνια και να αφήσει τα πράγματα χειρότερα από ότι τα βρήκε, δεν δίνει καμία λύση».
Aν σε πλησιάσει ένας επιχειρηματίας και σε ρωτήσει: «Μιχάλη, θέλεις να μπεις μπροστά σε μία νέα προσπάθεια στην ΑΕΚ;» θα το σκεφτόσουν;
«Όχι, δεν μου αρέσει αυτό το πράγμα εμένα. Πρόκειται για ένα κόσμο, αυτό του παραγοντισμού, που εγώ δεν συμπαθώ ιδιαίτερα. Υπάρχουν βέβαια και παραδείγματα φωτεινά. Αλλά εμένα μου αρέσει να ασχολούμαι καθαρά με το μπάσκετ, είτε ως παίκτης τώρα, είτε ως προπονητής αργότερα. Η απάντηση λοιπόν σε αυτό το ερώτημα είναι όχι».
Περί ΠΣΑΚ ο λόγος….
Για τη νέα προσπάθεια που κάνει τον τελευταίο χρόνο ο ΠΣΑΚ ποια είναι η γνώμη σου;
«Όταν γίνεται η οποιαδήποτε προσπάθεια για βελτίωση των συνθηκών κάτω από τις οποίες εργάζεται ο Ελληνας αθλητής, δεν πρόκειται ποτέ να πω κάτι αρνητικό. Είμαι μαζί τους. Οι συνθήκες διαβίωσης του Ελληνα μπασκετμπολίστα είναι τραγικές. Το να υπάρχουν ακόμα στο χάρτη ομάδες που αφήνουν τους παίκτες απλήρωτους είναι ντροπή. Ντροπή για μία χώρα της οποίας η Εθνική ομάδα έχει μονίμως επιτυχίες και οι σύλλογοί της βρίσκονται στην ελίτ της Ευρώπης».
Η λύση μίας πιθανής απεργίας θα έφερνε κάποια αποτελέσματα;
«Είναι το τελευταίο μέτρο αλλά όταν ως εργαζόμενος ζητάς τα αυτονόητα και οι θεσμοί αντί να σε προστατέψουν σε εμπαίζουν, τότε ναι. Μακάρι να μη γίνει ποτέ αλλά όμως αν θα γίνει θα σημαίνει ότι όλοι οι άλλοι τρόποι δεν έφεραν αποτέλεσμα».
Πράγματι το 2007 υπήρξε αναστάτωση στην ομάδα με αφορμή τα συνδικαλιστικά ζητήματα;
«Όχι. Στην Ελλάδα την τρίχα, την κάνουμε τριχιά. Κάποια πράγματα μέσα σε μία ομάδα είναι φυσιολογικά. Η Εθνική είχε την εμπειρία να ξεπεράσει τα προβλήματα και όλα όσα έγιναν δεν επηρέασαν κανένα ως το πώς να κάνει προπόνηση και πώς να παίξει. Κανείς δεν θέλει άλλωστε περισσότερο τις διακρίσεις και τις νίκες από εμάς τους παίκτες. Δεν πιστεύω αυτούς που έρχονται και μας λένε «αν χάσετε, θα πεθάνω». Ο παίκτης όταν χάνει, πονάει. Οτιδήποτε άλλο, δεν υπάρχει».
Που πέρασες καλύτερα στο εξωτερικό;
«Στη Σεβίλλη δεν πέρασα τόσο ωραία, όσο θα μπορούσα να περάσω γιατί ήμουν μόνος μου και η Αναστασία (σ.σ η σύζυγος του Μιχάλη) έγκυος στην Αθήνα. Όταν είχα ρεπό έκανα 9 ώρες δρομολόγια για να καθίσω 2 ώρες Αθήνα και να ξαναγυρίσω. Ωραία πόλη πάντως. Τώρα η Βαρκελώνη και η Σιένα είναι οι καλύτερες πόλεις στις οποίες έχω πάει και έχω ζήσει μέχρι τώρα. Η Σιένα ήταν απίστευτη, ειδικά για μένα που μου αρέσει αυτός ο ήρεμος τρόπος ζωής. Εμενα σε σπίτι μέσα στο λιβάδι, κυριολεκτικά μέσα στο λιβάδι. Η Βαρκελώνη από την πλευρά της είναι μία από τις καλύτερες στον κόσμο».
Τι σου λείπει περισσότερο από την Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια που αγωνίζεσαι στο εξωτερικό;
«Εννοείται ότι μου λείπουν οι φίλοι μου. Αλλά δεν κλαίγομαι γιατί το να αγωνίζομαι εκτός Ελλάδας είναι επιλογή δική μου και της οικογένειάς μου. Από τη στιγμή που πλέον έχουμε και το μωρό, δεν μας απασχολεί απολύτως τίποτα».
Ο κόσμος εδώ που σε αντιμετώπισε;
«Μια χαρά. Να φανταστείς ότι στο πρώτο παιχνίδι που παίξαμε στην Τουρκία το καλοκαίρι, από τα μεγάφωνα είπαν «και τώρα καλωσορίζουμε τον Ελληνα Μιχάλη Κακιούζη». Εμεινα με ανοιχτό το στόμα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα μέχρι τώρα. Σαφώς είσαι σε κάποια εγρήγορση όπως θα ήταν και ένας Τούρκος στην Ελλάδα αλλά και εγώ από την πλευρά μου φροντίζω να μην προκαλώ τον κόσμο».
Eχεις επαφή με το ελληνικό στοιχείο εδώ;
«Όχι γιατί ο χρόνος μας είναι εξαιρετικά περιορισμένος. Σήμερα (σσ Μεγάλο Σάββατο), ας πούμε, πήγα για πρώτη φορά στο Πατριαρχείο. Το μωρό μας απορροφά πολύ χρόνο και να σου πω και την αλήθεια δεν θέλω να υπάρχει και άλλος χρόνος για κάτι άλλο. Νιώθω γαλήνιος όταν επιστρέφω σπίτι και βλέπω τη γυναίκα μου και το παιδί μου να με περιμένουν».
Aν δεν γινόσουν παίκτης του μπάσκετ, τι θα γινόσουν;
«Δεν ξέρω, ειλικρινά. Το μπάσκετ με γεμίζει. Ημουν τυχερός γιατί μεγάλωσα με μία γενιά που είχε παράδειγμα το 1987. Τώρα αν δεν έπαιζα μπάσκετ θα έκανα κάτι άλλο».
Κιθάρα μήπως, γιατί μικρός έπαιζες…
«Επαιζα μία φορά και έναν καιρό αλλά αυτό δεν ευδοκίμησε. Ευτυχώς δηλαδή».
