Τα… 7 κακά της μοίρας της Ρεάλ Μαδρίτης
Λίγες ώρες απομένουν στον Μπερντ Σούστερ… Λίγες ώρες μέχρι να αποτελέσει παρελθόν για την ομάδα. Το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο και ο Γερμανός τεχνικός «πληρώνει» την κρίση της ομάδας. Μία κρίση για την οποία οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ευθύνεται αποκλειστικά αυτός. Ναι φταίει, εννοείται πως φταίει, ωστόσο μία προσεκτικότερη και ψύχραιμη ματιά συμβάλλει στην εξαγωγή επιπρόσθετων συμπερασμάτων.
Κλίκες: Ο εσωτερικός πόλεμος
Οταν η ομάδα αποκλείεται με αυτόν τον ντροπιαστικό τρόπο από το κύπελλο Ισπανίας και ο Μπερντ Σούστερ, στη συζήτηση που έχει με τους προϊσταμένους του, αντί να αναλάβει ευθύνες μιλά για ψυχραιμία και κάνει παράπονο πως ο Ραούλ δεν του… μιλάει, τότε γίνεται απολύτως κατανοητή η κατάσταση που επικρατεί στο παρασκήνιο της ομάδας. Η «σημαία» του συλλόγου εξέφραζε την εκάστοτε θέση της διοίκησης, των φιλάθλων, των παλαιών συμπαικτών του. Το έκανε με τη συμπεριφορά του απέναντι στο «μαύρο πρόβατο» Σέρχιο Ράμος, λόγω δηλώσεων του διεθνή αμυντικού για την κατάσταση στην ομάδα. Η «ψυχρή» χειραψία που είχε σε μία αλλαγή του, ενδεικτική του τι περιμένει τον Ράμος, το συμβόλαιο του οποίου δύσκολα θα ανανεωθεί. Φυσικά ο Ραούλ δεν είναι ο «κακός» της υπόθεσης, απλώς είναι κι αυτός μέρος του προβλήματος. Τα αποδυτήρια της ομάδας ποτέ δεν ήταν μονιασμένα, ωστόσο σε δύσκολες περιόδους, οι παρέες γίνονται κλίκες με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Πρόσφορο έδαφος υπάρχει, ελέω «παλιών», «Ολλανδών», «Λατίνων», «παραγκωνισμένων»…
Διοίκηση: Ο στόμφος πληρώνεται…
Η δημοσκόπηση της «Marca» σχετικά με το ποιος έχει την ευθύνη για την κατάσταση στη Ρεάλ, διόλου απρόσμενη. Παρότι όλοι οι άνθρωποι της ομάδας στρέφουν τα βέλη τους στον Σούστερ, οι φίλαθλοι της ομάδας δείχνουν προς το μέρος της διοίκησης. Του Ραμόν Καλντερόν, του Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς και των υπολοίπων ανθρώπων της ομάδας που ποτέ δεν συμπάθησαν είναι η αλήθεια και που δεν είχαν και κάποιο λόγο να συμπαθήσουν. Οταν ο Σούστερ έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου το καλοκαίρι ότι η «βασίλισσα» είχε εγκλωβιστεί στο σίριαλ Κριστιάνο Ρονάλντο και παραμελούσε τις υπόλοιπες ανάγκες της, ουδείς του έδωσε απάντηση. Το τέλος των μεταγραφών βρήκε τους πρωταθλητές να πανηγυρίζουν που πρόλαβαν να κλείσουν τον Ράφαελ φαν ντερ Φάαρτ και τον κόσμο να κοιτάζει απορημένος πως θα εμφανιστεί η ομάδα επιθετικά, έχοντας χάσει οριστικά τους Ρομπίνιο, Ρομπέρτο Σολδάδο, Αντόνιο Κασάνο και Χαβιέρ Μπαλμπόα. Οι επιθετικοί στο Βαλδεμπέμπας ήταν «μετρημένα κουκιά» και ένας τραυματισμός του φαν Νίστελροϊ αρκούσε να «γιγαντώσει» την κρίση.
Αμυνα: Το… ελβετικό τυρί
Η ένταση μεγάλη. Η δυσαρέσκεια έκδηλη. Το τέλος του αγώνα με τη Βαγιαδολίδ βρίσκει τον Μπερντ Σούστερ, ενώπιον των ποδοσφαιριστών του, οι οποίοι τον αμφισβητούν. Τους δίνει διήμερο ρεπό και τους τονίζει ότι τη Δευτέρα θα υπάρχει μία προαιρετική προπόνηση. Σε αυτήν λαμβάνουν μέρος μόλις πέντε παίκτες. Ο ίδιος ο Σούστερ απουσιάζει! Οχι διότι έχει κάποια συνάντηση με τη διοίκηση (αυτή, πάντως, δεν αργεί), αλλά διότι προτίμησε να σουλατσάρει για ψώνια στους δρόμους της Μαδρίτης μετά της συμβίας του.
Περίπου 1,5 χρόνο νωρίτερα, ως τεχνικός της Χετάφε ακόμα, ο Σούστερ… προδιέγραψε το τέλος του Φάμπιο Καπέλο από τον πάγκο των μετέπειτα πρωταθλητών Ισπανίας… ενημερώνοντας πως ο ίδιος θα είναι ο αντικαταστάτης του. Σε μία περίοδο που η διοίκηση της ομάδας δεν είχε καλά-καλά συμφωνήσει με τον Γερμανό.
Νοέμβριος του 2008 και η Ρεάλ Μαδρίτης κατέκτησε ένα πρωτάθλημα επί Σούστερ, αλλά σε καμία περίπτωση οι… προγραμματικές δηλώσεις του δεν υλοποιήθηκαν. Η θεαματική ομάδα που υποσχέθηκε έδωσε χώρο στην Ρεάλ της ουσίας, ύστερα από αλλαγή πλεύσης του Σούστερ. Οι μεταγραφές που δεν χρειάζονταν, έγιναν κραυγές αγωνίας για το εάν θα έχει στα χέρια του κάποιον επιθετικό και κάποιον αμυντικό επιπλέον. Κατάφερε να στρέψει διοίκηση, παίκτες και φιλάθλους εναντίον του και ο ίδιος να δηλώνει «σίγουρος για τη θέση του προπονητή»… Μέχρι την τελευταία στιγμή.
Ο παγκόσμιος πρωταθλητής και κορυφαίος παίκτης του κόσμου το 2006, Φάμπιο Καναβάρο, με τις εμφανίσεις των τελευταίων δύο ετών, δεν υπάρχει περίπτωση να βρει θέση στην ομάδα της γενέτειράς του, της Νάπολι, που τόσο θέλει να επιστρέψει. Και φυσικά δεν μιλάμε για τους τωρινούς «παρτενοπέι» που πηγαίνουν… τρένο. Το ανέκδοτο των 30 εκατομμυρίων ευρώ, Πέπε, αρχίζει να εξελίσσεται στην πιο αξιόπιστη λύση στην άμυνα, αφού ως γνωστόν στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος. Ο Γκάμπριελ Χάιντσε φημίζεται πλέον για τα λάθη του και τις αποβολές του, ο Σέρχιο Ράμος για τις αποβολές και για τα λάθη του και όταν σε αυτούς τους κεντρικούς αμυντικούς (ο τελευταίος αγωνίζεται κατά ανάγκη δεξιά) η αναπληρωματική λύση είναι ο Κριστόφ Μέτσελντερ, τότε τα 20 γκολ στα τελευταία 10 παιχνίδια είναι λογική εξέλιξη. Φέτος η Ρεάλ σε 19 επίσημα παιχνίδια από την αρχή του έτους έχει κρατήσει το μηδέν μόνο σε ένα ματς (απέναντι στην ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ). Με δεδομένο ότι οι πλάγιοι αμυντικοί της ομάδας αρνούνται παραδοσιακά να μαρκάρουν, από τη στιγμή που δεν το πράττουν ούτε οι στόπερ, η υπόθεση έχει χαθεί.
Κασίγιας: Η… συγκάλυψη των προβλημάτων
Φταίει ο Ικερ Κασίγιας. Φταίει διότι πολύ απλά πέρυσι υπερέβαλε εαυτόν. Η άμυνα ούτε πέρυσι λειτουργούσε, ωστόσο ο Ισπανός τερματοφύλακας ήταν «Κέρβερος». Εξ ου και οι προτιμήσεις που συγκεντρώνει ακόμα και για τη «Χρυσή Μπάλα». Χωρίς Κασίγιας η Ρεάλ δεν υπήρχε περίπτωση όχι να κατακτήσει, αλλά να πλησιάσει τον περσινό τίτλο. Φέτος ο πρωταθλητής Ευρώπης με τους «φούριας ρόχας» δείχνει ότι κουράστηκε. Δεν είναι καλός και ουδείς μπορεί να του το προσάψει. Αυτό που μπορεί να του προσάψει, είναι ότι άθελά του ευθύνεται για τη συγκάλυψη στη μεταγραφική περίοδο των γνωστών κενών της ομάδας. Δεν αποκτήθηκε αμυντικός, αφού υπάρχει ο Κασίγιας… Πέρυσι είχε απίστευτη χρονιά, πρόπερσι ήταν και πάλι πολύ καλός, ωστόσο φαίνεται πως του λείπει αυτό το στοιχείο που τον διαχωρίζει από τον Τζιανλουίτζι Μπουφόν. Ο Ιταλός αντιμετωπίζει τους αντιπάλους του και την αστεία άμυνά του πέντε-έξι χρόνια τώρα. Ο Ισπανός κατάφερε να αντέξει για δύο χρόνια. Μετά κλάταρε.
Τραυματισμοί: Κατάρα που έγινε δεύτερη φύση
Πέρυσι μιλούσαμε για συμπτώσεις και για κάποιες ιδιαίτερες περιπτώσεις ποδοσφαιριστών, που έχουν τους τραυματισμούς στο «τσεπάκι» τους. Ο δακτυλοδεικτούμενος Αριεν Ρόμπεν δεν ήταν δυνατόν να περιλαμβάνεται στα πλάνα του προπονητή του για όλη τη σεζόν. Ηδη μέσα σε τρεις μήνες είχε τρεις τραυματισμούς… Από εκεί και πέρα, όμως, οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές της ομάδας δεν πήγαν πίσω. Τραυματισμοί σε κάθε θέση, καίριων μονάδων για τον καταρτισμό της βασικής ενδεκάδας (Καναβάρο, Πέπε, φαν ντερ Φάαρτ, Σνάιντερ, Ντιαρά), που δυσκόλεψαν αφάνταστα τον Σούστερ στην επιλογή εναλλακτικών λύσεων. Ολα αυτά, όμως, είπαμε ότι τα είχε και πέρυσι. Αυτό που δεν έτυχε πέρυσι, ήταν στα δύσκολα να χάσει το μοναδικό άνθρωπο που μπορεί να σκοράρει και να δώσει νίκες στην ομάδα, τον Ρουντ φαν Νίστελροϊ. Ο Ραούλ μπορεί να σκοράρει αρκετά τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά το κάνει σε παιχνίδια όπου αργά ή γρήγορα το γκολ θα έρθει. Ο Ολλανδός επιθετικός βρίσκει δίχτυα όταν τα πάντα δείχνουν πως η Ρεάλ δεν θα σκοράρει. Στοιχείο που έδινε καίριους βαθμούς. Μέχρι το τέλος της σεζόν, όμως, δεν θα υπάρχει φαν Νίστελροϊ λόγω τραυματισμού (και λογικά η καριέρα του στη Ρεάλ δύσκολα θα φτάσει στα ίδια επίπεδα στην επιστροφή του).
Μπαρτσελόνα: Το προκλητικό αντίπαλο δέος
Βλέποντας την Μπαρτσελόνα να κάνει δύο σερί ήττες στην αρχή του πρωταθλήματος, η εικόνα της Ρεάλ δεν προβλημάτισε κανέναν. Το πρωτάθλημα θα ήταν και πάλι δικό της, σε μία παράσταση για ένα ρόλο. Οι «μπλαουγκράνα», όμως, γρήγορα ανέκαμψαν και άρχισαν να τραβούν κουπί. Ουδείς προβληματίστηκε. Στην κορυφή εξάλλου βρίσκονταν οι ομάδες του Λεβάντε (Βιγιαρεάλ, Βαλένθια), που αργά ή γρήγορα θα «ξεφούσκωναν». Οταν οι Καταλανοί άρχισαν να ρίχνουν τη μία πεντάρα πίσω από την άλλη, τότε ο κόσμος ανησύχησε πραγματικά. Αυτό διότι σε αντιπαράθεση, έβλεπε τη Ρεάλ Μαδρίτης να αγκομαχά να κερδίσει στο γήπεδό της παιχνίδια με μικρούς αντιπάλους, να χάνει δύο φορές από τη Γιουβέντους και να εμφανίζει και κάκιστη εικόνα. Στη μία γωνιά υπήρχε μία Μπαρτσελόνα που συγκρινόταν με αυτήν που κυριάρχησε στο πρώτο μισό του ’90, την Μπαρτσελόνα του Κρόιφ, και στην άλλη μία ομάδα που πάσχιζε να σκοράρει στην άμυνα της Αλμερία και της Αθλέτικ Μπιλμπάο. «Κερασάκι» στην τούρτα του ψυχολογικού μαρασμού των φίλων της ομάδας, ηπεριπαικτική δήλωση του Σαμουέλ Ετό, πως «φαβορί για τον τίτλο είναι η πρωταθλήτρια Ρεάλ Μαδρίτης. Οι υπόλοιπες ομάδες πρέπει να της κλέψουν το στέμμα».
Φίλαθλοι: Η τέχνη της παραπλάνησης
Σε αυτό το συνονθύλευμα ευθυνών, οι φίλαθλοι δεν είναι άμοιροι αυτών. Η στάση τους σπανίως είναι καθορισμένοι και συνήθως πηγαίνουν εκεί που φυσάει ο άνεμος. Από το «παραμυθάκι» χωρίς happy end με τον Κριστιάνο Ρονάλντο, σε αυτό με τον «σωτήρα» Ράφαελ φαν ντερ Φάαρτ. Από τη μαγεία με την «επτάρα» κόντρα στην τραγική εκείνη την περίοδο Σπόρτινγκ Χιχόν, στη διαιτησία που «κατακρεουργεί» την ομάδα σε κάθε παιχνίδι της, εξαιτίας ενός λανθασμένου σημαντικού σφυρίγματος στο παιχνίδι. Με τα όργανα της διοίκησης (οι μαδριλένικες εφημερίδες «Marca», «AS») να κάνουν καλά τη δουλειά τους, χρειάστηκε να φτάσει η ομάδα σε αυτό το σημείο ώστε οι «φωνές» των φιλάθλων να κατευθυνθούν προς πιο ορθούς στόχους. Και φυσικά οι αποδοκιμασίες να εντείνονται σε κάθε παιχνίδι. Η τελευταία απόπειρα αποπροσανατολισμού της ομάδας, με μεταγραφές… πεταμένων φαγητών της Ιντερ και της Μίλαν (Ερνάν Κρέσπο, Αντρέι Σεφτσένκο) δεν δείχνει να πιάνει τόπο…
