Τα… αμερικανάκια της Λίβερπουλ

Μου ήταν εντελώς αδιάφορο, διότι ήταν μέσα μου εντελώς αποσυνδεδεμένο, το ιδιοκτησιακό, απ’ αυτό που με απασχολεί. Από το αγωνιστικό τέρας, δηλαδή, που περιφέρεται και τρομάζει. Ειδάλλως, εάν τα συνέδεα αυτά τα δύο, ότι δεν παίζουν τίποτα εξαιτίας των Αμερικάνων που «επιτέλους» έφυγαν, θα ‘ταν το αυτόματο διαζύγιό μου με τη λογική. Το τέλος της λογικής. Οι «πρώην» Αμερικάνοι έφυγαν, λοιπόν. Και ήρθαν οι «νυν». Την Κυριακή στο Γκούντισον Παρκ, στο θεωρείο ήταν οι καινούργιοι.

Τι άλλαξε, στο γρασίδι; Τίποτα. Το μόνο που άλλαξε είναι η βαθμολογία. Δέκατη ένατη, επειδή η εικοστή και τελευταία ομάδα έχει απλώς χειρότερη διαφορά τερμάτων. Μόνο που αν είσαι Λίβερπουλ, το 19 σημαίνει κάτι άλλο. Σημαίνει (την εικοσαετή προσμονή για) το 19ο πρωτάθλημα, δεν σημαίνει τη 19η θέση στο πρωτάθλημα!




Αίφνης, οι ποδοσφαιριστές δεν είναι καλοί. Ο Ραούλ Μεϊρέλες δεν είναι καλός. Ο Τζο Κόουλ δεν είναι καλός. Ο Γιοβάνοβιτς δεν είναι καλός. Ο Μάξι Ροδρίγες δεν είναι καλός. Ο Κάουτ, ο Ρέινα, ο Τζέραρντ. Ο Φερνάντο Τόρες, λέει, «δεν ασχολείται». Αντε, λοιπόν, και…δεν είναι καλοί. Δεν γίνεται να κοντράρουμε μ’ αυτούς την Τσέλσι; Ας πούμε, δεκτόν. Δεν γίνεται να κοντράρουμε Γιουνάιτεντ και Αρσεναλ; Εστω, δεκτόν. Δεν γίνεται να κοντράρουμε Σίτι και Τότεναμ; Αντε, δεκτόν. Τη… Νορθάμπτον, ομάδα δ’ κατηγορίας που απέκλεισε τη Λίβερπουλ μες στο Ανφιλντ, μήπως γίνεται; Τη Μπλάκπουλ, ίσως; Εριξα μια ματιά στα χάιλαϊτ εκείνης της ήττας απ’ τη Μπλάκπουλ, κι έφριξα. Πέντε «ευκαιρίες», που και οι πέντε ήταν γιόμες για το κεφάλι του Κυργιάκου!



Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα, και μόνον, ο προπονητής. Ο Μόγες της Εβερτον, με τα πολύ περιορισμένα οικονομικά, δεν είχε την Κυριακή τους δύο καλύτερους παίκτες του, τον Φελαϊνί και τον Πίνααρ. Αλλ’ έστειλε στο χορτάρι έντεκα πεινασμένους που δάγκωναν. Μας φταίει ότι δεν έχει ποιότητα ο Κοντσέσκι. Αλλά μας νίκησε ο Κόουλμαν, ένα παιδάκι 60 χιλιάδων λιρών απ’ τη Σλίγκο Ρόβερς! Το ομαδικό «εργατικό ήθος», ενός κλαμπ που εξακολουθεί κόντρα στο ρεύμα να καθοδηγείται από ένα ντόπιο πρόεδρο-οπαδό, τον Μπιλ Κένραϊτ, έκανε τον μικρό να φαντάζει γίγας. Ο Χότζσον έβγαλε στο τερέν έντεκα απαθείς που κοιτούσαν σαν αδιάφοροι. Ο χειρότερος, όποιος ήταν, της Εβερτον έμοιαζε καλύτερος απ’ τον καταρρακωμένο Φερνάντο Τόρες.

Είναι ολοφάνερο ότι ο προπονητής, πνιγμένος ο ίδιος στα προβλήματα, αδυνατεί και να επιβληθεί και να εμπνεύσει. Μετά το 2-0 απ’ την Εβερτον, σαν να μη ήταν αυτό αρκετό, οι φαν της Λίβερπουλ τον άκουσαν να δηλώνει ικανοποιημένος απ’ την απόδοση της κατανικημένης ομάδας του. Πάνε 80 χρόνια, και πλέον, απ’ την τελευταία φορά που η Λίβερπουλ ξεκίνησε τόσο χάλια. Αλλ’ ο Χότζσον είναι…Βρετανός, και αυτό τον σώζει. Προπονητής της Χρονιάς πέρυσι, στην Πρέμιερσιπ. Δεν μπορεί να έγινε λάθος, στην ψηφοφορία!



Αρα, ενώ ως το καλοκαίρι αυτή η ομάδα ήταν πολύ καλή και την είχε καταστρέψει ο Ράφα Μπενίτεθ, τώρα ο προπονητής είναι καλός αλλά «δεν κάνουν» αυτοί οι παίκτες. Ιδίως οι ξένοι. Ιδιαίτερα ο Φερνάντο Τόρες. Και του την πέφτουμε όλοι. Συμπαίκτες την ώρα του αγώνα (Κάραγκερ), ο ίδιος ο προπονητής στην πρες-κόνφερανς…διακριτικά ή ίσως όχι και τόσο, παλαίμαχοι στις στήλες τους, ειδικοί στον Sky, εφημερίδες. Ολοι τον δίνουν, κανονικά. Ουδείς αναρωτιέται, αν ο Φερνάντο Τόρες «πιστεύει» σ’ αυτό που η Λίβερπουλ (δεν) παίζει. Δεν το πιστεύει, δεν έχει άδικο που δεν το πιστεύει, και το δείχνει διότι απλώς δεν μπορεί να το κρύψει.




Στο μεταξύ, κι αυτό ίσως είναι το χειρότερο, ακόμη και ο Περιούσιος Λαός φαίνεται να μη ξέρει πού πατά, πού πηγαίνει, τι θέλει. Δαιμονοποίησε τους προηγούμενους Αμερικάνους, πανηγύρισε για τους επόμενους, κι αν είναι να εκδιωχθεί ο Χότζσον, θέλουν (ακούς) τον… Νταλγκλίς που έχει πάνω από δέκα χρόνια να προπονήσει και να φτιάξει μια ενδεκάδα!



Ο Νταλγκλίς είναι μια χαρά προπονητής, για την ομάδα των παλαιμάχων που ετοιμαζόμασταν να πάμε και να τη δούμε την περασμένη Παρασκευή στο Καραϊσκάκη. Σίγουροι ότι αυτό που θα δούμε θα ‘ταν κάτι…καλύτερο απ’ αυτό που (μας) συμβαίνει στο αγγλικό πρωτάθλημα. Ωσπου το event αναβλήθηκε!