Στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή

Το πείραμα έχει ως εξής: ζητάμε από την ελληνική κοινωνία να ξαπλώσει στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή και με το δικό της- μοναδικό, οξύμωρο, μα πάντα εύσχημο- τρόπο να αποδώσει εν συντομία το περίγραμμα της πραγματικότητας της.

Βήμα πρώτο: παιχνίδι συνειρμών.

«Ο Κρόνος που τρώει τα παιδιά του». Απαισιοδοξία; «Τίποτα δεν πάει καλά». Έμφυτος πεσιμισμός;

Βήμα δεύτερο: Ευθείες ερωτήσεις.

«Ποια η γνώμη σου για την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα;». Το χρώμα του μαύρου ή έστω, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αποχρώσεις του γκρι η απόκριση.

Βήμα τρίτο: Ύπνωση.

«Τι βλέπεις;». «Στέκομαι όρθιος σε ένα απέραντο τοπίο. Με κυκλώνει ομίχλη. Περπατώ, μα ο βηματισμός φαντάζει αβέβαιος, λες και είναι μια διαδρομή προς το απόλυτα άγνωστο. Δεν φοβάμαι, όμως με ανησυχούν και με αγχώνουν σκέψεις και καταστάσεις».

Η Ελλάδα σήμερα:

Βήματα προς τα εμπρός έγιναν. Ήταν αναπόφευκτα. Η πρόοδος υπάρχει- δεν ζούμε μόνοι μας σε αυτόν τον πλανήτη. Δεν είναι η Ελλάδα μια πλανητική ανορθογραφία. Μέρος και τμήμα της θετικής και αρνητικής παγκοσμιοποίησης είναι. Μες τις τόσες αντιφάσεις της είναι σύγχρονη. Βιώνει ωστόσο αυτή την πραγματικότητα με δυο αντίδρομες δυνάμεις. Την πρόοδο και τη συντήρηση.

Από τη μια προχωρά, αγωνίζεται, μάχεται και δημιουργεί. Σκάβει, υψώνεται και χαίρεται τη θέση της στον κόσμο. Από την άλλη είναι μοιρολατρική, γκρινιάρα, κουτοπόνηρη, απαισιόδοξη, γεμάτη ματαιοδοξία και πυρετό από περασμένα μεγαλεία. Και πάντα γλετζέδικη, μονίμως ασπαζόμενη το δόγμα ότι η φτώχεια θέλει καλοπέραση (ακόμα κι αν δεν υπάρχει φτώχεια).

Ένας δόκτορας Τζέκιλ και κύριος Χάιντ. Μια σχιζοειδής, μα ευφάνταστη και γλυκόπικρη κυρία. Που πάντα μισεί αυτό που λατρεύει.

Αειθαλές και διαχρονικό το παράδοξο που χαρακτηρίζει την ελληνική πραγματικότητα. Ίσως να είναι για πάντα έτσι.