Superleague των αντιθέσεων
Παρά ένα Σκόκο, άντε και ολίγον Τζεμπούρ, σήμερα στις εφημερίδες η βαθμολογία του πρωταθλήματος θα ‘ταν ακόμα πιο σουρεάλ. Οχι Ηρακλής, πρώτος. Ηρακλής και Αστέρας Τρίπολης, πρώτοι.
Η μία είν’ η ομάδα που δεν ήξερε, ως και την εποχή του Μουντιάλ, αν θα ‘παιζε στη Σούπερ Λιγκ. Κι αφού το ‘δέσε, μετά άλλαξε μες στην προετοιμασία προπονητή. Η άλλη ήταν, υποτίθεται, η top-of-the-list για να φύγει ο προπονητής με το που θ’ άρχιζαν οι αγώνες. ‘Η αυτός θα ‘ταν, ο Βλάχος. ‘Η ο άλλος, ο Σέρβος της Καβάλας! Τα δύο 2-2, κόντρα σε ΑΕΚ και Παναθηναϊκό, του Σαββατοκύριακου.
Για τους προπονητές, υπάρχουν δύο “καλές” κατηγορίες αγώνων. Η μία είναι οι καλοκαιρινοί. Κατά προτίμησιν, όσο γίνεται πιο μακρινοί. Επίσης, όσο γίνεται λιγότερο τηλεοπτικοί. ΑΕΚ, στην Αυστραλία. Αναβίωσε, σ’ ένα ταξίδι και μόνον, το έπος 1988-1996. Παναθηναϊκός, σε Καναδά/Αμερική. Ολα, τι Μίλαν τι Ιντερ, ειδύλλιο. Σαράντα χρόνια μετά το Ουέμπλεϊ (1971), ξανά Ουέμπλεϊ (2011). Η δεύτερη καλή κατηγορία είναι οι επίσημοι αγώνες των μικρομεσαίων ομάδων. Οχι όλοι. Οι εκτός έδρας, ή οι εντός αλλ’ εναντίον των μεγάλων.
Τακτικά, και ψυχολογικά, οι πιο εύκολοι. Στήνεσαι, τίποτα το ιδιαίτερο σε συνταγή πέρα απ’ το σφιχτό σχήμα, παίζεις “για δύο αποτελέσματα”, αν κάτσει έκατσε, αν δεν κάτσει τι είχες τι έχασες, το όλον περιβάλλον θεωρεί αναμενόμενη την πολιτική να το κλέψουμε, δεν πρόκειται ν’ απαιτήσει παιγνίδι πρωτοβουλίας και δημιουργικότητας, αυτά ανήκουν στις υποχρεώσεις του μεγάλου, ή του γηπεδούχου. Ο Βλάχος, στο ξεκίνημα της περιόδου, υπ’ αυτή την έννοια στάθηκε τυχερός με τη σειρά των αναμετρήσεων.
Με την πατροπαράδοτη συνταγή λοιπόν, το μηδέν πίσω και μια σπόντα για γκολ, έκλεψε τον Εργοτέλη. Συγκράτησε άνετα, στο μηδέν, τον ΠΑΟΚ. Κι αποπειράθηκε να ληστέψει κανονικά, και την ΑΕΚ. Κάποια στιγμή άναψαν τα κόκκινα, ήχησε συναγερμός, αλλά πάλι με ολωσδιόλου άδεια χέρια δεν έφυγε. Κάτι του ‘μείνε. Η πατροπαράδοτη συνταγή δεν είναι, ούτε επισημαίνεται, για ν’ απαξιώνεται.
Γιατί σ’ αυτές τις ομάδες καλείσαι να την εφαρμόσεις, με πιόνια σαν τον τίμιο Λαδάκη και τον ακόμη πιο τίμιο Κερ απ’ το αμέτρητο βάθος του σκωτσέζικου πρωταθλήματος. Για κάν’ το…
Ο Πανσερραϊκός κι η Χάιντουκ, όχι δεν το ‘κάναν, δεν το αποπειράθηκαν καν. Βοηθάει, φυσικά, μαζί με τον Λαδάκη και τον Κερ να ‘χεις τον πιο box-to-box, πιο box-to-box κι απ’ τον Κουμόρτζι, μέσο του ελληνικού πρωταθλήματος. Τον Μπαστία. Στη λίστα των παικτών που βάζουν τα αμείλικτα ερωτηματικά για την όραση των top club της χώρας. Δεν τους βλέπουν; Αυτόν, τον Ντουγκλάο στην Καβάλα, τον Γκουσταβίνιο στην Κέρκυρα. Το ίδιο βοηθάει να ‘χεις ένα χαφ σαν τον Ροζέριο που, αν είναι να παίζει έτσι τη θέση του σέντερ-φορ, τότε κακώς επιβαρύνει η ΠΑΕ το payroll με κανονικούς σέντερ-φορ. Υστερα, ξεπετάγεται απρόσκλητος μες στη μέση, άγνωστο αν με άδεια απ’ τον κηδεμόνα του ή όχι καθότι ακόμη δεν έχει κλείσει τα 18 και κυκλοφορούσε τέτοια ώρα έξω, κι ένας Φορτούνης. Και δένει. Η ζημιά.
Η ζημιά έρχεται απ’ το πνευματικό κομμάτι, όχι το φυσικό. Απ’ όσους την υπέστησαν ύστερα από μεσοβδόμαδο ευρωπαϊκό παιγνίδι, μόνον ο Κούπερ άκουσα να το λέει τόσο καθαρά και ξάστερα. Η βουτιά της πτώσης του Αρη, από Πέμπτη σε Κυριακή, ήταν μπάντζι-τζάμπινγκ δίχως λουριά. Στον ΠΑΟΚ, έχουν κι αυτοί ξεκάθαρα “πνευματικό” θέμα. Αλλης υφής. Ο Δερμιτζάκης δυσκολεύεται, στο να τον υπακούουν. Αλλ’ ενώ το κακό ερχόταν από μακρυά, κι οι μόνοι που δεν το ‘βλέπαν είναι όσοι κατάφεραν και somehow “αναγνώρισαν” καλή εικόνα την Πέμπτη στο Βέλγιο, τώρα αρχίζει να φταίει η προετοιμασία με το…γκρουπ του Μπερέτα.
Στον Παναθηναϊκό, ο Νιόπλιας ήξερε τι (παρεμφερές) είχε δρομολογηθεί με τον Κέζο, ότι φταίει η προετοιμασία “του”, δεν το τράβηξε περαιτέρω, απλώς ψέλλισε μετά την Καβάλα πως “δεν είν’ αυτό το θέμα”, και…welcome back μίστερ Λόρενς! Πράγματι, “δεν είναι αυτό το θέμα”. Το θέμα είναι, όπως και με τον Δερμιτζάκη, πως ο Νιόπλιας φαίνεται πως έχει χάσει τον τρόπο να επιβάλλεται. Κάπως το ‘κάνε πέρυσι, κάπως δεν το κάνει εφέτος. Και αδικεί τον εαυτό του διότι έτσι, όταν π.χ. ο Λέτο παίζει όπως θέλει, τότε η ομάδα φαίνεται συνολικά αδούλευτη στην τακτική και στην οργάνωσή της.
Στην ΑΕΚ δεν έφταιξε ο όποιος είναι επιφορτισμένος να κάνει καλή γυμναστική στους παίκτες, γενικώς στην ΑΕΚ εδώ και δύο χρόνια ποτέ και σε τίποτα δεν έχει φταίξει το επιτελείο Μπάγεβιτς, μόνον έφταιξε ο διαιτητής, και τώρα θα τον αποκεφαλίσει ο Σταύρος από-μικρό-παιδί-το-όνειρό-μου-ήταν-να-γίνω-Μελισσανίδης Αδαμίδης. Καλή είν’ η διαιτητοκουβέντα, δεν είναι κακή. Οσα πιο πολλά λένε, κι όσο τους νουθετούν να ‘ναι συγκρατημένοι…χθές ο Μπέος ή αύριο-μεθαύριο ο Ψωμιάδης, τόσο πιο γρήγορα θα διανυθεί ο δρόμος που οδηγεί στην οριστική γραφικότητα.
Η τελευταία προμεσονύχτια είδηση της Κυριακής δεν ήταν, όμως, η τιγροειδής επίθεση Αδαμίδη κατά Κουκουλάκη στο ράδιο. Ηταν ότι ο one-of-a-kind Γιάννης Κομπότης, αφού έφαγε τέσσερα στα Τρίκαλα, μετά του ‘ρίξαν και το πέμπτο. Τον κράτησαν μέσα! Ποιόν; Τον Γιάννη Κομπότη. Για τι πράγμα; Για απόπειρα δωροδοκίας. Οπως καταλαβαίνετε, τέλος εδώ. “Δεν γράφω άλλο”. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας…
