Σκέψεις με καθαρό μυαλό

Ίσως νά ’ναι και καλύτερα, αφού τώρα μπορούμε να δούμε με πιο καθαρό μυαλό τη μεγάλη κουβέντα που άνοιξε με τα συνθήματα που ακούστηκαν στο “Καραϊσκάκης”, την ανακοίνωση της ΠΑΕ που μιλούσε για αχαριστία και “απειλούσε” για Ολυμπιακή Συμμαχία, τα ρεπορτάζ για την “πίκρα του Μαρινάκη”, κτλ. Γιατί το δίλημμα “αχαριστία ή όχι” είναι λανθασμένο.

Ο πήχης του αήττητου

Πριν φτάσει κάνεις στα συνθήματα, θα πρέπει να σταθεί στην γενική οπτική των οπαδών του Ολυμπιακού στο φετινό πρωτάθλημα. Εμφανώς επηρεασμένοι από την κατάσταση στην οποία παρουσιάστηκαν Παναθηναϊκός και ΑΕΚ κατά κύριο λόγο, όχι μόνο περίμεναν μια ακόμα κατάκτηση, αλλά στο μυαλό τους αυτή θα έπρεπε να συνοδευτεί από ρεκόρ, μεγάλα σκορ και κυρίως ευρείες νίκες στα ντέρμπι, αν γίνεται κι ιστορικές.

Είναι δεδομένο πως αυτές οι απαιτήσεις βοήθησαν τα μέγιστα στο να φουντώσει η γκρίνια τους όταν δεν είδαν τα πράγματα να συμβαίνουν όπως τα περίμεναν. Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί πως αυτό οφείλεται 100% στην απαιτητική και πολλές φορές υπερβολική φύση του κάθε οπαδού, και δη αυτού του Ολυμπιακού. Δεν θα έχει δίκιο, γιατί και η διοίκηση του Ολυμπιακού έχει μερίδιο στην δημιουργία ουτοπικών προσδοκιών.

Ναι, ο Σάββας Θεοδωρίδης πάντα μιλούσε για δύσκολα ματς και δήλωνε σε κάθε ευκαιρία πως τον Ολυμπιακό τον περιμένουν ντέρμπι “20 ακόμα, 15 ακόμα, κτλ”. Όμως, ο,τι κι αν είπε ο Σάββας, αυτό που τα σκέπασε όλα ήταν η αρχική απαίτηση για το αήττητο, που είναι σαφές πως όρισε το ύψος των φετινών εγχώριων απαιτήσεων. Ο στόχος δημιουργήθηκε από την διοίκηση, πέρασε στον Τύπο, έγινε καραμέλα στο στόμα σε κάθε ποδοσφαιρική συζήτηση της χώρας.

Κι όταν ξεκινάς έτσι, δεν μπορείς να τα ρίχνεις 100% στους οπαδούς για τις υπερβολικές απαιτήσεις.

Ενόχληση

Για να πάμε και στα συνθήματα του ντέρμπι, είναι σαφές πως το “αλλιώς ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό” δεν ενόχλησε. Αφενός είναι κομψά διατυπωμένο και αρκετά παλιό, αφετέρου ακούστηκε και πριν από μερικές εβδομάδες, με τον Μαρινάκη και τον Μίτσελ να δηλώνουν αμφότεροι πως και αυτοί τον ονειρεύονται αλλιώς, δημιουργώντας έτσι ένα σπάνιο ποδοσφαιρικό Inception, για το οποίο ο Κρίστοφερ Νόλαν θα ήταν περήφανος.

Ενόχλησαν τα συνθήματα που έλεγαν πως ο Μαρινάκης “έκανε τον Θρύλο ΑΕΚάκι” και τον ρωτούσαν άκομψα “πόσο το έπαιξε στο στοίχημα”. Λογική και δίκαιη η ενόχληση.

Το πρώτο σύνθημα είναι μνημείο υπερβολής και παραλογισμού, αφού να παρομοιάζεις οποιαδήποτε ομάδα, πόσω μάλλον τον Ολυμπιακό, με την ΑΕΚ που το ίδιο βράδυ υποβιβάζεται, με χρέη, με ντου οπαδών και χωρίς άνθρωπο της διοίκησης στο γήπεδο στο τέλος, είναι αδιανόητο. Το δεύτερο σύνθημα περί στοιχηματισμού είναι το ίδιο υπερβολικό και παράλογο, αλλά είναι κι ανήθικο, αφού εκτοξεύει μια κατηγορία που θα έκανε έξαλλο ακόμα και πρόεδρο ερασιτεχνικού σωματείου.

Η ανακοίνωση του Ολυμπιακού μιλούσε για αχαριστία, το ίδιο έκαναν και αρκετά από τα άρθρα που διάβασα τις επόμενες μέρες. Κι εδώ έρχομαι να διαφωνήσω. Όχι φυσικά γιατί δίνω δίκιο σε τέτοια συνθήματα, αλλά γιατί η υπερβολή, ο παραλογισμός κι η ανηθικότητά τους δεν είναι προϊόν αχαριστίας, αλλά φύσης. Δεν ήταν αχάριστοι όσοι τα φώναξαν. Απλώς έτσι έχουν συνηθίσει να φέρονται.

Πάγια

“Είμαστε αυτό που κάνουμε κατ’επανάληψη”, έλεγε ο Αριστοτέλης. Κι όποιος έχει συνηθίσει απ’τα πέταλα να ακούει συνθήματα που δεν έχουν υπερβολή και να βλέπει συμπεριφορές που δεν είναι παράλογες, προσβλητικές κι ανήθικες, να σηκώσει το χέρι του.

Δεν είναι υπερβολικό και παράλογο να ξεσκίζονται παίκτες από την κερκίδα, χωρίς καν να συντρέχει ποδοσφαιρικός λόγος, απλώς και μόνο επειδή δεν τους γουστάρουν; Δεν είναι χυδαίο κι ανήθικο πχ όποιος πηγαίνει στο “Καραϊσκάκης” ή παρακολουθεί το παιχνίδι στην τηλεόραση να είναι υποχρεωμένος να ακούει το τραγούδι για τον βιασμό κάποιου από κάποιους σ’ένα πούλμαν; Ή μήπως ξεχειλίζουν από ηθική και υψηλή αισθητική τα υπόλοιπα συνθήματα κατά των όποιων αντιπάλων, ακόμα και τα πανό;

Αυτή είναι η πάγια συμπεριφορά κατά του “εχθρού”, ανεξαρτήτως του αποδέκτη. Αυτή είναι κατά των αντιπάλων, η ίδια μπορεί να εμφανιστεί κάποιες φορές και κατά των παικτών, χωρίς διακρίσεις κι αλλαγές στο στιλ. Χυδαίο βρίσιμο για τους αντιπάλους, το αυτό και για τους παίκτες. Βία κατά των αντιπάλων, βία κι αν αποφασιστεί πχ επίσκεψη στο προπονητήριο και σπάσιμο των αμαξιών των παικτών. Ντου κατά αντιπάλων, ντου και στους δικούς μας.

Ανοχή

Έτσι, αν ο αποδέκτης των προσβλητικών κι ανήθικων συνθημάτων είναι ξαφνικά ο πρόεδρος, τότε έχει κάθε δικαίωμα να θίγεται, όμως η λέξη κλειδί δεν είναι η αχαριστία, αλλά η ανοχή. Αν κάποιος έχει αφεθεί να φέρεται και να εκφράζεται όπως γουστάρει, το ίδιο θα κάνει και όταν στραφεί εναντίον σου, χωρίς να αλλάξει τρόπο. Μπορείς να ισχυριστείς πως άδικα μπήκες στο στόχαστρο, αλλά όχι να περιμένεις ειδική μεταχείριση απ’αυτόν.

Παράλογος, υπερβολικός, ανήθικος, προσβλητικός, χυδαίος και πολύ χαμηλής αισθητικής είναι όσα χρόνια τον ακούς. Κι αν το αυτί σου δεν ιδρώνει και δεν ενοχλείται στις 99 φορές, γιατί δεν σε αφορούν, τότε στη μία φορά που θα σε πειράξει, δεν θα πρέπει να αναρωτηθείς πόσο αχάριστοι είναι που δεν έκαναν για σένα την εξαίρεση, αλλά το πως είναι δυνατόν να περίμενες κάτι διαφορετικό.

Αν αφήνεις τον σκύλο σου να γαβγίζει σε κάθε περαστικό κι αδιαφορείς για το αν ενοχλεί την γειτονιά, τότε το ίδιο θα κάνει και το ένα μεσημέρι που θα θες να κοιμηθείς και δεν θα σ’αφήσει. Και δεν θα το κάνει επειδή είναι αχάριστος και ξεχνάει πόσο τον φροντίζεις, αλλά γιατί έτσι έχει μάθει και γιατί δεν ενδιαφέρθηκες να το αλλάξεις.