Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε

Πάθος με τη νίκη δεν έχω. Η ανταγωνιστικότητα μ’ ενδιαφέρει, η αγωνιστική αξιοπρέπεια, να παίζεις στο ταβάνι σου κι αν μπορείς, λίγο πάνω από αυτό. Δεν ψάχνω περηφάνια, δεν την έχω νιώσει ποτέ, όπως φυσικά δεν έχω νιώσει ποτέ και ντροπή. Χαρά έχω νιώσει, που έχει φτάσει στην έκσταση, όπως λύπη που έχει φτάσει κάποιες φορές στην κατάθλιψη.

Απόψε έχω πίκρα. Όχι για τον αποκλεισμό, ούτε καν για το “τι θα γινόταν αν” που κολλάει πριν από σκέψεις για την πρεμιέρα, για ένα γκολ στο ματς με τη Νιγηρία, κτλ. Την πίκρα του να ζήσω και τα 90 λεπτά στο μάξιμουμ των σφυγμών, με φουλ άγχος. Ήρθε το γκολ του Ντεμικέλις κι έζησα αυτό που δεν γουστάρω, το “δεν έχει σημασία, διαδικαστικά παίζουμε”.

Πριν από αυτό, κάναμε ό,τι μπορούσαμε και φυσικά ό,τι μας επέτρεπε το γεγονός πως οι Αργεντινοί είχαν προκριθεί. Δεν φτάσαμε να δούμε αν στο τέλος θα είχαμε δυνάμεις και τύχη για κάτι καλύτερο, ούτε φυσικά αν το κίνητρο θα ήταν αρκετό για να μας “αφήσουν”. Καθαριστήκαμε, πρώτα στην ευκαιρία του Σαμάρα και μετά στους τραυματισμούς. Ο,τι κι αν είχαμε σχεδιάσει για το τέλος, όπου κι αν μας έβγαζε ένα τελευταίο “τσαρτζ”, δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Μάθαμε, όμως, κάτι άλλο. Πως βρήκαμε νέους πρωταγωνιστές. Μετά και την τρίτη αλλαγή, είχαμε στο χορτάρι 11 ποδοσφαιριστές που είδαν το ευρωπαϊκό του 2004 από την τηλεόραση. Πάντα πίστευα πως μάγκες και προσωπικότητες σαν αυτούς που έπαιζαν τότε θα βρούμε πάρα πολύ δύσκολα. Είναι τεράστιας σημασίας πως αυτοί που αγωνίστηκαν αυτό το καλοκαίρι είδαν πως είναι να είσαι ανταγωνιστικός, να κοντράρεις όσο μπορείς, να μαθαίνεις πως οι τεράστιες προκρίσεις μπορεί και να χαθούν σ’ ένα σουτ του Καπετάνου στα πουλιά στο ματς με την Κορέα.

Το μέλλον τους ανήκει κι είναι άλλο πράγμα να το φαντάζονται και άλλο πράγμα να το βλέπουν, να το ζουν στο αγώνα, να γεμίζουν με παραστάσεις κι αυτοπεποίθηση. Εδώ θα είμαστε, να συζητήσουμε και για τον πάγκο. Σας αφήνω με τη δήλωση του Σαμάρα, για το τι θα κρατήσει από την παρούσια μας στην Ν. Αφρική: “Το δέσιμο με τα άλλα 22 παιδιά.”