Τα δύο “αλλά” για το Φαν Χαάλ

“Όλοι μπορεί να γκελάρουν στην πρεμιέρα, δύσκολη η Πρέμιερ, αλλά αποκλείεται να γκελάρει η Γιουνάιτεντ στο ντεμπούτο του Φαν Χαάλ στο Ολντ Τράφορντ, αυτό είναι σίγουρος άσος”. Αρκετοί θα το σκέφτηκαν, αλλά τελικώς όλοι οι μεγάλοι νίκησαν εκτός απ’τη Γιουνάιτεντ, που έχασε κιόλας. Μια πιο ψύχραιμη ματιά ίσως να έδειχνε σε κάποιους πως δεν ήταν δα και το πιο σίγουρο πράγμα η νίκη της Γιουνάιτεντ επί της Σουόνσι.

Απ’ τη μία δεν έχει ακόμα ενισχυθεί όσο χρειαζόταν και αναμενόταν να το κάνει φέτος το καλοκαίρι. Μόνο ο Ερέρα ήταν το νέο πρόσωπο στην ενδεκάδα του Σαββάτου, αφού ο Σο είναι τραυματίας και ούτως ή άλλως ο Φαν Χαάλ τον έχει ήδη κράξει για παραπανίσια κιλά κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας. Απ’ την άλλη, η Γιουνάιτεντ είχε ένα κάρο απουσίες απ’τους παίκτες του περσινού ρόστερ: εκτός ο Φαν Πέρσι, ο Γουέλμπεκ, ο Ράφαελ, ο Βαλένσια και ο Κάρικ.

Φιλικά και Φαν Χαάλ

Με μόνο έναν νέο παίκτη στην ενδεκάδα και σημαντικές απουσίες, πως θα ήταν δα και τόσο καλύτερη η Γιουνάιτεντ που θα ήταν σίγουρα νικήτρια απέναντι σε μια καλή ομάδα όπως η Σουόνσι; Γιατί να θεωρηθεί “σίγουρος ο άσος”; Κυρίως για δύο λόγους.

Για τα πολύ καλά αποτελέσματα που έκανε η Γιουνάιτεντ στην προετοιμασία και για την παρουσία του Φαν Χαάλ. Αυτά και μόνο αυτά ήταν αρκετά για να στηθεί ο ποδοσφαιρικός πλανήτης, κόσμος και Τύπος, μπροστά στις τηλεοράσεις το Σάββατο και να περιμένει νίκη, γκολ, θέαμα, καλή εμφάνιση ή έστω κάποια απ’όλα αυτά.

Προφανώς και δεν ήταν σωστή μια τέτοια προσδοκία. Όχι μόνο γιατί τελικώς δεν έγινε τίποτα απ’αυτά και η Σουόνσι νίκησε 2-1, αλλά γιατί ήταν εντελώς παράλογο να περιμένει κανείς πως με μείον τόσους παίκτες, χωρίς τις πολυαναμενόμενες μεταγραφές, η Γιουνάιτεντ θα είναι τρομερή μόνο επειδή θα παίξει βασικός ο Ερέρα και θα είναι στον πάγκο ο Φαν Χαάλ. Όμως, δεν στάθηκαν αρκετά κι ήταν λογικό.

Πρώτο “αλλά”

Για να μην παρεξηθούμε, δεν υποτιμώ ούτε το μέγεθος ούτε τις ικανότητες του Φαν Χαάλ. Στο κείμενο άλλωστε που εξηγούσε πόσο “ακατάλληλος” είναι ο Μόγιες το Μάιο του 2013 , ο Φαν Χαάλ ήταν ένα απ’τα ονόματα που ανέφερα ως λύσεις που θα ήταν απόλυτα ταιριαστές σε ένα μέγεθος σαν αυτό της Γιουνάιτεντ.Αλίμονο αν δεν εκτιμούσα τις μεγάλες ικανότητές του ή αν περίμενα την Ολλανδία του Μουντιάλ για να τις διαπιστώσω. Όμως, υπάρχουν δύο “αλλά”.

Το πρώτο είναι πως η περσινή Γιουνάιτεντ δεν είχε ανάγκη μόνο για προπονητή αντάξιου του μεγέθους της, αλλά και ρόστερ αντάξιο των απαιτήσεων της μετά-Φέργκιουσον εποχής. Πέρσι έγινε μεγάλη κουβέντα για το αν φταίει μόνο η διαχείριση του Μόγιες ή αν παρέλαβε μια γερασμένη ομάδα με χαμηλό πήχη. Η αλήθεια, όπως συνήθως, κρυβόταν και στις δύο πλευρές του διλήμματος: προβλήματα ήταν και ο προπονητής και το ρόστερ.

“ Χωρίς ισορροπία, κομμένη στα δύο”

Ο Φέργκιουσον μέσα στη σεζόν έλεγε πως άφησε μια χαρά ομάδα, τον Μόγιες δεν τον άκουγε κανείς όταν μιλούσε για προβλήματα, αλλά τώρα ήρθε ο Φαν Χαάλ και όλοι ακούν περισσότερο και δεν αντιδρούν. Ο Ολλανδός δεν μίλησε για τη συνολική ποιότητα, αλλά είπε πως το ρόστερ δεν έχει ισορροπία και χαρακτήρισε την ομάδα broken. Εσείς μεταφράστε το όπως θέλετε, εγώ θα το πω “κομμένη στα δύο”. Θέσεις με λύσεις που περισσεύουν, θέσεις με λύσεις που αναζητούνται και δεν υπάρχουν.

Όλα αυτά θα λύνονταν με τα τεράστια ποσά που θα ξόδευε η Γιουνάιτεντ για να δώσει στον Ολλανδό την ομάδα που θα προκαλούσε ξανά φόβο με τη ρόστερ της. Και όχι, δεν είναι λίγα τα 37 εκατομμύρια που κόστισε ο Σο και τα 36 που κόστισε ο Ερέρα, ειδικά αν τα προσθέσει κανείς στα 45 που δόθηκαν για τον Μάτα και τα 32 που δόθηκαν για τον Φελαϊνί. Στρογγυλά 150 εκατομμύρια στη μετά-Φέργκιουσον εποχή.

Κέντρο-άμυνα

Έλα, όμως, που δεν έχουν φτάσει και αναμενόταν και συνέχεια που ακόμα δεν έχουμε δει.

Στο κέντρο πχ, στις δύο τόσο νευραλγικές κεντρικές θέσεις στην τετράδα του 3-4-1-2, η Γιουνάιτεντ προσέθεσε τον Ερέρα, αλλά οι γύρω του παραμένουν ο 33χρονος Κάρικ, o Φλέτσερ που προσπαθεί με συγκινητικό τρόπο να αναστήσει στα 30 την καριέρα που του διέλυσε η ασθένειά του, ο Φελαϊνί που δεν υπολογίζεται και ψάχνει ομάδα για να φύγει και ο Κλέβερλι, που στα 25 του δύσκολα θα γίνει ο παίκτης που φαντάζονταν στο Μάντσεστερ όταν εμφανίστηκε πριν τρία χρόνια. Ο Κρόος χάθηκε, ο Βιδάλ μάλλον δεν θα φύγει φέτος απ’τη Γιουβέντους, η τρύπα παραμένει παρά τη σημαντική προσθήκη του Ερέρα.

Στην άμυνα αποχαιρέτησαν θρύλοι που ήταν καιρό στα κάτω τους, όπως ο Εβρά, ο Φέρντιναντ και ο Βίντιτς, ήρθε ο 18χρονος Σο για τα αριστερά και έρχεται και ο Ρόχο, που κι αυτός παίζει αριστερό μπακ, εκτός από στόπερ. Φτάνουν ώστε μαζί με Τζόουνς, Έβανς και Σμόλινγκ να ανακτηθεί η παλιά αμυντική στιβαρότητα της Γιουνάιτεντ; Ο Βερμάλεν δεν έχει έρθει, ο Μπενάτια μάλλον χάνεται για την Μπάγερν, ο κόσμος ανησυχεί.

Αναμφίβολα παίκτες θα έρθουν και ο Ρόχο δεν θα είναι ο τελευταίος, ενώ ο Ντι Μαρία εξακολουθεί να είναι μεγάλος στόχος. Θα πάρουμε τις απαντήσεις για το τι μπορεί να πετύχει η Γιουνάιτεντ στο μεταγραφικό παζάρι τις επόμενες 13 μέρες και στις 2 Σεπτεμβρίου θα κάνουμε τον καθιερωμένο ετήσιο έλεγχο του πάρε-δώσε των μεγάλων της Αγγλίας. Μέχρι τότε, όμως, η τελευταία ματιά αφορά το δεύτερο, σημαντικότερο “αλλά”.

Δεύτερο “αλλά”

Κι αυτό λέει πως όποιο κι αν ήταν το ρόστερ του Φαν Χαάλ στην πρεμιέρα, όποιο κι αν είναι όταν επιστρέψουν οι τραυματίες και έρθουν κι άλλοι παίκτες με μεταγραφή, δεν θα αλλάξει το γεγονός πως χρειάζεται χρόνος. Ο Φαν Χαάλ μπορεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο να ήταν διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για να πάρει τα αποτελέσματα που ήθελε, αλλά αυτό αφορούσε τη διαχείριση ενός τουρνουά με μάξιμουμ επτά αγώνες, σε πάγκο Εθνικής.

Δεν είναι αυτή η λογική που χαρακτηρίζει την προσέγγισή του. Οι ομάδες του Φαν Χαάλ δεν άφησαν εποχή και τρομερές βάσεις για τους επόμενους που τον διαδέχθηκαν, γιατί ο ίδιος έκανε ο,τι χρειαζόταν για να κερδίσει τον εκάστοτε αγώνα. Ο,τι πέτυχε το πέτυχε χάρις σε δουλειά πάνω σε συγκεκριμένα στιλ, σταθερές φιλοσοφίες, που δουλεύτηκαν για καιρό μέχρι στο χορτάρι να παρουσιαστεί ένα σύνολο με κοινό τρόπο σκέψης, με σχέδιο με την μπάλα και χωρίς αυτήν. Δουλειά φιλοσοφίας και αρχών, όχι κυνήγι βαθμών και αποτελεσμάτων με το καλημέρα.

Μπάγερν 2010

Εκτός απ’τα κατάλληλα εργαλεία, χρειάζεται χρόνος, δουλειά, υπομονή. Δεν θα δουλέψουν όλα αμέσως και είναι σχεδόν βέβαιο πως ο Φαν Χαάλ θα επιμείνει, ακόμα και σε πράγματα που αρχικώς δεν θα δουλεύουν, ακόμα κι αν τα αποτελέσματα δεν είναι καλά. Πρόχειρες αποδείξεις γι’αυτήν την εικασία μας δίνει το ξεκίνημα του στην πρώτη του χρονιά στην Μπάγερν, τη σεζόν 2009-10.

Απορίες και προβληματισμοί για τη χρησιμοποίηση του Σβαϊνστάιγκερ στο κέντρο, για τον παραγκωνισμό του Τόνι, για το ποιος είναι αυτός ο Τόμας Μίλερ, που μόλις έκλεισε τα 20 και παίζει βασικός σε όλα τα ματς. Η Μπάγερν δεν είχε νίκη στα πρώτα τρία ματς και μετά τις πρώτες 13 αγωνιστικές είχε μόλις πέντε νίκες, έξι ισοπαλίες και δύο ήττες. Στο τέλος πήρε το πρωτάθλημα. Στον όμιλο του Champions League είχε χάσει μέσα-έξω απ’την Μπορντό, είχε κερδίσει μόνο τη Μακάμπι Χάιφα, κινδύνευε με αποκλεισμό και ήθελε μόνο νίκη στον τελευταίο εκτός έδρας αγώνα με τη Γιουβέντους για να προκριθεί. Νίκησε με 4-1, με ανατροπή και μετά έφτασε μέχρι τον τελικό της Μαδρίτης.

Πρέπει

Δεν τα γράφω για να πω πως, όπως και η τότε Μπάγερν, η Γιουνάιτεντ “σίγουρα το Μάιο θα είναι καλά”, για να θυμηθούμε και μια εγχώρια ρήση. Μπορεί να είναι, μπορεί και όχι, έχουμε ακόμα να δούμε πολλά και να προστεθούν κι άλλες παράμετροι στην εξίσωση. Τα γράφω ως παράδειγμα για το πως λειτουργεί ο Φαν Χαάλ, ως απόδειξη πως, πέρα απ’τις προσθήκες, αυτό που χρειάζεται πάνω απ’όλα είναι χρόνος. Και υπομονή γιατί το παρελθόν διδάσκει πως δεν δουλεύουν όλα αμέσως και ο Φαν Χαάλ δεν είναι ο τύπος που θα πει μετά από ένα κακό αποτέλεσμα “οκ, ας τα αλλάξουμε όλα, γιατί πρέπει να κάνουμε και νίκες”.

Στο μυαλό του το μεγάλο “πρέπει” δεν είναι οι νίκες, αλλά ο τρόπος. Που εικάζω πως θα δουλευτεί όσο χρειάζεται, ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Και καλό θα είναι μέχρι τότε, να του πάρουν και παίκτες. Προπονητής είναι, δεν είναι ο βασιλιάς Μίδας.