Στο “Καμπ Νου” δεν υπάρχουν απαιτήσεις
Αυτό είναι το μεγαλύτερο παράσημο γι’ αυτήν την ομάδα. Είτε λέγεσαι Χέρκουλες, είτε Παναθηναϊκός. Είτε λέγεσαι Τσέλσι, είτε Γιουνάιτεντ. Είτε χάσεις με 5-1, είτε κερδίσεις 2-0. Είτε προκριθείς, είτε αποκλειστείς. Όποιος κι αν είσαι, ό,τι κι αν καταφέρεις απέναντι στην Μπάρτσα, το να αλλάξεις την εικόνα του παιχνιδιού παραμένει αδύνατο. Μπορείς να την κερδίσεις, μπορείς να την αποκλείσεις. Δεν μπορείς, όμως, να αλλάξεις την εικόνα.
Θα έχουν κατοχή 79% κι εσύ 21%. Θα κάνουν 20 σουτ κι εσύ θα κάνεις τρία. Τα νούμερα δεν είναι τυχαία. Είναι αυτά που είχε πριν από δυο χρόνια η Τσέλσι, στον πρώτο ημιτελικό στο Καμπ Νου. Η Τσέλσι. Έχασε την πρόκριση στο ένα σουτ. Θα μπορούσε να είχε περάσει. Αλλά, δεν θα μπορούσε να παίξει διαφορετικά αυτά τα 180’ απέναντι στην Μπάρτσα.
Το μόνο που μπορείς να πετύχεις, είναι να το κάνεις χειρότερο. Η μοναδική διαφορετική εικόνα που μπορείς να δώσεις στο ματς είναι αυτή που έδωσε πέρσι η Άρσεναλ. Ο Βενγκέρ δεν καταδέχεται να θεωρήσει κανέναν αντίπαλο καλύτερο από αυτόν, οπότε βγήκε να παίξει στα ίσια. Επειδή έχει καλή ομάδα στη δημιουργία, έβαλε κι αυτός δυο γκολ, στο πρώτο ματς. Αλλά η Άρσεναλ διασύρθηκε και στα δύο παιχνίδια, με τρόπο χειρότερο από οποιονδήποτε άλλο σε νοκ-άουτ Champions League.
Κάποιοι το προτιμούν, εγώ όχι. Θέλω τη ρεαλιστική αντιμετώπιση. Δεν μπορώ το “να βγούμε να παίξουμε τη μπάλα μας”, τη άμυνα στη σέντρα του ημίτρελου Μαλεζάνι. Αυτό δεν είναι φιλοδοξία, είναι αφέλεια. Και μιας και τον θυμηθήκαμε, το απίστευτο της ιστορίας είναι πως δεν του έφτανε η εικόνα στο Καμπ Νου, πίστευε ακόμα μέσα του πως έχει δίκιο. Και το ξαναέκανε, απέναντι στη Βέρντερ. Κι επειδή το ποδόσφαιρο είναι δίκαιο, όχι μόνο έφαγε κι εκεί πέντε, αλλά πάλι δέχθηκε τέρμα στο πρώτο λεπτό. Τί Μπάρτσα, τί Βέρντερ, αν πας με τα σώβρακα κατεβασμένα, η κατάληξη θα είναι ίδια.
Πέντε έφαγε και χθες ο Παναθηναϊκός. Κι υπέφερε και κουράστηκε. Όχι μόνο σωματικά, αυτό είναι το λιγότερο. Η μεγαλύτερη κόπωση είναι στο μυαλό, η μεγαλύτερη πτώση είναι στο ηθικό. Όταν κυνηγάς και κλέβεις, είσαι μάχιμος, ανταγωνιστικός, η κούρασή σου αποδίδει καρπούς. Τα δίνεις όλα και κάτι κάνεις, είσαι μέσα στο ματς. Όταν τα δίνεις όλα και δεν πετυχαίνεις απολύτως τίποτα, διαλύεσαι.
Το δεκάλεπτο φαίνεται αιώνας. Το κορμί σου αντέχει να τρέξει κι άλλο. Το μυαλό όμως δεν αντέχει να ζει 100 φορές συνεχόμενες την ίδια φάση και να μην μπορεί να πάρει ούτε ένα πλάγιο. Σκεφτείτε να πετάτε ένα μπαλάκι στον τοίχο, για μιάμιση ώρα. Το χέρι σας θα κουραστεί, θα πονάτε πολύ. Τίποτα, όμως, δεν είναι χειρότερο από το να σημαδεύετε ένα σημείο στον τοίχο και για μιάμιση ώρα να μην το πετυχαίνετε ποτέ. Στη μισή ώρα το μυαλό σας θα γίνει πολτός.
Η Ιντερ είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης κι η Μπάγερν φιναλίστ. Αν χθες το βράδυ ο Παναθηναϊκός έπαιζε έτσι στο Σαν Σίρο ή στο Αλιάνζ Αρίνα, σήμερα θα έστηναν κρεμάλες στο Σύνταγμα. Η “εμφάνιση στο Καμπ Νου” είναι ανεκτή εκεί και μόνον εκεί. Οπουδήποτε αλλού, υπάρχουν απαιτήσεις. Όχι για αποτέλεσμα, αλλά για ανταγωνιστική εικόνα. Στο Καμπ Νου το όριο του ανταγωνισμού για ελληνική ομάδα είναι ένα. Βολέ, τακουνάκι, γκολ. Τελεία.
ΥΓ. Στο θέμα έχω αναφερθεί δυο φορές. Η πρώτη (link:278916)εδώ(/link), η δεύτερη (link:284814)εδώ(/link). Στο ματς της Βαρκελώνης χάρηκα πολύ, αφού για πρώτη φορά πήραν πολλοί τηλεθεατές χαμπάρι τι ακριβώς συμβαίνει, τι εικόνα μας δίνουν τα κανάλια. Μακάρι σε κάθε αγώνα να υπάρχει το ίδιο πρόβλημα, μπας και φιλοτιμηθούν ΝΕΤ, ΜEGA και AΝΤ1 και πάψουν να μας αντιμετωπίζουν σαν τριτοκοσμικούς. Μπορεί να είμαστε, και σε πολλά επίπεδα μάλιστα, αλλά αυτό δεν τους νομιμοποιεί να κακοποιούν την εικόνα που παίρνουν. Αν σκεφτούμε πως στη ΝOVA, που την πληρώνουμε, άλλαξαν το σήμα τέσσερα χρόνια μετά το Μουντιάλ της Γερμανίας (όταν και καθιερώθηκε), τότε πιστεύω πως το 2014 το MEGA θα δείχνει το Champions League σε 16:9. Θα φαίνεται και πιο ωραίο το περιποιημένο μούσι του Θειακού.
