Σταυρώστε τους…

Είναι βράδυ Παρασκευής, λίγο πριν πέσει και επισήμως η αυλαία της προεκλογικής περιόδου. Με μελαγχολία παρακολουθώ χιλιάδες συμπολίτες μου να κραδαίνουν πλαστικά σημαιάκια, «ακούγοντας» συνθηματολογικούς λόγους από τον Κ. Καραμανλή και τον Γ. Παπανδρέου. Παρακολουθώ την Ελλάδα του 2007 να συνωστίζεται σε πλατείες και να γεμίζει με αφίσες τους δρόμους…

Αναζητώ τον προγραμματικό λόγο. Ψάχνω εις μάτην τι διάολο θέλουν να κάνουν αύριο στη χώρα. Συνθήματα, συνθήματα, συνθήματα… Ο ένας υποψήφιος πρωθυπουργός ανακάλυψε το πρόγραμμα οκταετίας και ο άλλος εξαπολύει επιθέσεις. Τα αδηφάγα ΜΜΕ απλώνουν τα γαμψά τους νύχια για κόντρες- κι αν δεν βρουν, δημιουργούν… Και οι δύο να κερδίσουν θέλουν. Γι’ αυτό γίνεται η μάχη. Να κερδίσουν;

Τέτοια πρεμούρα να κυβερνήσουν και να κυβερνηθούν. Τέτοιο άγχος που προτού καν οι στάχτες από την καμένη γη κατακάτσουν έσπευσαν να σπαταλήσουν έναν πακτωλό χρημάτων για να τυπώσουν αφίσες και φυλλάδια που η συντριπτική πλειονότητα απλά τα πετάει στα σκουπίδια.

Αυτοί που έχυσαν τόσα κροκοδείλια δάκρυα, πάντα από τηλεοράσεως, για να μας μεταφέρουν την οικολογική ευαισθησία και τον πόνο τους για την καταστροφή την ίδια ώρα εκτύπωναν πολυτελέστατα και πολυσέλιδα φυλλάδια γεμάτα βαρετά συνθήματα και… πεπραγμένα. Φυλλάδια ιλουστρασιόν, σαν τις ματαιόδοξες φιλοδοξίες του. Φάκελοι μεγάλοι, με τη μορφή τους να μας χαμογελά «χαλκευμένη» από το photoshop, και να περιλαμβάνει… «σταυρωμένα» ψηφοδέλτια. Τόσο χαρτί χαμένο…

Μία προεκλογική εκστρατεία που υποτίμησε τη νοημοσύνη μας. Πως γίνεται να κλαις για τα καμένα και να γεμίζεις τους δρόμους με αφίσες (τις ίδιες αφίσες, ώστε να αφομοιώσουμε το σύνθημα- τεράστιο φάουλ των κομμάτων της Αριστερας που ακολούθησαν αυτή την πρακτική σε σημείο πλειοδοσίας). Πως γίνεται να δαπανάς τόσο χρήμα για διαφημιστικά σποτ και «μεγαλειώδεις» προεκλογικές συγκεντρώσεις; Τέτοια αμετροέπεια…

Η Ελλάδα του 2007 που δεν μαθαίνει με τίποτα. Δύο πολιτικοί αρχηγοί που αντιφάσκουν στις υποσχέσεις τους. Θέλουν (ναι… αυτό ευαγγελίζονται) να οδηγήσουν τη χώρα στο σταυροδρόμι του μέλλοντος και στην προσπάθεια τους να κατακτήσουν την «καρέκλα» πάνε την Ελλάδα δεκαετίες πίσω.

Αποφάσισαν (μόνοι τους) ότι δεν πρέπει να συνδιαλεχθούν. Ότι είναι καλύτεροι οι παράλληλοι μονόλογοι. Παίζει καλύτερα η «κασέτα» έτσι. Δεν «κονταίνει» ο αρχηγός αποφαίνονται τα επιτελεία των επικοινωνιωλόγων. (Λες και ο πολίτης μία σκασίλα έχει- αν είναι πιο δημοφιλής ο αρχηγός).

Πραγματοποίησαν δεκάδες συνεντεύξεις, κανένα ΜΜΕ δεν «έκοψε» τον έναν ή τον άλλο. Δεν υπάρχει Έλληνας χωρίς τηλεόραση, χωρίς ραδιόφωνο. Τόσοι είναι αυτοί που διαβάζουν εφημερίδες και ενημερώνονται από το Ίντερνετ. Πεδίο ενημέρωσης υπάρχει. Είπαν τις όποιες απόψεις τους (απαντώντας αυτό που εκείνοι ήθελα και όχι αυτό για το οποίο είχαν ερωτηθεί). Όχι όμως…

Εμείς είμαστε «ελληναράδες» και πρέπει να ικανοποιήσουμε το αίσθημα των οπαδών μας (που μας χρωστάνε το ανέμισμα της σημαίας μετά το ρουσφέτι)- να κλέψουμε τάχα μου τις εντυπώσεις, να καπηλευτούμε το εθνικό σύμβολο, διότι «εμείς ενώνουμε όλους τους Έλληνες».

Μία μελαγχολική δημοκρατία. Που οδεύει στις εκλογές χωρίς κατεύθυνση. Χωρίς να αντιλαμβάνεται (ούτε δράμι ώρες- ώρες) ότι οι καταστάσεις έχουν αλλάξει και ότι οι νέοι άνθρωποι δεν είναι ηλίθιοι! Ότι δεν θέλουν προ-σταυρωμένο ψηφοδέλτιο, διότι η συντριπτική πλειονότητα γνωρίζει γράμματα (έτσι απλά!). Επαρχιώτες μιας παγκοσμιότητας που δεν συνυπολογίζουν το γεγονός ότι οι νέοι άνθρωποι έχουν μεγάλη πληροφόρηση. Ότι δεν χρειάζονται «πατερούληδες» και σωτήρες. Ότι δεν «αγοράζουν» συνθήματα και κοκορομαχίες του τύπου «εμείς είμαστε καλύτεροι, εσείς είστε κλέφτες». Μία νεολαία που δεν μασάει…

Μια νεολαία που σιχάθηκε την αναξιοκρατία και το ρουσφέτι. Που ξερνάει στην ιδέα της προσμονής στον προθάλαμο του γραφείου του υπουργού-βουλευτή- πολιτευτή για να ζητήσει δουλειά (κερκόπορτα για τη δουλειά είναι η αλήθεια), ενώ αξίζει, ενώ έχει τα κωλοπτυχία και την όρεξη να προσφέρει. Μια νεολαία που υποφέρει με την εργασιακή εκμετάλλευση, με τους μισθούς κάτω του κατώτατου και «μαύρα». Μια νεολαία που κληρονομεί (κυριολεκτικά ρε!) καμένη γη και οξυγόνο γεμάτο όζον…

Μια νεολαία που δεν γουστάρει να την «καπελώνουν», να της τάζουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες, μια νεολαία που ζυμώνεται υπόγεια στο Διαδίκτυο και σιγά- σιγά βγαίνει προς τα έξω (το ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε να ντρέπεται που χρησιμοποίησε σε διαφημιστικό σποτ φωτογραφία από τη «συγκέντρωση με τα μαύρα» στο Σύνταγμα).

Αυτή είναι μία εξωστρεφής νεολαία, με γνώσεις και όρεξη, που βαρέθηκε την οπισθοδρόμηση με επικάλυψη προόδου. Μια νεολαία που αποπαίρνει και νουθετεί τα μέλη της γενιά της που ακολουθούν τις «τακτικές» των γονέων. Μια νεολαία με ευαισθησίες, που δεν γουστάρει τα φούμαρα και θέλει επιτέλους να δει τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, ανεξαρτήτως χρώματος, να κάθονται σε ένα τραπέζι και να βρίσκει λύσεις για τα πραγματικά προβλήματα. Να κτίζουν και όχι να τσακώνονται για το ποιος κάνει… καλύτερα τα λάθη.

Την Κυριακή θα πάω απογοητευμένος από αυτή την οπερετική προεκλογική περίοδο να ψηφίσω. Και ελπίζω να καταφέρω να στείλω μήνυμα…