“Σωσίβιο” η γενική μετριότητα
Δεν χρειάζεται κάποιος να έχει ικανότητες διόρασης προκειμένου, διαβάζοντας τα όσα είπε ο Κούπερ μετά το τέλος του αγώνα με τον Πανσερραϊκό, προκειμένου να αντιληφθεί ότι ο Αργεντίνος έχει ανακαλύψει τον πυρήνα του προβλήματος του Αρη. “Πρέπει να παρθούν αποφάσεις. Ξέρω το φάρμακο και πλέον θα παίζουν όσοι βάζουν την ομάδα πάνω από τους εαυτούς τους” δήλωσε ο Κούπερ.
Πέρα όμως από την προαναγγελία διορθωτικών κινήσεων μπαίνει ένα ερώτημα για τον κατ’ άλλα ικανό και κύριο με κεφαλαίο “Κ” προπονητή: οι διαπιστώσεις προέκυψαν μετά την ήτα από την Πανσερραϊκό και αφού χρειάστηκε να περάσουν 12 αγωνιστικές στο εγχώριο πρωτάθλημα; Αν η απάντηση είναι καταφατική λογικά γεννούνται ερωτήματα και για την οξυδέρκεια του Κούπερ. Σε αντίθετη περίπτωση μπαίνει ένα ζήτημα για την καθυστερημένη αντίδραση του προπονητή του Αρη.
Παρόμοια ερωτήματα θα απαντηθούν στο κοντινό μέλλον, αλλά αυτό δεν είναι πρωτεύον για τον Αρη ο οποίος κατάφερε να χάσει τους μισούς από τους αγώνες που έπαιξε στο Πρωτάθλημα, που πέτυχε μόνον 8 γκολ και δέχτηκε 10, και το κυριότερο είχε πολλά πάνω-κάτω στην απόδοση του. Το τελευταίο σημαίνει ότι στην ομάδα υπάρχει η ποιότητα η οποία όμως δεν βγαίνει σε κάθε αγώνα.
Θεωρητικά ο προπονητής είναι αυτός που πρέπει να διαχειρίζεται το on-off της απόδοσης, αλλά καθώς φαίνεται τον διακόπτη τον κρατούν οι ποδοσφαιριστές. Οι ίδιοι παίκτες που βρήκαν λύσεις στα περισσότερα ευρωπαϊκά παιχνίδια και εγκλωβίστηκαν στα εγχώρια με χαμηλότερης δυναμικής ομάδες. Κι αν αυτό δεν είναι θέμα αδιαφορίας τότε τι μπορεί να είναι; Αλλωστε και ο Κούπερ το ξεκαθάρισε ότι “θα παίζουν όσοι βάζουν την ομάδα πάνω από τους εαυτούς τους”.
Σε κάθε περίπτωση πάντως οι παίκτες του Αρη οι οποίοι σε πολλούς αγώνες είναι απλώς τυπικά παρόντες στον αγωνιστικό χώρο, αριθμούν σε περισσότερους από έναν. Και η ανοχή στην μετριότητα τους είναι θέμα του προπονητή, ο οποίος σ’ όλους τους τόνους έχει δηλώσει ότι είναι το αφεντικό της ομάδας. Οσο για την ελπίδα της μετεγγραφικής ενίσχυσης ως αντίδοτο στην αγωνιστική μετριότητα μπορεί θεωρητικά να ακούγεται ως αισιόδοξη προοπτική, αλλά μπορεί στην πράξη να αποδειχτεί ότι αποτέλεσε απλώς μία προσδοκία. Τα λεφτά δεν περισσεύουν στον Αρη και οι αγορές του Ιανουαρίου δύσκολα αφομοιώνονται στην ομάδα οπότε και η προσφορά τους είναι μετρημένη μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου.
Αν υπάρχει κάτι για το οποίο πρέπει να χαίρεται ο Αρης είναι το ότι και οι υπόλοιπες ομάδες που παλεύουν για την πεντάδα έχουν παθογένειες οπότε δεν ξέφυγαν στην βαθμολογία, αυτό όμως δεν αθωώνει από τις ευθύνες όλους τους εμπλεκόμενους με την ομάδα.
Περίπου για τους ίδιους λόγους μπορεί να χαμηλώνει και η απογοήτευση του ΠΑΟΚ. Ομάδα που ξεκίνησε προκειμένου να κυνηγήσει το Πρωτάθλημα μετά από 12 αγωνιστικές βρίσκεται στο -10 από την κορυφή. Αρα προσγειώθηκε στην πραγματικότητα που είναι η συμμετοχή στο επόμενο Europa League.
Το μεγάλο χαστούκι για τον ΠΑΟΚ ήταν η ήττα από τον Ατρόμητο μέσα στην Τούμπα και μία ακόμη καλή ευκαιρία για χρήσιμα συμπεράσματα. Ο Μάκης Χάβος δεν χρειάζεται να ριχθεί στην πυρά. Πέρα από τις όποιες προπονητικές του ικανότητες έχασε ένα παιχνίδι το οποίο μπορούσε να το έχει χάσει οποιοσδήποτε προπονητής με πολύ μεγαλύτερη εμπειρία καθώς στο ποδόσφαιρο συμβόλαιο με τη νίκη δεν μπορεί να κάνει κανείς. Σαφώς όμως υπάρχουν και καλύτερες λύσεις για τον πάγκο του ΠΑΟΚ. Λύσεις που το βιογραφικό τους τουλάχιστον θα μειώνει τους κινδύνους αποτυχίας. Ο “Δικέφαλος” έπαιξε για μεγάλο διάστημα με 4-2-3-1 το οποίο ήταν αδόκιμο λόγω της απουσίας των Βιτόλο, Ιβιτς και με φουνταριστό τον Σαλπιγγίδη. Η μπάλα έφθανε μπροστά στους “κοντούς” επιθετικούς με σέντρες οπότε δύσκολα αξιοποιούνταν ενώ απουσίαζαν οι επιθέσεις από τον άξονα. Ο Σαλπιγγίδης χωρίς δεύτερο υψηλόσωμο φορ δίπλα του πελαγοδρομεί στην επίθεση και είναι αναποτελεσματικός.
Για τον ΠΑΟΚ που αδικεί τον εαυτό του εάν κρύβει το αγωνιστικό πρόβλημα πίσω από κάποια ανάποδα σφυρίγματα του διαιτητή, το πρόβλημα είναι τελικώς, κυρίως, στο ρόστερ του το οποίο δεν είναι τόσο γεμάτο που να βρίσκει ο προπονητής αξιόπιστες λύσεις σε περίπτωση απουσιών. Κι επειδή στο ποδόσφαιρο κάποια πράγματα λειτουργούν στη λογική του ντόμινο, αν δύο τρεις κρίκοι μέσα στην ομάδα είναι αδύναμοι, είναι εύκολο να σπάσει η αλυσίδα. Οπως στον αγώνα με τον Ατρόμητο.
