Τα ελλείμματα του ΠΑΟ
Ο λόγος ήταν, φυσικά, τα ελλείμματά του. Ο Παναθηναϊκός μπήκε πιεστικός, όσο ένας φυσιολογικός γηπεδούχος στο last chance saloon. Και, για τόση προσπάθεια που (κατ)έβαλε στον λογαριασμό του ματς, ακίνδυνος. Κουραζόταν, δίχως ο κόπος του να «καταλήγει» κάπου. Ο λόγος ήταν, φυσικά, τα ελλείμματά του.
Τα ελλείμματα των ποιοτικών χαρακτηριστικών, που είναι βασικά στο Τσάμπιονς Λιγκ. Η έκρηξη, η επιθετική επιλογή «σε πρώτο χρόνο», η ατομική ενέργεια. Νορμάλ, σ’ ένα βαθμό, όταν οι τρεις μεσοεπιθετικοί της «ιδανικής ενδεκάδας» συμβαίνει να λείπουν, συγχρόνως, και οι τρεις. Ο Λούις Γκαρσία και ο Μαρίνος, στις θέσεις των ακραίων, έδωσαν στον έρανο και πολλή διάθεση και ορισμένες σωστές διαγώνιες κινήσεις στα φτερά του Σισέ.
Καλός ο οβολός τους, αλλ’ όχι αρκετός για να ‘ναι η διαφορά μιας ισοπαλίας από μία νίκη. Στην πραγματικότητα, τους τρεις πίσω απ’ τον Σισέ ο Νίκος Νιόπλιας τους έκανε…τέσσερις, σε 4-1-4-1, ώστε να πολλαπλασιάσει τις πιθανότητες. Απ’ τους τέσσερις όμως, με το δίδυμο Κατσουράνη-Καραγκούνη «ανάμεσα» στον Μαρίνο και στον Λούις Γκαρσία, μόνον ο Κατσουράνης «έχει» το απρόβλεπτο πέρασμα της μπάλας. Το δύσκολο. Το μη αναμενόμενο. Την πάσα δίχως κοντρόλ, που «πιάνει» παρά την πολυκοσμία.
Την επιχείρησε, αρκετές φορές. Κάποτε, έπιασε. Ιδίως προς τους πλάγιους. Κάποτε, πάλι, όχι. Το αν θα πιάσει, εξαρτάται κατά πολύ απ’ την κίνηση των συμπαικτών. Αν π.χ. ο ακραίος μπακ σπριντάρει στον σωστό χρόνο, ο Κατσουράνης είναι εξαιρετικά πιθανό ότι θα τον βρει.
Η Ρούμπιν, ενώ ήταν λιγότερο πιεστική σαν κλασική φιλοξενούμενη, υπήρξε πιο επικίνδυνη «επί της ουσίας». Λόγω συγκρότησης, αν θέλετε λόγω πληρότητας, οπωσδήποτε λόγω συνοχής, γιατί όχι και λόγω αξίας παικτών. Στο φινάλε του α’ μέρους, εάν έπρεπε να μονταριστεί το βίντεο με τα χάιλαϊτ, το σκορ των «καθαρών φάσεων» ήταν σαφές υπέρ των Ρώσων. Και τούτο, παρά τους τρεις σέντερ-μπακ που ο Νιόπλιας πρόκρινε να χρησιμοποιήσει.
Γιατί, αυτό πρόκρινε. Όχι όπως το είχαν φανταστεί οι δημοσιογράφοι (Μπουμσόνγκ στη μέση, δεξιός στόπερ Βίντρα, αριστερός Σαριέγι), κάπως αλλιώς. Μπουμσόνγκ-Σαριέγι, κι ο Σιμάο μερικά μέτρα μπροστά τους. Μια εξαιρετική μαντεψιά του κόουτς που είχε δει ότι η Ρούμπιν θα ‘παιζε, όχι 4-4-2, αλλά 4-4-1-1. Η τυπική μορφή παιγνιδιού που κάνει τον Σιμάο, από περιττό βαρίδι άλλες φορές, εδώ απαραίτητο.
Κυλώντας ο χρόνος, αρχίζεις και κοιτάζεις τις εναλλακτικές λύσεις που θα κάνουν τα πράγματα να γίνουν. Να συμβούν. Είναι ακριβώς το σημείο όπου, κοιτάζοντας, βάζεις τα…κλάματα. Ο Παναθηναϊκός είχε να φέρει στο γρασίδι Χριστοδουλόπουλο και Πλεσί, δύο παιδιά που περισσότερο σαν guest εμφανίζονται στα πράσινα παρά σε τακτική σειρά αγώνων.
Η Ρούμπιν, αντιθέτως, είχε να προσφύγει σε ολόκληρο οπλοστάσιο, και…χρυσοπληρωμένο. Γιατί δεν το αξιοποίησαν με τη λογική τόλμη που αντιστοιχούσε στην περίσταση, αυτό είναι δικός τους λογαριασμός. Ο λογαριασμός του Παναθηναϊκού είναι ότι σχηματίστηκε το κουαρτέτο Λούις Γκαρσία/Μαρίνος/Πλεσί/Χριστοδουλόπουλος. Εκ των ενόντων. Αδοκίμαστο, εννοείται. Θεωρητικά, ένα μικρό δράμα.
Απ’ αυτά που, άμα δεν ηττηθείς, λες και «δόξα τω Θεώ» από πάνω. Για 15-20 λεπτά, όντως οι απόπειρες να περάσει η μπάλα μπροστά ήταν «σχολικές». Δεν υπάρχει κι ο σέντερ-φορ να παίξει με πλάτη, να σπάσει μπάλες, να πασάρει ή να ντριμπλάρει, είσαι τελειωμένος. Επιπλέον, εάν υποτεθεί ότι έτσι τουλάχιστον βελτιώνεις τα τρεξίματα, εκείνο που στην πράξη είδαμε ήταν οι, πιο εύκολες από πριν, «κάθετες» επιθέσεις της Ρούμπιν. Εύκολες αλλά, για κάποιους λόγους, όχι φιλόδοξες.
Να φτάσουν ως το τέλος, με killer instinct. Τις έβλεπες, κι αντιλαμβανόσουν πώς κατόρθωσαν, στην πρεμιέρα του ομίλου, να ηττηθούν στην Κοπεγχάγη. Οπως θα την πατούσαν και στην Αθήνα. Τζάμπα και βερεσέ, σαν αγράμματοι. Τόσο δα έλειψε. Επαναλαμβανόμενο, δεν είναι σύμπτωση. Είναι κρούσμα. Ενδεχομένως, κρούσμα χαρακτήρος.
Ο πόντος πηγαίνει στο ενεργητικό του Νιόπλια, ότι δεν σκέφτηκε να φέρει στο παιγνίδι και τον Δημούτσο, και να κάνει και την προσευχή του για ένα σκοπούμενο 0-0. Σκέφτηκε την ανάγκη της νίκης. Το σκοπούμενο ήταν το 1-0. Ποιος μπορεί, απ’ τους διαθέσιμους, να το εξυπηρετήσει; Ο Μαυρίας; Τότε, μέσα ο Μαυρίας. Ο Παναθηναϊκός ζήτησε το 1-0. Όχι με το στόμα, με την ενέργεια. Το πλησίασε. Δεν του το ‘δωσε, το παιγνίδι.
Αλλ’ ενώ «εκείνο» το 0-0, με το σενάριο-Δημούτσος, το παίρνεις και στο τέλος δεν ξέρεις τι να το κάνεις, μ’ αυτό το 0-0 αν μη τι άλλο έχεις, για τη νύχτα στο σπίτι μετά, ήσυχη τη συνείδηση ότι έκανες αυτό που ήταν το σωστό. Δεν είναι λίγο. Κοιμάσαι καλύτερα. Κι αν κοιμηθείς καλύτερα, ξυπνάς και καλύτερα για την επόμενη μέρα στη δουλειά.
