Τα λάθη και ο Φερέιρα

Το γκολ υπέρ, όπως και να μπαίνει, είναι πηγή σίγουρης χαράς. Το γκολ κατά, ιδίως όταν μπαίνει με κάποιους τρόπους, είναι πηγή δυνητικής μάθησης. Ας σταθούμε στο γκολ κατά, της
Εθνικής, την Τετάρτη στη Βιέννη. Όχι, φυσικά, για να “δώσουμε ξερά” παίκτες. Μονάχα για να δούμε τι, ενδεχομένως, διδαχθήκαμε. Τι δηλοί, λοιπόν, το γκολ του Φουχς;




Ένα, Βύντρα. Απομακρύνεται απ’ την ελληνική περιοχή κι ανεβαίνει ψηλά, ακολουθώντας σε ανοιχτό χώρο τον (αν θέλετε, συμπαρασυρόμενος από την κίνηση του) Αρναούτοβιτς. Κι αφού ξεμακραίνει που ξεμακραίνει απ’ τον “κυρίως ιστό” της άμυνας, επιπλέον πηγαίνει να κλείσει τον αντίπαλο με τον νου, ολοφάνερα, στο να μη του φύγει εκείνος “απ’ έξω”. Ενώ αυτό που πραγματικά προέχει, είναι να μη περάσει, όχι τόσο ο αντίπαλος όσο η μπάλα, «από μέσα». Απέξω, το πιο πολύ που θα έλθει στα καρέ μετά είναι μία επικίνδυνη σέντρα. Αντιμετωπίσιμο, εύκολα ή δύσκολα. Από μέσα όμως, αμέσως-αμέσως, «στον επόμενο τόνο» που λένε, αντιμετωπίζεις κατάσταση-γκολ. Ο αντίπαλος δεν βλέπει το τέρμα… απ’ το σημαιάκι. Το βλέπει, φάτσα. Σκούρα πράγματα. Ένα βασικό λάθος. Μάλλον, “δύο σε ένα”.

Δύο, Παπασταθόπουλος. Έγινε ό,τι έγινε με Βίντρα/Αρναούτοβιτς. Επωφελείται και βγαίνει ο προωθημένος αριστερός μπακ, με ωραίο τρέξιμο στον κενό χώρο, σε προφανή θέση-σουτ για γκολ. Ο Σωκράτης, για μισό δευτερόλεπτο ή ένα, διστάζει. Δεν ξέρει καταπού να κάνει. Κολλάει. Να κρατήσει το “δικό του” μαρκάρισμα στον σέντερ-φορ; ‘Η να το αφήσει, και να βγει να βάλει μπλοκ με το σώμα στο σίγουρο σουτ που “έρχεται”; Θέλει ταχύτητα, σκέψης και αντίδρασης. Δεν φτάνει, η ταχύτητα στα πόδια. Εννοείται ότι προέχει το μπλοκ στο σουτ, για ν’ αποτραπεί ο άμεσος κίνδυνος-γκολ. Αν, τώρα, ο αριστερός μπακ είναι τόσο μάγκας που το δει και, αντί να σουτάρει, επιχειρήσει να τροφοδοτήσει τον απελευθερωμένο απ’ τον Παπασταθόπουλο σέντερ-φορ, χαλάλι του. Που και πάλι, στο μεταξύ, υποτίθεται πως θα ‘χει αφήσει το δικό του μαρκάρισμα ο Αβραάμ για να πάει να πέσει επάνω στον “ελεύθερο” σέντερ-φορ. Τον άλλο σέντερ-φορ δε, που θα τον έχει αφήσει ο Αβραάμ, φυσιολογικά θα έλθει και θα τον κλείσει ο αριστερός μπακ. Εάν, μετά απ’ όλ’ αυτό το ντόμινο, ο αντίπαλος έχει τη νηφαλιότητα και την αυτοκυριαρχία ν’ αλλάξουν τόσες πάσες προς τον εκάστοτε ελεύθερο μες στην περιοχή και στο τέλος μπουν με τη μπάλα μες στα δίχτυα, ” τρέμε Μπαρτσελόνα“. Στην πραγματική ζωή όμως, εννιάμισι φορές στις δέκα, όσο παρατείνεται έτσι η ζωή της φάσης, τόσο γεμίζει η περιοχή και “το πουλάκι πέταξε”. Η καθυστέρηση κι η πολυκοσμία, εξ ορισμού ευνοούν την αμυντική προσπάθεια, όχι την επιθετική. Ο Παπασταθόπουλος δεν πρόλαβε να μπλοκάρει το σουτ. Δεν πρόλαβε, καν, να βάλει αντίσταση στο σουτ. Να το πιέσει, να το εξωθήσει στην αστοχία. Επέτρεψε το σουτ. Ένα βασικό λάθος, επίσης. Ο Φερνάντο Σάντος (από παλιά τον θυμάμαι να) λέει πως ο Έλληνας ποδοσφαιριστής δεν είναι πεπαιδευμένος να κάνει, συγχρόνως, περισσότερα του ενός πράγματα. Μαθαίνει, όπως το μαθαίνει, να κάνει ένα. Στο υψηλό επίπεδο, δεν αρκεί. Το υψηλό ποδόσφαιρο είναι απαιτητικό. Απαιτείται ένα σύνθετο πλέγμα εφοδίων, για να μπορεί κανείς να σταθεί. Να μπορείς να πατάς αν χρειαστεί, που πάντοτε θα προκύπτουν μες στο παιγνίδι οι στιγμές για να χρειάζεται, σε δύο βάρκες.

Τρία, Τζόρβας. Στο τελικό στάδιο της φάσης, το σουτ εκτοξεύεται στις συνθήκες που περιγράψαμε. Δυνατό, από πλεονεκτική θέση, ανεμπόδιστο. Ο αρχηγός της Αυστρίας δεν σημαδεύει, συγκεκριμένα. “Κλείνει τα μάτια” και νοιάζεται, μονάχα, να το στείλει on-target. Η ελαφριά μπάλα (πιστεύουμε ασυζητητί τον Έλληνα γκολκίπερ ότι) “καθ’ οδόν” κάνει τα δικά της, τα τρελά της, η τροχιά τον κρεμάει, αυτός μένει σε στάση αγάλματος. Γκολ. Ένα γκολ, τριτευόντως “του τερματοφύλακα”. Αν θέλουμε να βρούμε γκολ πρωτευόντως “του τερματοφύλακα”, στην πραγματικότητα του τερματοφύλακα “και μόνον”, και τέτοιο μπήκε στο Πράτερ. Εκείνο, προς το τέλος του α’ μέρους, που δεν μέτρησε. Αυτό, μάλιστα. Η μπάλα έρχεται από ψηλά και… επί ώρα, οπότε εδώ το απαιτητό είναι το μίνιμουμ. Σωστή τοποθέτηση, timing στο άλμα, και να φτάσεις με τα χέρια πιο ψηλά απ’ το κεφάλι του σέντερ-φορ. Να μαζέψεις τη μπάλα, όπως ένα μήλο απ’ το δέντρο. Ο σέντερ-φορ, ο Μάιερχοφερ, είναι 2μ.02. Και 2μ.50 να ήταν, πάλι το απαιτητό δεν αλλάζει. Είναι συντριπτικό το αβαντάζ των χεριών, για τον τερματοφύλακα. Ένα βασικό λάθος.

Οκτώ (βασικά) λάθη στα δέκα, συμβαίνουν όταν ο ποδοσφαιριστής δεν έχει την άρτια “τακτική παιδεία”. Ένας πολύ σοβαρός λόγος για να χαιρόμαστε, όταν έρχονται στη χώρα προπονητές ικανοί, όπου τέλος πάντων οι γύρω-γύρω συνθήκες τους το επιτρέπουν, να υπερκαλύπτουν τέτοια ελλείμματα. Και να παραδίδουν ύστερα, στην Εθνική, πληρέστερα καταρτισμένους παίκτες. Εμείς, παράδειγμα, ξέρουμε πως ο Ζεσουάλντο Φερέιρα είναι καλός προπονητής. Άρα, αφού είναι καλός, θα κάνει τακτικά καλύτερο πλάγιο μπακ (να μη λέμε όλο τον Βίντρα) τον Σπυρόπουλο. Συνήθως το πράγμα, με το πώς το βλέπουν οι σύλλογοι, λειτουργεί αντιστρόφως. Ο Ζεσουάλντο Φερέιρα (κατά βάθος “δεν ξέρουμε” αν είναι καλός, και γι’ αυτό) θα πάρει εξάμηνο συμβόλαιο. Κι άμα δουν ότι είναι όντως καλός, θα του δώσουν άλλον ένα χρόνο. Από… πού, θα το δουν; Μα φυσικά, από πού αλλού, από το αν θα έχει πάρει η ομάδα το πρωτάθλημα!

Αντιλαμβάνεται, δηλαδή, κανείς γιατί είναι πολλές φορές τόσο δύσκολο να “συνεννοηθούν” το ελληνικό ποδόσφαιρο με το κανονικό ποδόσφαιρο…